کمک اتحاد جماهیر شوروی به غنا در به دست آوردن استقلال: از دیپلماسی تا فروپاشی اقتصادی

کمک اتحاد جماهیر شوروی به غنا در به دست آوردن و تقویت استقلال، یک دوره برجسته و متناقض از جنگ سرد است. این دوره از اعلام استقلال غنا در سال ۱۹۵۷ تا کودتای سال ۱۹۶۶ را در بر می‌گیرد. این داستانی است از امیدهای به مدرنیزاسیون سوسیالیستی، برخورد بین ایدئولوژی‌ها و عملگرایی، و اینکه چگونه نیات نیک، بدون توجه به واقعیات محلی، می‌تواند به نتایج فاجعه‌بار منجر شود.

اتحاد جماهیر شوروی غنا را نه تنها یک شریک تجاری جدید می‌دید، بلکه یک پایگاه استراتژیک برای گسترش تأثیر خود در آفریقا گرم بود. غنا، در عوض، به شوروی به عنوان یک ضدweights برای تأثیر غرب و منبعی برای رشد سریع اقتصادی نیاز داشت.

ایجاد روابط دیپلماتیک و اولین تماس‌ها

۶ مارس ۱۹۵۷، مستعمره بریتانیا زولوبرگ استقلال خود را به دست آورد و به عنوان اولین کشور در آفریقا گرم، استقلال خود را به دست آورد و به نام غنا به عنوان غنا شناخته شد. ۴ ژانویه ۱۹۵۷، نخست‌وزیر غنا، کوآمه انکورما، دعوتنامه‌ای به رئیس شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی، نیکولای آ. بولگانین، برای شرکت در مراسم اعلام استقلال فرستاد، که نشان‌دهنده تمایل او به برقراری ارتباط با اتحاد جماهیر شوروی بود. در مراسم‌های این مناسبت، مذاکراتی بین رئیس هیئت نمایندگی شوروی، ای.ا. بنیدیکتوف، و نخست‌وزیر غنا انجام شد. ۳۰ دسامبر ۱۹۵۷، بیانیه‌ای برای برقراری روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر شوروی و غنا به سطح سفارتخانه‌ها امضا شد.

کمک اقتصادی و فنی: برنامه‌های بلندپروازانه و نتایج آن

پایه‌گذاری بیشترین همکاری در دوره ۱۹۶۰–۱۹۶۵ بود. در ماه آگوست ۱۹۶۰، اولین قراردادهای کلیدی بین‌المللی در زمینه تجارت، اقتصادی و فنی و فرهنگی امضا شد.

دوره ۱۹۶۱–۱۹۶۶ به عنوان «زمان طلایی» روابط اتحاد جماهیر شوروی و غنا تبدیل شد. اتحاد جماهیر شوروی متعهد شد که در غنا مجموعه‌ای از پروژه‌های صنعتی را بسازد: مجموعه‌ای از کارخانه‌های صنعت ماهیگیری، کارخانه‌های اتحاد (پردازش طلای)، کارخانه‌های ساخت ماشین‌آلات، کارخانه‌های بتونی، کارخانه‌های سفال و آجر، کارخانه‌های کاغذ و پنبه، و همچنین نیروگاه برق آبی بر روی رودخانه چرنای ولتا. جغرافی‌دانان شوروی تحقیقاتی در مورد معادن جدید طلا، رودهای مارنز و آهک انجام دادند. اتحاد جماهیر شوروی در آموزش کارکنان ملی و حتی در تهیه برنامه‌های آموزشی برای انستیتو ایدئولوژیکی نامگذاری شده به نام کوآمه انکورما کمک کرد.

یک پروژه کلیدی، اما در نهایت ناموفق، قرارداد برای ساخت رآکتور تحقیقاتی هسته‌ای با توان حرارتی ۲ مگاوات بود که در فوریه ۱۹۶۱ امضا شد. در اوایل سال ۱۹۶۶، آماده‌سازی برای راه‌اندازی آن انجام شد، اما کودتا آن را به پایان رساند.

با این حال، کمک شوروی نیز جنبه‌ای معکوس داشت. کوآمه انکورما، که به ایده‌های صنعتی‌سازی سریع و تقلید از تجربه شوروی علاقه‌مند بود، روش‌های پیشنهادی مسکو را پذیرفت که برای غنا کشاورزی‌ای که در حال حاضر بود، مخرب بود. این روش‌ها شامل اجرای اقتصاد برنامه‌ریزی شده، ملی‌سازی شرکت‌ها و بانک‌های بزرگ، اعمال کنترل دولتی بر صنعت و ایجاد مزارع مشترک در روستا بود. این اقدامات واقعیات محلی غنا را در نظر نگرفت و به فروپاشی اقتصادی منجر شد. بسیاری از پروژه‌های مشترک به دلیل خطاهای در برنامه‌ریزی و تأمین به پروژه‌های طولانی‌مدت و هزینه‌بر تبدیل شدند.

تأثیر سیاسی و کودتای سال ۱۹۶۶

سیاست داخلی انکورما، که توسط دیپلمات‌ها و متخصصان شوروی تشویق شد، نه تنها اقتصاد را به خطر انداخت، بلکه سطح زندگی مردم را کاهش داد. این امر منجر به موفقیت کودتای ۲۴ فوریه ۱۹۶۶ شد.

واکنش شوروی به کودتا غیرمنظم بود. در ابتدا مسکو از پذیرش رژیم جدید «تاریک، پروغربی» خودداری کرد و حتی کشتی‌ای با سلاح برای حامیان انکورما به ساحل آفریقا فرستاد. اما به زودی کشتی بازگشت و شوروی روابط کامل خود را با خونتا برقرار کرد. این گام به دلیل منافع عملگرایانه‌ای که لازم بود: بازپس‌گیری وام‌ها، حفظ تجارت سودآور و امکان تکمیل پروژه‌های شروع شده بود. بنابراین، عملگرایی جایگزین ایدئولوژی‌های اولیه شد و این امر نشان‌دهنده یک مرحله جدید در سیاست شوروی در آفریقا بود.

همکاری بین شوروی (و سپس روسیه) و غنا در دهه‌های بعد نیز ادامه یافت. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، روابط دوره‌های کاهش و بازگشت را تجربه کردند و در دوره کنونی بر اساس مبانی عملگرایانه‌ای ساخته می‌شوند، از جمله همکاری در زمینه علمی-آموزشی و توسعه روابط سیاسی.

Постоянный адрес данной публикации: