به سال 2100، انسانیت احتمالاً با یک وضعیت تناقضی مواجه خواهد شد: کاهش جمعیت و پیری در برخی مناطق با رشد و جوانی در مناطق دیگر ترکیب خواهند شد، و فناوری‌ها، به ویژه هوش مصنوعی، به عنوان موتور اصلی اقتصاد عمل خواهند کرد. انتخاب کلیدی بین سناریوهای «خیلی کم، خیلی دیر» و «پرش بزرگ» خواهد بود.

دموگرافی: اوج گذشته است، جهان در حال پیری است

بر اساس پیش‌بینی‌های سازمان ملل، جمعیت زمین به حدود 10,3 میلیارد در سال 2084 خواهد رسید، سپس به آرامی کاهش خواهد یافت و تا سال 2100 به حدود 10,2 میلیارد خواهد رسید. دلیل اصلی کاهش تولد نوزادان است: در بیش از نیمی از کشورهای جهان، ضریب تولد جمعی کمتر از سطح بازتولید (2,1 فرزند برای هر زن) است.

این باعث تغییر ساختار جمعیت به طور رادیکال خواهد شد.

• پیری. تعداد مردان و زنان بالای 65 سال بیش از دو برابر خواهد شد — از 857 میلیون امروز تا 2,4 میلیارد در سال 2100. سهم آن‌ها از 10% به 24% افزایش خواهد یافت. برای اولین بار در تاریخ، افراد مسن و جوانان زیر 25 سال تقریباً به همان میزان حضور خواهند داشت.
• تغییر رهبران. چین، که پیش‌بینی می‌شود جمعیت آن از 1,4 میلیارد به 633 میلیون کاهش یابد، جای خود را به هند خواهد داد. کشورهای آفریقایی (نیجریه، جمهوری دموکراتیک کنگو، اتیوپی، تانزانیا) به عنوان драйورهای اصلی رشد جهانی عمل خواهند کرد.
• مهاجرت. برای کاهش تأثیرات پیری، کشورهای توسعه‌یافته مجبور خواهند شد یا تولد نوزادان را تشویق کنند یا مهاجران را بیشتر جذب کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که در صورت قطع کامل مهاجرت، سهم ایالات متحده در تولید ناخالص داخلی جهانی تا سال 2100 ممکن است از 14,4% به 9,2% کاهش یابد.

فناوری‌ها: هوش مصنوعی به عنوان بنای اقتصاد و جنگ

به سال 2100، فناوری‌ها بخش جدایی‌ناپذیری از اقتصاد و امنیت خواهند شد. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند که هوش مصنوعی و خودکارسازی قدرت جهانی را تعیین خواهند کرد.

آب و هوا و منابع: دو راه‌حل

آینده به سال 2100 به شدت بستگی به سرعت کاهش استفاده از سوخت‌های فسیلی دارد. دو راه‌حل کاملاً متفاوت وجود دارد.

• سناریوی «خیلی کم، خیلی دیر». در صورت ادامه سیاست‌های فعلی و واکنش کند به چالش‌های آب و هوایی، جهان با فروپاشی تدریجی مواجه خواهد شد: افزایش نابرابری، افزایش تنش اجتماعی، فروپاشی دموکراسی و اکوسیستم‌ها. گرمایش جهانی می‌تواند به 3,2 درجه سانتی‌گراد تا سال 2100 برسد که منجر به وقوع وقایع آب و هوایی استثنایی، خشکسالی‌ها و آتش‌سوزی‌ها خواهد شد.
• سناریوی «پرش بزرگ». اگر انسانیت بتواند پنج تغییر اضطراری (مبارزه با فقر، کاهش نابرابری، گسترش حقوق زنان، تغییر سیستم‌های غذایی و انرژی) را تحقق بخشد، شانس‌هایی برای حفظ گرمایش در محدوده 2 درجه سانتی‌گراد و ایجاد رفاه پایدار وجود خواهد داشت. این نیاز به سطح بین‌المللی همکاری بی‌سابقه‌ای خواهد داشت.
• منابع و فروپاشی. برخی مدل‌های سیستم‌های پویا نشان می‌دهند که اگر روند فعلی ادامه یابد، رشد اقتصادی جهانی ممکن است در این قرن به اوج برسد و سپس به فروپاشی تبدیل شود به دلیل تمام شدن منابع و آسیب‌های آب و هوایی.
• جریان‌های اقیانوسی. یکی از دلایل نگرانی ریسک توقف جریان‌های اقیانوسی شمالی پس از سال 2100 با افزایش انتشارهای زیاد است که منجر به سرمای شدید در اروپا و تغییر بارش‌ها در مناطق گرمسیری خواهد شد.

نتیجه‌گیری: قرن ثروت یا قرن فروپاشی

پیش‌بینی‌های سال 2100 تصویری واحد را نشان نمی‌دهد، بلکه یک راه‌حل را پیشنهاد می‌کند. سناریوهای خوشبینانه نشان می‌دهند که با رشد اقتصادی به میزان 2,6% در سال و سرمایه‌گذاری‌های گسترده در انرژی سبز، حتی قشرهای فقیرتر جامعه نیز می‌توانند در سطح امروز سوییس زندگی کنند. جهان از نظر اقتصادی 8,5 برابر بزرگ‌تر خواهد شد و جمعیت به 12 میلیارد خواهد رسید.

اما بدون اقدامات سیاسی قاطع، انسانیت خطر سقوط به سناریوی فروپاشی تدریجی را دارد، جایی که پیشرفت‌های فناوری و ثروت به طور نابرابر و در مقابل فجایع آب و هوایی توزیع خواهند شد.

Permanent link to this publication: