کاگوت‌ها در تاریخ اروپای غربی: برچسب انزوا

کاگوت‌ها (فرانسه‌ای: cagots، همچنین به عنوان agotes، caqueux، gésitains در مناطق مختلف شناخته می‌شوند) یکی از گروه‌های مارگینالیزه‌شده و کمتر مطالعه شده در تاریخ اروپای غربی هستند. در طول تقریباً یک قرن، از قرن دهم تا قرن نوزدهم، آنها در انزوا در مناطق جنوب غربی فرانسه (گاسکون، بئارن، گیئن)، شمال اسپانیا (ناوارا، آراگون) و بخشی از سوئیس زندگی می‌کردند. پدیده آنها منحصر به فرد است: برخلاف یهودیان یا تاجرهای صحرایی، کاگوت‌ها از نظر قومی، زبانی و مذهبی با جمعیت اطراف خود متفاوت نبودند، اما همچنان تحت تبعیض سخت و سیستماتیک قرار می‌گرفتند که بر اساس برچسب اجتماعی بود و منشأ آن حتی توسط خود آزاردهندگان فراموش شده بود.

محدودیت‌های خارجی و «غیرپاکیزگی آیینی

تبعیض کاگوت‌ها به نوعی روتین و آیینی بود و در قوانین محلی (fors) و دستورات کلیسا به ثبت رسیده بود. آنها مجبور بودند:

• از ازدواج با غیرکاگوت‌ها تحت تهدید مرگ خودداری کنند.

• بدون چوب ویژه‌ای به غذا در بازار دست نزنند.

• بیکفله روی پیاده‌رو بروند (تا زمین را «آلوده» نکنند).

• به دلیل ترس از «سم زدن» زمین، به کشاورزی مرتبط با زمین بپردازند.

تنها اجازه داشتند مشاغلی را انجام دهند که به طور مستقیم با «غیرپاکیزگی» یا مرگ مرتبط بودند، که آنها را به طبقه buракومین ژاپن نزدیک‌تر می‌کرد: کار نجاری و چوب‌بری (کار با چوبی که «مرده» است)، و همچنین professions de sang — کار قیرکن (به دلیل استفاده از چرم حیوانات) و خاکسپاری. نکته جالب این است که در بسیاری از کلیساها هنوز ورودی‌های جداگانه برای کاگوت‌ها (به نام porte des cagots) وجود دارد که آنها از طریق آن به جایگاه پشت دیوار یا صندلی‌های محصور شده می‌رسند. لیوان آب مقدس به آنها با یک قاشق بلند داده می‌شود و آنها به طور جداگانه عشای ربانی می‌گیرند.

فرضیات منشأ: از بیماران جذام تا بازماندگان مردم پیشا-ایندهوروپایی

غامض بودن منشأ برچسب باعث ایجاد بسیاری از فرضیات شد، هیچ یک از آنها به طور کامل اثبات نشده است. تاریخ‌نگاری قرن نوزدهم و بیستم پیشنهاداتی ارائه داد:

1. پسران بیماران جذام (بیشتر در قرون وسطی محبوب بود): گمان می‌شد که کاگوت‌ها یا خود به جذام مبتلا هستند یا از بیماران مبتلا به جذام می‌آیند. اگرچه علائم بیماری در آنها اغلب دیده نمی‌شد، برچسب‌های روتین و آیینی برای بیماران جذام بر آنها اعمال شد.

2. بازماندگان وستگوت‌ها یا سارациون: در زبان عامیانه، کلمه cagot گاهی به caas Gott ( «سگ‌های گوت‌ها») یا canis Gothorum بازمی‌گردد. آنها به عنوان فرزندان پیروزی‌یافته‌ی وستگوت‌های آریانی، اهل باطل یا حتی موروهای باقی‌مانده پس از Reconquista شناخته می‌شوند.

3. بازماندگان مردم پیشا-ایندهوروپایی: برخی از محققان معاصر (مثلاً تاریخ‌نگار ژی بوزه) کاگوت‌ها را به فرزندان قوم‌های بومی آکویتانی یا باسک می‌بینند که به تدریج توسط کلت و رومی‌ها به حاشیه رانده و مارگینالیزه شده‌اند. تخصص حرفه‌ای آنها می‌تواند به دوران پیشا-ایندهوروپایی بازمی‌گردد.

4. قربانی‌های ساختار اجتماعی: تاریخ‌نگاری انسان‌شناسی معاصر به این نتیجه می‌رسد که کاگوت‌ها نتیجه میتولوژی اجتماعی هستند. جامعه به یک «گروه ردشدنی داخلی» نیاز داشت، قربانی‌ای که می‌توانست بر آن پروژه‌های جمعی (ترس از بیماری، مرگ، تفاوت) پروژه شود و هویت خود را تقویت کند. پس از ایجاد گروه، مرزهای آن با سیستم ممنوعیت‌ها و تعصبات حفظ می‌شود.

آزادی و ناپدید شدن

شروع پایان سیستم کاگوت‌ها با انقلاب بزرگ فرانسه بود. در سال 1789، کاگوت‌ها به شدت از ایده‌های انقلابی حمایت کردند و به برابری امیدوار بودند. در سال‌های 1790 و 1793، مجلس قانون‌گذاری و کنوانسیون دستورالعمل‌هایی برای برابر کردن کامل آنها صادر کردند. اما در عمل، تعصبات قوی‌تر از قوانین بود. تبعیض در زندگی روزمره در قرن نوزدهم باقی ماند. برچسب به طور کامل با یکپارچگی جامعه فرانسوی، شهرنشینی و جنگ جهانی اول از بین رفت، زمانی که در جبهه‌ها تفاوت‌های طبقاتی و منطقه‌ای از بین رفت.

میراث و یاد

امروز فرزندان کاگوت‌ها به طور کامل هم‌آغوش شده‌اند. تاریخ آنها موضوع تحقیقات آکادمیک و یادآوری محلی شده است. آنها به عنوان یادآوری قوی‌ای از این که چگونه برچسب اجتماعی، حتی اگر منشأ آن قابل فهم نباشد، می‌تواند قرن‌ها از طریق اعمال روزمره و آیین‌ها تکرار شود و چرخه انزوا را ایجاد کند، خدمت می‌کنند. کاگوت‌ها نه فقط یک حادثه تاریخی هستند، بلکه نمونه‌ای روشن از این که جامعه چگونه «غیرقابل پذیرش داخلی» را می‌سازد، که گناه او تنها در وضعیت اعطا شده است و چگونه سخت است که سیستم‌های استثمار، که بر اساس تفاوت‌های واقعی نیست، بلکه بر اساس افسانه‌های عمیقاً ریشه‌دار است، را از بین ببرد. مطالعه آنها برای درک مکانیزم‌های شکل‌گیری تعصبات، کسوفوبیا و انزوای اجتماعی در هر دوره‌ای مهم باقی می‌ماند.

Permanent link to this publication: