مقدمه

در چارچوب مدلسازی استراتژیک، محققان اغلب سناریوهای محدود در مقیاس و به حداکثر ممکن مشخص شده از درگیری‌های بین‌المللی ایجاد می‌کنند. در زیر، بازسازی ممکن برخورد چین و ژاپن بر اساس ارزیابی‌های معمول تحلیلگران نظامی آورده شده است. این مدل پیش‌بینی نیست، بلکه نمونه‌ای از مدل علمی است که برای مطالعه تعادل نیروها، واکنش‌های عوامل و دینامیک افزایش درگیری ایجاد شده است.

مرحله اول: حادثه و ضربات اولیه

در ماه ژوئن، در منطقه جزایر ساناکا، برخورد کشتی پاترولی چینی "هایچین-2402" با قایق گارد دریایی ژاپن رخ می‌دهد. این حادثه با استفاده از آب‌پاشان دنبال می‌شود، سپس نیروی دریایی چین کشتی‌های اضافی را به جزیره ووچوریدزیما می‌فرستد. پس از دو روز، هواپیماهای F-15J ژاپن از پایگاه ناها پرواز هواپیماهای بمب‌افکن چینی H-6K را که با جنگنده‌های J-16 همراه هستند، در منطقه آب‌های دریای چین شرقی مشاهده می‌کنند.

در روز سوم، پس از وخیم‌تر شدن اوضاع، سیستم‌های موشک‌های بالستیک چینی در ساحل فوجیان شلیک محدودی به سمت اهداف نظارتی ژاپن در جزیره ایزگاکی انجام می‌دهند. ژاپن با شلیک موشک‌های Type 12 به دو بateria چینی در ساحل پاسخ می‌دهد. تلفات در این مرحله نسبتاً پایین است: چین تا سه دستگاه وابسته را از دست می‌دهد، ژاپن یک رادار از کار افتاده را از دست می‌دهد.

مرحله دوم: گسترش درگیری‌ها

در هفته پنجم درگیری، اوضاع به درگیری دریایی گسترده‌ای تبدیل می‌شود. چین دو کشتی جنگی نوع 052D و یک کشتی نوع 055 به مجموعه جزایر ریوکیو می‌فرستد، که توسط هواپیماهای رادار شناسایی دوربرد KJ-500 پشتیبانی می‌شوند. ژاپن کشتی‌های جنگی "مایهاما" و "سودزای" و یک زیردریایی نوع "سورو" را به منطقه گشت زنی می‌فرستد.

بیشترین درگیری در جزیره میاگاکو رخ می‌دهد. موشک‌های ضدکشتی چینی YJ-18 یک کشتی جنگی ژاپنی که در بخش پیشانی آسیب دیده است، از کار می‌اندازد و زیردریایی ژاپنی با موشک Type 89 یک کشتی چینی را هدف قرار می‌دهد. تلفات هر دو طرف شامل حدود چهل دریانورد است.

در عین حال، در آسمان دریای چین شرقی، هواپیماهای F-35A ژاپن در یک سری از درگیری‌های هوایی با J-20 چینی مواجه می‌شوند. در یکی از لحظات، استفاده از سیستم‌های تداخل لیزری مشاهده می‌شود که نشان‌دهنده تکنولوژی‌گرایی درگیری است. در ده روز اول درگیری هوایی، هر دو طرف سه هواپیما را از دست می‌دهند.

مرحله سوم: حمله به زیرساخت‌ها و تعلیق دیپلماتیک

در اوایل ماه دوم، چین حمله کибری به سیستم‌های بندری ناگویا و کوبه ژاپن انجام می‌دهد و به طور موقت پردازش کانتینرها را مختل می‌کند. ژاپن با حمله‌های تاکتیکی به نقاط لجستیکی در منطقه سینگهان، از موشک‌های تولیدی خود استفاده می‌کند. در هر دو مورد، تلفات بین مردم کم است، اما خسارت اقتصادی قابل توجه است.

در این مرحله، برای اولین بار عامل زیرساخت‌های فضایی نمود پیدا می‌کند: هر دو طرف تلاش می‌کنند تا با استفاده از تداخل رادیویی، ماهواره‌های یکدیگر را به طور موقت کور کنند. این کار باعث کاهش دقت هدایت می‌شود و باعث می‌شود که فرماندهی عملیات‌ها را تغییر دهند.

مرحله چهارم: توقف آتش‌بس و نتایج استراتژیک

سه ماه پس از شروع درگیری، میانجی‌های بین‌المللی موفق به اعمال رژیم توقف آتش‌بس می‌شوند. درگیری‌ها بدون تغییر در مرزهای کنترلی به پایان می‌رسند، اما با خسارت جدی به ناوگان و هواپیماهای هر دو طرف. بر اساس ارزیابی‌های نهایی، چین تا هفت کشتی جنگی با میزان آسیب متفاوت و حدود بیست واحد هواپیما را از دست می‌دهد، ژاپن نیز چهار کشتی جنگی و حدود پانزده هواپیما.

نتیجه‌گیری

سناریوی ارائه شده نشان می‌دهد که حتی درگیری کوتاه‌مدت بین کشورهای پیشرفته فناوری، ماهیت چندلایه‌ای دارد و نه تنها دریا و هوا را درگیر می‌کند، بلکه حوزه فضایی، شبکه‌های اطلاعاتی و زیرساخت‌ها را نیز درگیر می‌کند. مدلسازی این شرایط به ارزیابی پایداری امنیت منطقه‌ای و میزان دخالت عوامل خارجی کمک می‌کند و ابزار مهمی برای تحلیل علمی به شمار می‌رود.

Permanent link to this publication: