سانی‌ها به عنوان نشانه کریسمس و سال نو: سیمبول‌شناسی اسکی زمستانی

مقدمه: از ابزار کاربردی به آرچایپتونیک جشن

سانی‌ها (سانی، سلد، Schlitten) در زمینه جشن‌های زمستانی نماد فرهنگی پیچیده‌ای هستند که معنای آن از یک وسیله حمل و نقل کاملاً عملی به یک ساختار نمادین پیچیده‌تر تبدیل شده است. این تغییر نشان‌دهنده فرآیندهای عمومی‌تر رعایت کردن زندگی روزمره و شکل‌گیری وikonography جشن‌ها در دوران صنعتی و پسا صنعتی است. تحلیل سانی‌ها به عنوان یک نشانه نیاز به مراجعه به تاریخ فناوری، انسان‌شناسی کودکان، تجاری‌سازی جشن و پوئتیک نوستالژی دارد.

پیدایش: از حمل و نقل به سرگرمی

در ابتدا سانی‌ها (رزوانی، دروانی) جزئی‌ای ضروری از زندگی در مناطق برف‌خیز اروپای شرقی و آمریکای شمالی بودند. استفاده از آن‌ها برای حمل بار و افراد در زمستان به صورت عملی بود. نقطه عطف کلیدی جدا کردن «سانی‌های کاربردی» از «سانی‌های کودکانه» و «سانی‌های ورزشی» در قرن نوزدهم بود. با توسعه فرهنگ شهری و ظهور مفهوم کودکی به عنوان یک وضعیت اجتماعی خاص (کارهای فیلیپ آرئس)، سانی‌ها به یک عنصر از بازی‌های زمستانی تبدیل شدند. کوه‌های شهری و خیابان‌های برف‌پوش به عنوان «مسیرهای تمرینی» تبدیل شدند و خود عمل سقوط — به عنوان استعاره‌ای از آزادی، سرعت و شادی که در مقابل نظم سخت بزرگسالان مقاومت می‌کند.

واقعیت تاریخی: در انگلستان ویکتوریایی و آمریکا در قرن نوزدهم، سقوط از سانی‌ها به عنوان سرگرمی زمستانی برای همه سنین محبوب شد. دقیقاً در آن زمان تصویر شناخته شده‌ای شکل گرفت: سانی‌های چوبی با لبه‌های فلزی، اغلب «سانی‌های آمریکایی» (Flexible Flyer)، که در سال 1889 توسط ساموئل آلن حق ثبت اختراع شد و امکان کنترل مسیر را فراهم می‌کرد. این طراحی به عنوان کلاسیک شناخته شد.

ارتباط با سنتا کلوز: تولد کانون تصویری

نقش تعیین‌کننده در تبدیل سانی‌ها به نماد کریسمس، تصویرسازی تصویر سنتا کلوز بود. تا اواسط قرن نوزدهم، سنت نیکولاس (سینترکلااس) یا پدربزرگ کریسمس (Weihnachtsmann) می‌توانست پیاده، روی اسب یا شتر حرکت کند. تصویر کانونی — پدربزرگ مهربان در سانی، که توسط اسب‌های پروازنده به امانت داده شده — در سال 1823 در شعر ناشناس «بازدید سنت نیکولاس» (معلوم‌تر به عنوان «شب قبل از کریسمس») ایجاد شد. نویسنده، کلمنت کلارک مور، سانی‌های کوچک و هشت گاو کوچک را به طور دقیق توصیف کرد. این مفهوم نوشتاری به طور قوی توسط تصاویر کارتون‌گر توماس ناست برای مجله Harper's Weekly در دهه‌های 1860-80 تثبیت شد و بعداً توسط کمپین تبلیغاتی شرکت Coca-Cola در دهه‌های 1930 توسط هنرمند هادون ساندبلم تقویت شد. بنابراین سانی‌ها به عنوان وسیله حمل و نقل میراثی، نماد قدرت و توانایی او برای عبور از مرزهای فضایی و زمانی در یک شب جادویی تبدیل شدند.

سیمبول‌شناسی اسکی: کنوتاسیون‌های اصلی

به عنوان یک نشانه جشن، سانی‌ها چندین لایه معنا دارند:

نماد کودکی و نوستالژی. این، شاید قوی‌ترین لایه باشد. برای بزرگسالان، سانی‌ها یک تریگر نوستالژی قوی هستند که به «بهشت گم‌شده» تعطیلات کودکی، احساس بی‌دردی و معجزه بازمی‌گردد. در تبلیغات و فرهنگ عمومی، تصویر خانواده‌ای که بر سانی‌ها می‌نشینند، به عنوان کلیشه‌ای از جشن زمستانی ایده‌آل و واقعی شناخته شده است.

استعاره راه، سقوط و شروع جدید. حرکت فعال از کوه — همیشه حرکت به سمت پایین، به نقطه جدید است. در زمینه سال نو، این می‌تواند به عنوان استعاره پایان یک چرخه قدیمی (پرش به کوه) و ورود سریع و پر از شادی به زمان جدید (سقوط) تفسیر شود. این حرکت، برخلاف بالا رفتن، نیاز به تلاش ندارد و شادی را ارائه می‌دهد که با انتظار جشن به عنوان زمان هدیه‌ها و آسانی همخوانی دارد.

نشان ارتباط با طبیعت و «زمستان واقعی». در شرایط شهرنشینی و زمستان‌های گرم، سانی‌ها به عنوان مدرکی فیزیکی از زمستان واقعی و برفی، که شهروندان به آن‌ها علاقه دارند، عمل می‌کنند. خود وجود برف برای اسکی تبدیل به بخشی از خوشبختی جشن شده است.

