تصور کنید: آوریل ۱۹۱۷. ایستگاه فنلاندی، زره‌افکن، سخنرانی معروف «در این حزب چنین چیزی هست!». اما ولادیمیر الیچ نه تنها آن را به صورت شفاهی نمی‌گوید، بلکه پستی در کانال تلگرام می‌نویسد. هزاران کارگر و سرباز لایک می‌گذارند، توییت می‌کنند «تئوری‌های آوریل» را در پابلیک «درهای رosta»، و مارکسیست‌های کوچک‌تر سعی می‌کنند او را به دلیل اطلاعات نادرست مسدود کنند. به نظر می‌رسد که مثل حرف دیوانه است، اما بیایید تصور کنیم: اگر در ۱۹۱۷ ولادیمیر الیچ اینترنت مدرن داشت؟ موبایل، شبکه‌های اجتماعی، ویدیوهای ویروسی و الگوریتم‌های توصیه — چگونه ممکن بود که مسیر انقلاب، جنگ داخلی و شاید کل قرن بیستم را تغییر دهند؟

تئوری‌های آوریل به عنوان یک مادون‌متن ویروسی

تئوری‌های واقعی آوریل توسط حامیان به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند: کامنوو و ریگکوف آن را «آشغال» خواندند. در واقعیت اینترنت همه چیز متفاوت بود. لنین ویدیویی در یوتیوب منتشر می‌کند: «جهان به مردم! زمین به کشاورزان! کارخانه‌ها به کارگران!». کوتاه، بی‌پرده، با موسیقی ریتمیک. در تیک‌تاک چک‌لیست «۱۰ مرحله برای تسخیر قدرت» به سبک اطلاع‌رسانی به سرعت ویروسی شد. تلگرام‌بات کارت‌هایی با نقل قول‌ها را توزیع می‌کند. социال-دموکرات‌های معتدل در یک چاله اطلاعاتی قرار گرفتند: آنها نمی‌دانستند که الگوریتم‌ها چگونه کار می‌کنند، نمی‌توانستند شورت‌ها را ضبط کنند، نمی‌دانستند که تارگتینگ چیست. در سه ماه بزرگ‌ترین جریان سیاسی از یک حزب فرعی به یک ترند اصلی تبدیل شدند — نه به دلیل چاپخانه‌های زیرزمینی، بلکه به دلیل دامنه و توییت‌ها.

کеренسکی در زیر نظر کاربران شکست می‌خورد

آلکساندر کеренسکی، رئیس دولت موقت، یک سخنران برجسته بود. اما هنر سخنرانی در قرن بیستم این نیست که بتوانید یک پست در اینستاگرام را مدیریت کنید. احتمالاً کеренسکی یک حساب کاربری دفتری با عبارات خنثی داشت: «دولت اقدامات می‌گیرد». لنین شبکه‌های فیس‌بوک ایجاد می‌کند: «مادر — سرباز، استخوان کارگر، صدای کارخانه». ترولینگ کеренسکی به یک ورزش ملی تبدیل شد: مادون‌متن با عنوان «وزیر اول در صف خرید نان» سریع‌تر از گزارش‌های واقعی از جبهه‌ها پخش شد. در شرایط جنگ و قحطی اعتماد به دولت حتی سریع‌تر کاهش می‌یابد — زیرا هر دوست دومی زیر پست‌های دولت نوشته بود: «کеренسکی — خیانت‌کار!». (به هر حال، آیا در آن زمان بات‌ها بودند؟ احتمالاً آناکارستیک‌ها با تغییر آی‌پی).

کانال مخفی تلگرام مرکزی و نشت رمزها

کنوانسیون مخفی لنین — پایه استراتژی او. با اینترنت همه چیز ساده‌تر و خطرناک‌تر شد. مرکز بزرگ‌ترین حزب بلشویک‌ها یک کانال مخفی تلگرام با تأیید دو مرحله‌ای ایجاد کرد. در آنجا درباره برنامه‌های شورش مسلحانه بحث می‌شد، اقدامات را هماهنگ می‌کردند. اما مأموران حفاظت نیز نمی‌خوابیدند — آنها حساب‌ها را هک می‌کردند، پیام‌ها را می‌گرفتند. در واقعیت لنین رمزها را با شیر بین خطوط می‌نوشت. در این دنیای موازی او پیام‌های خود را در واتس‌اپ رمزگذاری می‌کرد، اما پلخانوف اسکرین‌شات‌ها را در «چت روسوفوب» می‌ریخت. علاوه بر این، تروتسکی پادشاه جنگ‌های توییتری می‌شد، با تردیدهای هوشمندانه خود چندین هزار دنبال‌کننده جمع می‌کرد. کامنوو و زینوویف، از طرف دیگر، به عنوان «شلنگ‌های لگ» معروف شدند پس از انتشار پیام‌های صوتی محرمانه.

کمپین جمع‌آوری پول برای انقلاب: دوناها از کارگران پروتاریات

در واقعیت بلشویک‌ها دائماً با مشکلات مالی مواجه بودند. مصادره، چاپخانه‌های زیرزمینی، سلاح — همه اینها هزینه داشت. با اینترنت لنین کمپین جمع‌آوری پول در پلتفرم کراود-پلتفرم «Bombyla» راه‌اندازی می‌کند. جمع‌آوری پول برای « آزادی کارگران از قید سرمایه‌داری» توسط هزاران سرمایه‌گذار کوچک پشتیبانی شد: کارگران دست‌کار هر روبل می‌دادند، سربازان نیم کپیک. انگلیسی‌های لابور و سوسیال-دموکرات‌های آلمانی ارز دیجیتال را به حساب‌های حزب واریز می‌کردند، بدون اینکه از بانک‌های دولتی بگذرند. در اکتبر حساب بلشویک‌ها از بیتکوین‌ها پر می‌شد (البته، بیتکوین‌های موازی). Smolny نیازی به جنگ نزدیک نداشت — آنها آن را با کمک پولی که از طریق پابلیک «Skindem Lenina na bronvik» جمع‌آوری شده بود، خریدند.

«شکاف دیجیتال»: چگونه اینترنت جنگ داخلی را سریع‌تر می‌کند

طرف دیگر، جنگ اطلاعاتی کامل. جنگ داخلی در سال ۱۹۱۸ شروع نشد، بلکه در نوامبر ۱۹۱۷، پس از کودتای اکتبر، شروع شد زیرا اینترنت تحمل نمی‌کند نیمه‌ها. امروز شما به لنین لایک می‌گذارید، فردا به شما برای رپست گارد سفید آمدن می‌رسد. الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی اکوکامرای ایجاد می‌کنند: قرمزها به کانال‌های قرمز، سفیدها به کانال‌های سفید، سبزهای آنارشیست‌ها به دارک‌نت رفتند. اطلاعات نادرست با سرعت آتش می‌سوزد. هر دو طرف دپایک‌ها را گسترش می‌دهند: لنین با راسپوتین آبجو می‌خورد، کولچاک با کایزر بوسید، ماخنو اوکراین را به پتلوور فروخت. راه حل صلح‌آمیز (کوالیفیکیشن سوسیالیست‌ها) غیرممکن شد — زیرا هیچ کسی نمی‌توانست در کامنت‌ها به توافق برسد، هر پستی به سرعت به یک بحث تبدیل می‌شد.

اگر اینترنت در دسترس همه بود: واکنش تزاریسم، دولت موقت و آنتانت

البته، لنین تنها کسی نبود که به اینترنت دسترسی داشت. سانسور تزاری (و سپس سانسور دولت موقت) سعی کردند «منابع افراطی» را مسدود کنند. روکونادزور (روکونادزور مدل ۱۹۱۷) «ایسکرا» و «حقایق» را در لیست وب‌سایت‌های ممنوعه قرار داد. اما بلشویک‌ها یاد گرفتند که از VPN، پروکسی، آنونیمایزر و آینه‌ها استفاده کنند — کلاسیک ژانر. آنتانت (کشورهای غربی) بات‌های تبلیغاتی راه‌اندازی کرد: «لنین جاسوس آلمانی است، کلیک کنید بر روی لینک». اما جنگ توییتری بین ویلسون و لنین همچنان در تاریخ به عنوان یک نبرد تردیدهای بزرگ باقی می‌ماند. نتیجه — هرج و مرج اطلاعاتی، در آنجا حقیقت به طور کامل با دروغ مخلوط شده بود و رویدادها توسط شمشیرها، نه هایپ، مدیریت می‌شدند.

درس اصلی: فناوری هدف را تغییر نمی‌دهد، بلکه فرآیند را سریع‌تر می‌کند

نتیجه آزمایش ذهنی ما: اینترنت لنین را به یک پازفیسست نمی‌کرد و جنگ داخلی را منتفی نمی‌کرد. همان وظایف — تسخیر قدرت، سرکوب مقاومت، تغییر مالکیت — سریع‌تر و با هزینه انسانی کمتری در مرحله تبلیغات حل می‌شدند، اما با سرکوب‌های سخت‌تر در مرحله کنترل اطلاعات. لنین دیجیتالیزاسیون را ارزیابی می‌کرد، اما آن را به خدمت حزب قرار می‌داد. «کمونیسم — این قدرت سوسیالیستی است و بلوکچین» — او در آخرین مصاحبه خود با بلاگ‌نویس یوتیوب می‌نویسد. و ما این پست را لایک می‌کنیم، حتی اگر بدانیم که چه چیزی در انتظار ماست.

Permanent link to this publication: