Çocuklarına karşı yanlış suçluluk hissi: Ebeveynin \"olması gereken\" hapsi ne zaman Belki de fark edilmez bir şekilde gelir. Çocuk uyuduğunda, sen kahve içerek mutfakta oturuyorsun. Geçen günü zihinde geçirdiğinde, yeterli zaman, yeterli ilgi, çok sert ton, çok az oyuncak gibi eksiklikler düşünüyor musun. İçinde bir yerde bu yapışkan, viskoz his başlıyor, suçluluk olarak adlandırıyorsun. \"Kötü bir anneim,\" \"Yeterince iyi bir baba değilim,\" \"Çocuğum daha fazlasını hak ediyor\" gibi düşüncelerle doluyorsun. Bu his neredeyse her ebeveynin bilgisinde, ancak çoğu kişi bu hissin büyük kısmının yanlış olduğunu anlamaz. Bu, gerçek başarısızlıklarla ilgisi olmayan, kimse tarafından ulaşılamayan idealizmler ve kimse tarafından formülleştirilmemiş beklentilerden doğmuştur. Bu esirlikten kurtulmak için anlamak zorundayız: Çocuğumuza gerçekten vermemiz gereken ne, ne de yabancıdan dayatılan yalancı borç illusionu. Yanlış suçluluk hissinin nereden geldiği Yanlış suçluluk hissi, gerçek bir kusurun sonucu değil, gerçekle arasındaki uyumsuzluktan kaynaklanan bir \"iyi ebeveyn\" ideal şeklinin sonucudur. Bu şekil, birçok kaynaktan inşa edilir: Annelerin mükemmel kahvaltılara ve gülümseyen yüzlerine sahip çocuklarıyla sosyal medyada paylaştığı sosyal ağlar; \"Her zaman doğru bilen\" arkadaşları ve akrabaları; ve \"Benimkilerden daha iyi olmalı\" gibi kendi çocukluk yaralarımız ve inançları. Sonuç olarak, kendimize imkansız bir şey talep ederiz: Mükemmel bir eğitmen, arkadaş, maddi destek ve psikoterapist olarak aynı anda olmamız gerektiğini. Ve başaramadığımızda kendimizi suçluluğa maruz bırakırız. Ancak düşünün: Gerçek çocuk, mükemmel bir annesi veya babasına mı ihtiyaç duyuyor? Ya da bazen yorgun, hata yapma ve ebeveyn olarak da öğrenme yeteneğine sahip gerçek bir insana mı ihtiyaç duyuyor? Gerçekten çocuğa vermemiz gereken ne Başlangıçta gerçek, unsurlu ebeveyn sorumluluğumuzla başlayalım. Bu, sonsuz cihazlar değil, üç yaşından itibaren kulüpler veya evdeki mükemmel düz ... Читать далее