ویژگی یک ورزش زمستانی و استراحت فعال. سانی‌ها نشان می‌دهند که چگونه از مصرف پассивی جشن (میهمانی، تلویزیون) به تجربه فعال و جسمانی آن过渡 می‌کند. این با روند فعلی زندگی سالم‌تر همخوانی دارد.

سانی‌ها در هنر و فرهنگ عمومی: استقرار افسانه

تصویر سانی‌ها از طریق آثار هنری به کد فرهنگی وارد شده است.

در نقاشی و ادبیات روسی، سانی‌ها بخشی از منظره زمستانی و جشن‌های عید هستند (به یاد بیاورید نقاشی و. سوریکوف "گرفتن شهر برفی" یا توصیف سانی‌های اسکی در "یوگنی اوگنی" پوشکین).

در سینما، صحنه‌های اسکی با سانی‌ها به عنوان جزئی ضروری از فیلم‌های کریسمس و سال نو تبدیل شده‌اند — از کلاسیک "معجزه در خیابان 34" (1947) تا کمدی‌های خانوادگی مدرن. آن‌ها ایده‌آلیسم خانوادگی و شادی کودکان را تصویر می‌کنند.

در موسیقی — از رمانس کلاسیک "ووت میچیتسه ترویچا اولدا" تا آهنگ کودکانه "در جنگل درخت کاجی زاده شد" ("کوچولو گربه‌ای خاکستری زیر درخت کاجی می‌پردازد، / گاهی گربه‌ای عصبانی، گربه‌ای عصبانی، با سرعت می‌دوید. / چو! برف در جنگل به طور مداوم زیر لبه‌ها می‌چرخد، / اسبی موی بلند با شتاب می‌دوید، می‌دوید.") — صدای لبه‌های سانی‌ها به عنوان یک علامت صوتی از جشن زمستانی شده است.

مثال جالب: در باله "چلکونیک" اغلب از تکنیک صحنه‌سازی استفاده می‌شود که در آن دrosselmeyer ماری و چلکونیک را با سانی‌های افسانه‌ای، که توسط اسب‌ها یا موش‌ها به امانت داده شده‌اند، به دنیای جادویی می‌برد، که مستقیماً به افسانه سنتا کلوز اشاره دارد.

کامودیت‌سازی مدرن: از نوستالژی به طراحی

امروز سانی‌ها به عنوان یک نشانه به طور فعال کامودیت‌سازی می‌شوند:

آن‌ها به عنوان یک یادگاری و دکور کریسمس محبوب شده‌اند (سانی‌های کوچک زیر کاج، حلقه‌های به شکل لبه‌ها).

سانی‌های طراحی شده (چوبی، رنگی، با نقش و نگار) به عنوان یک اکسسوار جعبه‌ای برای گروه خاصی از اجتماعی، که وفاداری به مدل جشن "مد، سبز و خانوادگی" را نشان می‌دهد.

شهرداری‌ها سانی‌های مسیرهای ویژه و پلatoi را سازماندهی می‌کنند، که اسکی را به یک خدمت سازمان‌یافته، امن و اغلب پرداخت‌شده تبدیل می‌کند، که طبیعت خودجوش و مردم‌سالار آن را تغییر می‌دهد.

توسعه مواد و فرم: از چوب به پلاستیک

توسعه خود این شیء — از رزوانی‌های سنگین چوبی به "واترواشک"‌های سبک و پلاستیکی و سانی‌های بادوام — نیز نشان‌دهنده است. سانی‌های پلاستیکی دموکراتیک، قابل دسترسی و امن‌تر هستند. رنگ‌های روشن و فرم‌های پیچیده آن‌ها با زیبایی‌شناسی مصرف عمومی مدرن همخوانی دارند، اما همچنان همان مجموعه از کنوتاسیون‌های جشن را که پیشینیان چوبی آن‌ها دارند، انتقال می‌دهند.

نتیجه‌گیری: نشانه‌ای که نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد

بنابراین، سانی‌ها به عنوان نشانه کریسمس و سال نو به دلیل رویه‌های چندلایه‌ای از معنا تبدیل شده‌اند:

میتولوژیکی (حمل و نقل میراثی‌ای).

نوستالژیکی-روانی (نشان کودکی بی‌دردی).

کینتیکی-استعاره‌ای (سقوط شادی به زمان جدید).

تصویری- فرهنگی (استقرار در هنر و رسانه).

این یکی از معدود نمادهای جشن است که ارتباط مستقیم با تجربه فیزیکی و جسمانی دارد. آن‌ها نه تنها در سطح تصویر، بلکه در سطح عمل کار می‌کنند. اسکی با سانی‌ها یک ریتوال است که قابل بازسازی مستقیم است، که این نشانه را زنده و واقعی می‌کند. در نهایت، سانی‌ها نه تنها یک شیء، بلکه یک عمل هستند — حرکت گروهی، شادی، خطرناک و شاد به پایین، که در زمینه جشن به عنوان استعاره‌ای از امید به اینکه سال آینده بیشتر آسانی، سرعت و سقوط‌های شادی از بالا رفتن‌های دشوار را به ارمغان آورد، تبدیل می‌شود. این نشانه‌ای است که می‌گوید: جشن در حرکت است، نه در انتظار ساکن; در خنده در هوای سرد، نه فقط در گرمای آتش خانگی.

Permanent link to this publication: