«Вечера на хуторе близ Диканьки» mistik Noel trilleri olarak: bayram korkusunun anatomisi Nikolay Gogol'un «Вечера на хуторе близ Диканьки» (1831-1832) döngüsü geleneksel olarak Ukrayna folklorunun, mizah ve romantizmle renklendirilmiş bir derlem olarak algılanır. Ancak yakından incelendiğinde, özellikle ilk bölüm, farklı bir yüz açar: bu, komikliğin sadece gerçek, folklorik olarak desteklenen korkuyu artırmak için bir karşı punkt olarak hizmet ettiği bayram mistik trillerinin mimarisi. Gogol sadece masalları kaydetmiyor — «korkunç akşamlar» literatür modelini inşa ediyor, burada Noel döngüsü (Bayramlar) insanın irrationel ile buluşma için mükemmel bir sahne olarak ortaya çıkar. Bayram kronotopu: sınırların çözüldüğü zaman «Вечера»'nun triller doğasını anlamak için zaman seçimi anahtardır. Bayramlar (Yule'den Epiphany'e kadar olan süre) Slav geleneklerinde «sınır geçiş» zamanıdır, burada canlılar, ölüler ve kötülük gücü arasındaki sınırlar zayıflar veya tamamen ortadan kalkar. Bu bir metafor değil, pratik halk bilgisi, Gogol'un en yüksek gerginlik dramaturjik hareketi olarak kullandığı. «Noel öncesindeki gece»: Bu dönemin zirvesi. Kötülük, dünyayı kutsayan bayramın öncesindeki son özgürlüğü bozmaya çalışan kötülük, yani Solokha ve çapulcu neredeyse açıkça hareket eder. Onların motivleri soyut kötülük değil, neredeyse günlük duygular: ayı çalmak, Vakula'yı ikna etmek. Bu günlükleşme sadece korkuyu artırır, süper doğayı günlük yaşamın bir parçası haline getirir. «Kayıp diploma» ve «Zalim yer»: Burada bayram mantığı tam güçlüdür. Kahramanlar, yılın bu zamanında, örneğin kötülüklerin шабatı veya lanetli bir yerde, rastgele başka bir gerçekliğe düşerler, çünkü bu zaman dilimi bu tür «sızıntılara» elverişlidir. Geri dönüş her zaman travmatik ve kayıplarla birlikte gelir (dede hafızasını ve sağlığını kaybeder, kazak diploma). Bu, korku türünün klasik yapısıdır: tabu ihlali (kötülükle gitmek/kötü bir yerde kazılamak) → korku dünyasına düşme → geri dönüşle birlikte geri dönü ... Читать далее