“Avrupa Konseri” kavramının eleştirisi: hiyerarşi, baskı ve düzen yanılsaması “Avrupa Konseri” (1815-1914), Viyana Kongresi sonrası büyük devletlerin (Rusya, Avusturya, Prusya, İngiltere, Fransa) kolektif güvenlik sistemi, geleneksel olarak başarılı diplomatik bir örnek olarak sunulmuştur ve yaklaşık bir yüzyıl boyunca genel Avrupa savaşının olmamasını (Pax Britannica) sağlamıştır. Ancak bu modelin eleştirel bir analizi, derin bir sorunlu doğasını ortaya çıkarır: bu, muhafazakar, elitist ve baskıcı bir mekanizmadı, gerekli değişimleri baskılayarak, sonunda daha büyük bir çatışmanın tohumlarını büyüttü. 1. Antidemokratik ve antinasyonal karakter “Konser”in ana prensibi olan legitimizm, “meşru” (yani geleneksel, çoğunlukla monarşik) hanedanlıkların desteklenmesi ve ulusal ve liberallerin egemenliğinin reddetmesi anlamına geliyordu. Ulusal hareketlerin baskılanması: “Konser”, milliyetçiliği istikrarın ölüm tehdidi olarak görmüştür. Bu, Avusturyalıların 1820-1821, 1831’deki İtalya ayaklanmalarını ve en önemlisi, 1830-1831’deki Kasım Ayaklanması’na (Nisan 1831’de) Rusya İmparatorluğu tarafından, diğer devletlerin sessiz onayıyla katılmış olmasıyla ifadesi bulmuştur. Viyana Kongresi’nde ulusal çıkarları göz ardı edilen Polonya, bu sistemin ana kurbanı olmuştur. Devrimler ve liberallerin reddi: Kutsal İttifak (Konser’in ideolojik temeli), açıkça devrimcinin “salgın”ına karşı müdahale hakkını beyan etmiştir. Bu, 1823’te Fransa’nın İspanya’daki Absolutizm’i yeniden sağlamak için yapılan müdahale ve Avusturya’nın 1821’de Napoli ve Piyemonte’ye girmesi (1821) sonucunda ortaya çıkmıştır. Bu sistem, bütünüyle belli bölgelerin siyasi gelişimini dondurmak için çalışmıştır. Eleştiri: “Konser”, Avrupa halkları için değil, onların aristokratik elitleri arasında, halkların kendileri pahasına barışı sağlamıştır. Eski imparatorluk yapılarını (Osmanlı, Avusturya İmparatorluğu) bilinçli olarak koruyarak, sadece patlayıcı bir gerilim birikimine neden olmuştur. 2. Seçicilik ve ikiyüzlülük: ... Читать далее