Yeni Yıl Masasında Farklı Milletler İçin Merkezi Yemek: Simgeleme, Evrim ve Kültürel Kod Giriş: Gastronomi, Bayramın Metni Olarak Yeni Yıl yemeği, sadece bir yemek yemeği değil, karmaşık bir rütbedir. Burada merkezi yemek, kolektif umutları, tarihi hafızayı ve refahla ilgili görüşleri kodlayan anahtarcı bir sembolün rolünü oynar. Etnograf ve beslenme antropologları (Sidney Minz, «Şeker ve Güç» çalışmasının yazarı gibi) bayram yemeklerini toplumun değerlerini açığa çıkarabilecek «metin» olarak değerlendirirler. Merkezi yemek genellikle zenginlik, sağlık, şans ve devamlılık gibi fikirlerle ilişkilendirilir ve seçimi coğrafya, din ve sosyal tarih tarafından belirlenir. Avrupa: Porke'den Şarap'a Batı, Orta ve Kuzey Avrupa'daki tarihi Yeni Yıl yemeği, tarım döngüsü ve hayvanların kış kesimine sıkı sıkıya bağlıydı. Almanya, Avusturya, Skandinavya: Uzun yıllar boyunca geleneksel merkezi yemek, pişirilmiş domuz veya domuz bacakları olmuştur. Domuz, refah ve ilerlemeyi simgeliyordu (domuzun, geriye doğru kazıyan kuşlardan farklı olarak, her zaman toprağı ileri kazdığına inanılırdı). Saksonya'da hala marzipan domuz figüreleri hediye edilir. İlginç bir gerçek: Orta Çağ Almanya'sında "Neujahrsschrei" (Yeni Yıl Kıyameti) adında bir gelenek vardı: Yeni Yılda domuzu gören ilk kişi, bu haberi söylemeli ve şansı çekmeliydi. İspanya, Portekiz: Burada rütbet, ana yemekten tatlı ve meyvelere kaymıştır. Saat çalarken İspanyollar, 12 şarap üzümü (las doce uvas de la suerte) yiyorlar, her bir vuruşta bir tane ve her ay için bir dilek dilek ediyorlar. Bu gelenek, XX. yüzyılın başında Alikanте'deki şarap üreticilerinin fazla hasadı satarak bir mizahi hamle olarak başladı ve hızla ulusal bir gelenek haline geldi. Portekiz'de de aynı amaçlar için şekerkarışımı kullanılır. İtalya: Ülkenin güneyinde (Napoli, Kampanya) ceviz ve kolбасa «dzampone» içeren bir yemek zorunludur. Cevisenin yuvarlak formu, paraları hatırlatır ve zenginlik getireceğini simgeler; yağlı domuz kolbasası ise zenginli ... Читать далее