Кلاсik anlayışta, "Jurassic Park" gibi, insanlık dinozorları asla diriltmeyecek. Ana ve belki de aşılabilir olmayan sorun, tamamen DNA'nın dejenerasyonu. DNA molekülü yaklaşık 521 yıl ömrü olan bir yarı yarıya parçalanma süresine sahiptir ve mükemmel depolama koşullarında bile yaklaşık iki milyon yıl içinde tamamen okunamaz hale gelir. Dinozorlar ise 66 milyon yıl önce soyu tükenmiştir, bu yüzden hepsi genetik materyali uzun zaman önce ve geri dönüşü olmayan bir şekilde anlamsız bir kimyasal bileşim haline dönüşmüştür. Bugün bilim adamları tarafından keşfedilen yumuşak doku kalıntıları veya kolajen parçaları, genetik kod içermeyen eski yaşamanın oksitlenmiş gölgeleri olmaktan öteye geçmez. Ancak, imkansız olanı düşünmek ve dinozorun tam genomunu yapay olarak sentezlemeyi varsayalım, daha farklı türde sorunlarla karşılaşırız. Embriyonun gelişimi sadece genler değil, aynı zamanda karmaşık epigenetik düzenleme gerektirir - genlerin büyüme sürecine nasıl ve ne zaman dahil olacağına dair talimatlar ve bu bilgi DNA ile birlikte kaybolmuştur. Ayrıca, uygun bir yedek anne ve yumurta yok: dinozorların en yakın canlı akrabaları olan kuşlar, tamamen farklı iç yapıya sahip yumurtalarına sahiptir. Doğduktan sonra ortaya çıkan varlığın immün sistemi, milyonlarca yıl evrim geçirmiş modern bakteri ve virüslere karşı tamamen savunmasız olur. Fakat daha gerçekçi ve zaten geliştirilen bir yol, diriltme yerine türden bir kimeya yolu açar. Ünlü paleontolog Jack Horner ve diğer bilim insanları "kuş-dinozor" veya Chickensaurus adlı bir fikri ilerletiyorlar. Onlar antik DNA aramıyorlar, aksine tersine gidiyorlar: modern kuşların, dinozorların doğrudan soyu olan genomlarında, atavistik genler uyur, bu genler ataların özelliklerine yanıt verir. Genetik düzenleme ile bu atavistik programlar uyanabilir. Laboratuvar deneylerinde kuş embriyonlarında, kafatası yerine parçaları yerine dişler yetiştirmek, velenosaurusun burnuna benzer bir burun oluşturmak ve gelecekte kısaltılmış kuş kuyruğun ... Читать далее