پذیرش و ساخت زندگی جدید. این یک عمل نیست. این دو حرکت است: ابتدا رها کردن، سپس گرفتن. ابتدا تلاش برای مبارزه با آنچه که هست را متوقف کردن. سپس شروع به ایجاد آنچه که خواهد بود. اما بین آن‌ها شکافی است. شکافی که در آن انسان زمین عادی خود را از دست می‌دهد. در این مقاله ما این مسیر را طی خواهیم کرد: از انکار به پذیرش، از پذیرش به عمل، از عمل به زندگی جدید.

پذیرش چیست

پذیرش اغلب با تسلیم اشتباه می‌شود. اما پذیرش ضعف نیست. این شجاعت است که به حقیقت نگاه کنیم. وقتی می‌گوییم «من می‌پذیرم»، نمی‌گوییم «این برای من خوب است». ما می‌گوییم: «من انرژی خود را صرف مبارزه با واقعیت نمی‌کنم». پذیرش شفافیت است. این رها کردن توهم‌ها. تنها زمانی که ما می‌پذیریم که وضعیت چنین است، می‌توانیم شروع به انجام چیزی با آن کنیم. تا زمانی که ما انکار می‌کنیم، ما در حالت یخ‌زده هستیم. پذیرش اولین قدم به سوی آزادی است.

چرا ما نمی‌پذیریم

ما نمی‌پذیریم، زیرا می‌ترسیم. می‌ترسیم که اگر از دست دادن را بپذیریم، نهایی خواهد شد. می‌ترسیم که اگر اشتباه را بپذیریم، ضعیف خواهیم شد. می‌ترسیم که اگر جهان ناعادلانه باشد، معنای خود را از دست خواهیم داد. انکار محافظت است. اما محافظتی که دیگر کار نمی‌کند. انکار واقعیت را تغییر نمی‌دهد. آن تنها درد را به تأخیر می‌اندازد. و درد تأخیری به درد مزمن تبدیل می‌شود. پذیرش آزاد کردن درد نیست. این انتخابی است که درد را زندگی کنیم تا آن دیگر اولویت نداشته باشد.

چگونه آنچه که نمی‌توان تغییر داد را بپذیریم

چیزهایی هستند که نمی‌توانیم تغییر دهیم. مرگ نزدیکان، بیماری غیرقابل درمان، جدایی، گذشته. پذیرش این مسائل به معنای این است که از پرسیدن سوالی مانند «چرا؟» دست برداریم و شروع به پرسیدن سوالی مانند «چه چیزی بعد؟» کنیم. تکنیک: به خود اجازه دهید که غمگین شوید. به خود زمان دهید. به خود اجازه دهید که عصبانی شوید. اما بعد از آن سوال بپرسید: «چه چیزی باقی مانده را می‌توانم با آن انجام دهم؟». پذیرش این نیست که باید خوشحال باشید. این این است که شما از مبارزه با باد دست می‌کشید و به دنبال باد موافق می‌گردید.

از پذیرش به عمل

پذیرش پایان نیست. این شروع است. وقتی شما واقعیت را پذیرفتید، ساخت شروع می‌شود. زندگی جدید از هیچ نمی‌آید. آن از آنچه باقی مانده است ساخته می‌شود. از منابعی که وجود دارند. از روابطی که باقی مانده‌اند. از دانشی که به دست آورده‌اید. ساخت زندگی جدید نیاز به زمان، صبر و شجاعت دارد. اما آن با یک قدم کوچک شروع می‌شود. انجام چیزی که شما را به زندگی جدید نزدیک‌تر می‌کند. حتی اگر این قدم بی‌معنا به نظر برسد.

ایجاد معنای جدید

زندگی قدیمی بر معانی قدیمی تکیه داشت. زندگی جدید نیاز به معانی جدید دارد. ممکن است شما شغل، روابط، سلامت خود را از دست داده‌اید. اما شما توانایی ایجاد معنا را از دست نداده‌اید. این یک امتیاز انسانی است. از خود بپرسید: «چه چیزی برای من اهمیت دارد؟ چه کاری می‌توانم انجام دهم تا این روز معنا داشته باشد؟». معنا آماده نیست. آن در فرآیند ایجاد می‌شود. از طریق مراقبت از دیگران، از طریق خلاقیت، از طریق جستجوی زیبایی. حتی در ویرانی می‌توان مکانی برای باغ پیدا کرد.

موانع بر سر راه

زندگی جدید ترسناک است. آن ناشناخته است. ممکن است شروع به ساخت کنیم و سپس متوقف شویم. این عادی است. مهم این است که بفهمیم که ترس نشانه‌ای نیست که شما نباید بروید. ترس نشانه‌ای است که شما به جایی می‌روید که رشد وجود دارد. موانع دیگر: عادت به خودداری، ترس از محکومیت، عدم اعتماد به نفس. برای غلبه بر آن‌ها نیاز به پشتیبانی دارید. دوستان، روانشناس، جامعه. زندگی جدید را به تنهایی بسازید. به دیگران اجازه دهید که در کنار شما باشند.

زمان به عنوان همدم

زندگی جدید در یک روز ساخته نمی‌شود. این یک فرآیند است. گاهی اوقات آن به کندی پیش می‌رود. به نظر می‌رسد که هیچ چیز تغییر نمی‌کند. اما تغییرات در سطحی که فوراً دیده نمی‌شود رخ می‌دهد. مانند درختی که رشد می‌کند. تسلیم نشوید. به خود زمان دهید. به خود اجازه دهید که اشتباه کنید. به خود اجازه دهید که عقب بروید. مهم این است که ادامه دهید. حتی اگر قدم‌ها کوچک هستند. حتی اگر شما در یک چرخه هستید. در یک لحظه شما خواهید دید که شما دیگر در جایی که یک سال پیش بودید نیستید.

زندگی جدید نه فراموش کردن زندگی قدیمی

در ساخت زندگی جدید، ما نباید زندگی قدیمی را خط بزنیم. آن بخشی از ما بود. ما می‌توانیم با سپاسگزاری از آن یاد بگیریم که چه چیزی داده است. ما می‌توانیم چیزهای با ارزش را باقی بگذاریم. ایده‌ها، عادت‌ها، افرادی که باقی مانده‌اند. زندگی جدید نه شکست، بلکه تغییر است. ما نمی‌شویم دیگران می‌شویم. ما بیشتر خودمان می‌شویم. بیشتر کامل. بیشتر آزاد. زیرا ما آنچه که گذشته است و آنچه که می‌آید را پذیرفته‌ایم.

پذیرش و ساخت زندگی جدید یک مسیر خطی نیست. این یک حلقه است. شما به موضوعات یکسانی بازمی‌گردید، اما هر بار در سطح جدید‌تری. به خود صبر کنید. به خود اعتماد کنید که حتی از خاکستر می‌توان گل آبی پرورش داد. و به یاد داشته باشید: شما تنها نیستید. هزاران نفر این مسیر را طی می‌کنند. و شما هم خواهید گذشت.

Постоянный адрес данной публикации: