رقص و فوتبال. در نگاه اول، بین آن‌ها شکاف است. یکی هنر است، دیگری ورزش. یکی نیاز به ریتم دارد، دیگری به قدرت. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، معلوم می‌شود: فوتبال یک رقص است، فقط ساده و مردانه، با کفش‌ها و روی چمن. دفعات — یک پا-ده-ده با توپ. جشن گرفتن گل — یک خروج هنرمند. و سکتورهای تماشاگران که موج می‌زنند، یک گروه رقص از هزاران نفر هستند. در این مقاله ما به تمام نقاط تماس فوتبال و رقص خواهیم رفت.

فوتبال به عنوان یک رقص: مدرسه برزیلی

برزیلی‌ها فوتبال بازی نمی‌کنند، آن را می‌رقصند. گارینچا، رونالدو، نیمار، وینیسیوس — حرکات آن‌ها مانند سamba است. فینت‌های با انتقال بدن، چاپا-ده-سوا (حلقه با پرش)، حرکات فریبنده با ران — همه از فرهنگ رقصی هستند. مربیان اروپایی اغلب برزیلی‌ها را به دلیل «تئاتر بیش از حد» انتقاد می‌کنند و از پрагماتیسم می‌خواهند. اما وقتی رونالدو با رقص گل می‌زند، همه جهان تحسین می‌کنند. جشن گرفتن گل برزیلی یک کارناوال کوچک است. بازیکنان روی زمین می‌رقصند، گاهی با موسیقی از سیستم‌های صوتی (مانند آنچه نیمار در پاری سن ژرمن انجام داد). فیفا مدت‌ها با رقص‌ها مبارزه کرد، آن‌ها را به عنوان تحریک‌کننده می‌دانست، اما تسلیم شد.

جشن گرفتن گل به عنوان یک رقص

هر فوتبالیستی بعد از گل یک رقص خود را اختراع می‌کند. کریستیانو رونالدو («سیوو»): پرش، چرخش در هوا، فرود با دست‌های باز — این رقص قهرمان است. مسی به سمت آسمان اشاره می‌کند — یک رقص یادبود برای مادربزرگ. بیل قلب را با دست‌هایش نشان می‌دهد. گریزمانن حرکات از Fortnite تکرار می‌کند. باشگاه‌ها tradiciones «رقصی» خود را ایجاد می‌کنند: «لیورپول» تیم به طور کامل دست‌ها را به صورت قفل می‌کند؛ «رئال» — آغوش‌های گروهی. فوتبالیست‌های خلاقانه‌ترین پیش از این تمرین می‌کنند.

فینت‌های شکل‌گیری: از منتوز تا الاستیکو

عناصر فنی دفعات نیاز به نام‌های رقصی دارند. «الاستیکو» (از کلمه elastic) — حلقه‌ای که توپ ابتدا به یک طرف حرکت می‌کند و سپس به طور ناگهانی به طرف دیگر. این مانند حرکت دست‌ها در رقص شکم است. «رابون» — ضربه با پایی که از پای پشتی نقل مکان می‌کند (مانند سالسا). «فینت با پرش» — شبیه‌سازی قدم، مانند رقص استپ. «پاس به عقب» — پاس از خود. دفاع‌کنندگان از دفعات رقصانان متنفرند، اما تماشاگران عاشق آن‌ها هستند.

فوتبال خیابانی و فوتسال: رقص در محدودیت

فوتبال خیابانی آزادی بیشینه است. هیچ مربی، هیچ تاکتیک. فقط باله روی آسفالت است. فینت‌ها، دیواری‌ها، چکانی. فوتسال (فوتبال کوچک) به دلیل فضاهای کوچک و توپ سبک نیز به رقص نزدیک‌تر است: بازیکنان سریع می‌چرخند، پاس‌ها را با پاها می‌دهند، شبیه‌سازی انتقال را انجام می‌دهند. فوتبالیست معروف فالکو (برزیل) به دلیل ضربات آکروباتیک خود به عنوان بهترین شناخته شد.

هندسه تماشاگران: تیفو و موج

تماشاگران روی سکوها نیز رقص می‌کنند. فریاد زدن با صدای هماهنگ — این رقص صداست. «موج»، زمانی که مردم بلند می‌شوند و می‌نشینند — این یک هندسه گروهی است. اльтرس یک «تیفو» برگزار می‌کنند: بیلبوردهای بزرگ، موزائیک از کارت‌ها، پیروتیک. در ایتالیا و آرژانتین تماشاگران تمام مسابقه می‌خوانند و می‌رقصند. این رقص وحدت است.

مربیان و دستیاران رقصان

مربیان روی خط نیز می‌توانند رقص کنند. یورگن کلپ با تکنیک پرش خود برای جشن گرفتن گل معروف است، وقتی به تماشاگران می‌دوید و به آغوش آن‌ها می‌افتد. ژوزه مورینیو، وقتی «رئال» گل می‌زند، حرکات چرخشی با دست‌ها می‌کند. این نیز یک رقص است. دستیارها گاهی به زمین می‌آیند و کانکن می‌رقصند. حتی قاضیان (گاهی از خوشحالی که مسابقه تمام شده) نیز می‌رقصند.

کروسسور: رقاص‌های فوتبالی، فوتبالیست‌های رقاص

برخی از رقاص‌های معروف به صورت حرفه‌ای فوتبال بازی کرده‌اند و برعکس. مایکل جکسون در ویدئو «Jam» با مایکل جوردان در بسکتبال بازی می‌کند، اما فوتبال نیز وجود دارد. رقاص معروف سεργئی پولنین اعتراف کرده که حرکات او از فینت‌های فوتبالی الهام گرفته است. فوتبالیست پیتر چچ (شناخته شده در گذشته) به باله پرداخت تا هماهنگی خود را بهبود بخشد. در هلند باشگاه‌های فوتبالی وجود دارند که تمرینات باله را برای جلوگیری از آسیب‌های جسمی انجام می‌دهند.

تجاری‌سازی: تبلیغات که رقص و فوتبال با هم هستند

آدیداس و نایک ویدئوهای کلیپ می‌سازند که فوتبالیست‌ها زیر موسیقی می‌رقصند. تبلیغات «نوشتن آینده» (۲۰۱۰) با حضور ستاره‌ها، رقص دنس بریک رونالدو. بازی‌های سری FIFA شامل جشن‌های رقصی هستند. مدارس رقص پیشنهاد می‌دهند که فینت‌های فوتبال را تمرین کنند. این یک مین‌استریم است.

رقص و فوتبال یک استعاره نیست. این یک واقعیت است. وقتی روی زمین هستی، تو با توپ، با رقیب، با جمع می‌رقصی. تو با خوشحالی، با نومیدی، با خشم می‌رقصی. و در این رقص — تمام زندگی است.

Permanent link to this publication: