کودک و ورزش — این یک ارتباط جدایی‌ناپذیر است. اما ورزش‌ها با هم متفاوت هستند. چیزی که در ۵ سالگی مفید است، ممکن است در ۱۵ سالگی آسیب‌زننده باشد و برعکس. چگونه نوع ورزش را مطابق با سن انتخاب کنیم؟ آسیب نزنیم؟ و چه زمانی باید ورزش بزرگ را شروع کنیم؟ مراحل رشد فیزیکی و روانی را بررسی می‌کنیم.

دوران پیش‌دبستانی (۳-۶ سال)

در این سن پایه‌گذاری می‌شود: انعطاف‌پذیری، هماهنگی، استقامت کلی. وظیفه اصلی — نتیجه نیست، بلکه عشق به حرکت است. ورزش‌های ایده‌آل: شنا (قوی‌سازی ستون فقرات)، گیمناستیک (توسعه پلاستیک)، رقص، دو در قالب بازی. ممنوع: وزنه‌برداری، هنرهای رزمی با ضربه به سر. مهم: تشویق به تلاش، نه به پیروزی.

دوره ابتدایی (۷-۱۰ سال)

کودک می‌تواند تمرکز کند، قوانین را دنبال کند. سرعت و دقت به خوبی توسعه می‌یابد. چه چیزی مناسب است: ورزش‌های تیمی (فوتبال، بسکتبال)، تنیس، هنرهای رزمی (جودو، کاراته بدون سparing سخت)، دوومیدانی. با احتیاط در برابر: اضافه بار (حداکثر ۳-۴ تمرین در هفته). خطر: فرسودگی عاطفی به دلیل فشار والدین.

دوره پیش-نوجوانی (۱۱-۱۳ سال)

شروع دوره بلوغ. رشد سریع استخوان‌ها، تغییرات هورمونی. سنی که بسیاری از ورزش‌ها به دلیل کمبود اعتماد به نفس کنار گذاشته می‌شوند. ورزش‌های توصیه‌شده: ورزش‌های استقامتی (ورزش دوچرخه‌سواری، شنا، اسکی). همچنین: بسکتبال، والیبال. ممنوع: بارگذاری محوری بر ستون فقرات (شیرینگ). پشتیبانی روانی: دلسرد کردن، مقایسه نکردن.

نوجوانان بزرگ (۱۴-۱۷ سال)

بدن تقریباً شکل گرفته است. می‌توان به تمرینات قدرتی با وزنه‌های متوسطی گذشت. ورزش رقابتی: بارهای بالا مجاز است (تا ۶ تمرین در هفته). مهم: پیشگیری از آسیب‌ها (گرم‌کردن، خنک‌کردن، تجهیزات). در این سن شغل حرفه‌ای تعیین می‌شود.

اصل اصلی برای همه سنین: ورزش باید لذت‌بخش باشد. اگر کودک قبل از تمرین گریه کند — این ورزش یا مربی او نیست.

© library.tj

Permanent link to this publication: