Insanlıkçılık XX. Yüzyılda: Yeni Çağrılar ve Kavramın Evrimi Temel Kuralların Yeniden Tanımlanması: Antroposentrizmden Ekolojik İnsanlıkçılığa Rönesans ve Aydınlanma dönemlerinde şekillenen geleneksel insanlıkçılık, insanı her şeyin ölçüsü ve kozmosun merkezi olarak ilan etmiştir. Ancak XX. yüzyılın küresel çağrıları -iklim değişikliği, türlerin yokoluşu, kaynakların tükenmesi- bu antroposentrizmcı modelin radikal bir gözden geçirmesini gerektirmiştir. Öne çıkan ekolojik insanlıkçılık (veya ekolojik merkezi insanlıkçılık), insanın refahını tüm ekosistem sağlığı ile bağlantılı olarak görmektedir. İlginç bir gerçek: Filozoflar, Bruno Latour gibi, "Yeni İklim rejimi" kavramını öneren, insanın doğaya karşı bağımsız bir birey olmaktan çıkıp karmaşık bir bağımlılık ağına dahil olduğunu öne süren kişilerdir. Bu, hukuki uygulamada da yansıyan bir durumdur: 2017 yılında Yeni Zelanda'daki Wanganui Nehri, mahkemede korunması gereken haklar ve çıkarlara sahip bir hukuki varlık olarak tanımlandı -geleneksel insanlıkçılık ilkelerinin insan türünün ötesine genişletilmesinin bir örneği. Teknolojik zorunluluk: Dijital çağdaki insanlıkçılık Artan yapay zeka, sinir teknolojileri, genetik düzenleme ve dijitalleşmenin yaygınlaşması, insanlıkçılığa örneklenmemiş etik sorular getiriyor. Yapay zeka ve haklar: Eğer İK gerçek bir bilinç kazanirse, ona insanlıkçılık ilkelerinin genişletilmesi gerektiği konusunda mıyız? Bu henüz spekülasyon alanıdır, ancak bugün "İK etiği" -insanların önyargılarından (ırksal, cinsiyetçilik) arınmış algoritmaların geliştirilmesi ve insanın dijital hakları (dijital unutulma hakkı, kişisel verilerin korunması) hakkında tartışmalar devam etmektedir. Biyo teknolojiler ve insanın iyileştirilmesi: CRISPR-Cas9 ve diğer genetik düzenleme teknolojileri, sadece hastalıkların tedavisine değil, aynı zamanda "iyileştirilmiş" insanlara yeni sosyal eşitsizlikler yaratma potansiyeline de yol açıyor. XX. yüzyıl insanlıkçılığı, bilimsel arayış serbestliğini ve "doğal" in ... Читать далее