این سناریو یک رویداد فرضی بسیار نادر است، اما تحلیل آن به درک تعادل نیروها و پیامدهای فاجعه‌بار احتمالی کمک می‌کند. غرق شدن ناو هواپیمابر آمریکایی توسط هر کشوری، از جمله ونزوئلا، یکی از جدی‌ترین عملیات نظامی از زمان جنگ جهانی دوم خواهد بود و پیامدهای فوری و بسیار شدیدی به دنبال خواهد داشت.

این تحلیل از توسعه احتمالی رویدادها به صورت سناریوها ارائه شده است.

پاسخ فوری و نابودکننده ایالات متحده

پاسخ ایالات متحده سریع، نابودکننده و چندلایه خواهد بود. ناو هواپیمابر نه تنها یک کشتی است، بلکه نمادی از قدرت نظامی آمریکا و عنصر کلیدی استراتژی پروژه‌سازی قدرت آن است. نابود کردن آن منجر به از دست دادن هزاران دریانورد (کاپیتان ناو هواپیمابر نوع نی‌مز حدود ۵۰۰۰ نفر) خواهد شد که بزرگترین از دست دادن یک‌باره در نیروهای مسلح آمریکا در دهه‌ها خواهد بود.

1. کاهش سیستم‌های دفاع هوایی و ضد موشکی. اولین کار ایالات متحده و متحدانش این خواهد بود که همه سیستم‌های دفاع هوایی و ضد موشکی ونزوئلا که می‌توانستند به هواپیماهای آنها تهدید کنند، را نابود کنند. این کار با استفاده از موشک‌های کروز از زیردریایی‌ها، کشتی‌ها و بمب‌افکن‌های استراتژیک و همچنین حملات هواپیماهای جنگی از دیگر ناو هواپیمبرها در منطقه انجام خواهد شد.
2. نابود کردن توانایی نظامی. پس از آن، حملات ماسه‌ای به همه مراکز نظامی مهم ونزوئلا انجام خواهد شد: پایگاه‌های دریایی، فرودگاه‌ها، استقرارهای موشکی، مراکز فرماندهی و انبارهای سلاح. هدف، نابود کردن کامل توانایی ونزوئلا برای ادامه جنگ خواهد بود.
3. افزایش تنش. ونزوئلا احتمالاً سعی خواهد کرد با استفاده از امکانات باقی‌مانده، شاید با تلاش برای حمله به پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه (مثلاً پایگاه گوانتانامو در کوبا) یا متحدان ایالات متحده در آمریکای لاتین، پاسخ دهد. این می‌تواند منجر به گسترش بیشتر مقیاس درگیری شود.

پیامدهای سیاسی-بین‌المللی

1. تجمع ناتو و متحدان ایالات متحده. بیشتر کشورهای ناتو احتمالاً اقدامات ونزوئلا را محکوم خواهند کرد و ممکن است به اقدامات پاسخگویی یا ارائه پشتیبانی لجستیکی و اطلاعاتی به ایالات متحده ملحق شوند. ماده ۵ منشور ناتو (دفاع جمعی) به صورت رسمی فعال نمی‌شود، زیرا حمله در قلمرو هیچ عضو این اتحادیه رخ نداده است، اما پشتیبانی سیاسی بدون قید و شرط خواهد بود.
2. واکنش روسیه و چین. این می‌تواند بزرگترین مشکل دیپلماتیک برای این کشورها باشد. اگرچه آنها متحدان ونزوئلا هستند و سلاح به آن ارائه داده‌اند، اما پشتیبانی مستقیم نظامی در درگیری با ایالات متحده که توسط ونزوئلا آغاز شده، بسیار نادرست خواهد بود. این می‌تواند آنها را در لبه‌های یک درگیری نظامی مستقیم با ایالات متحده قرار دهد. احتمالاً آنها محدود به اعتراضات دیپلماتیک شدید در سازمان ملل، محکوم کردن «آمریکایی‌های متجاوز» و درخواست برای توقف آتش‌بس خواهند بود، اما به جنگ در کنار کاراکاس وارد نخواهند شد.
3. ایزوله سیاسی ونزوئلا. حتی متحدان سنتی ونزوئلا در منطقه (مانند کوبا یا نیکاراگوآ) احتمالاً کمک نظامی مستقیم به آن ارائه نخواهند داد، درک کردن پیامدهای فاجعه‌بار. رژیم در کاراکاس در کامل‌ترین حالت ممکن در انزوای بین‌المللی قرار خواهد گرفت.

پیامدهای درون‌ملی برای ونزوئلا

1. کاهش رژیم. شکست نظامی منجر به فروپاشی حتمی دولت نیکلاس مادورو خواهد شد. ایالات متحده و متحدانش احتمالاً هدف خود را نه تنها نابود کردن تهدید نظامی، بلکه تغییر حکومت در کشور قرار داده‌اند.
2. فاجعه انسانی. عملیات نظامی ضربه‌ای مهلک به زیرساخت‌های ونزوئلا که به اندازه کافی آسیب دیده است، وارد خواهد کرد. این امر بحران انسانی موجود را تشدید خواهد کرد و موج‌های جدیدی از پناهندگان به کشورهای همسایه را به دنبال خواهد داشت.
3. اشغال و دوره انتقالی. احتمال زیاد وجود دارد که پس از شکست نظامی، ایالات متحده و شرکای منطقه‌ای‌شان کنترل بر مراکز کلیدی را به دست می‌آورند و فرآیند تغییر سیاسی را آغاز می‌کنند که منجر به دوره طولانی حضور و مدیریت خارجی خواهد شد.

نتیجه‌گیری

غرق شدن ناو هواپیمابر آمریکایی توسط ونزوئلا سناریویی از خودکشی ملی است. این سناریو هیچ نتیجه مثبتی برای رژیم در کاراکاس ندارد. نتیجه، یک فاجعه نظامی سریع و کامل، انزوای کامل بین‌المللی، فروپاشی دولت و فاجعه انسانی برای جمعیت عادی خواهد بود.

از دید نظامی، شانس موفقیت ونزوئلا در چنین عملیاتی بسیار کم است. گروه‌های حمله ناو هواپیمابر یکی از محافظت‌شده‌ترین اهداف در جهان هستند، دارای سیستم‌های دفاع هوایی چندلایه، حفاظت زیردریایی و سیستم‌های جنگ الکترونیکی هستند. شکستن این حفاظت کار بسیار دشواری است.

بنابراین، این سناریوی فرضی نشان‌دهنده این است که حتی در شرایط تحلیل فرضی، برخی از اقدامات به قدری تخریبی برای تعادل نیروها هستند که برای هر رهبری منطقی، سیاسی و استراتژیک غیرممکن هستند.

Permanent link to this publication: