En İyi Noel ve Yeni Yıl Filmleri: Festivalin Sinematografi Semiyolojisi Arka Plan: Sinema olarak ritüel ve kültürel kod Noel ve Yeni Yıl filmleri, sadece eğlence değil aynı zamanda kültürel ritüel olarak da işlev gören özel bir sinematografik türü temsil ederler. Yıllık izlenmeleri, bayram geleneğinin bir parçası haline gelir, kolektif duyguları yaşama, sosyal değerleri öğrenme ve hatta kimlik yeniden yapılandırma yolu haline gelir. Bilimsel bir açıdan, bu filmler, krizlerin çözümü, değerlerin sınanması ve temel arketiplerin (aile, sevgi, af, mucize) pekiştirilmesi için zaman ve uzayın birliği (hronotop) olarak işlev gören karmaşık semiyotik sistemlerdir. 1. Noel filmleri: Kutsal ve ailevi arasında Classik Noel filmleri genellikle cinselcillik ve kökene dayalı bayram ruhu arasındaki çatışma üzerine inşa edilir. «Bu Harika Yaşam» (It's a Wonderful Life, 1946, Frank Capra). Pazarlama başarısızlığa uğramasına rağmen, yıllar boyunca televizyon yayınları sayesinde kutsal olmuş bir film-efsane. Narratolojik açıdan, bu, varoluşsal kriz ve kişisel değerlerin yeniden değerlendirilmesi hakkında bir hikaye olan bir büyüleyici müdahale (korumalık melek). George Bailey, hayatının boş geçtiğini sandığı küçük bir insan arketipi. Film, dünyanın onun olmadığı bir dünyayı göstererek, «kelebek etkisi» (küçük nedenlerin etkisi) teorisini ve her bir eylemin değerini kanıtlar. Bu sadece iyi bir film değil, aynı zamanda savaş sonrası ABD'de vizyona giren bir teodise. «Bir Adamın Evde Kalmadığı» (Home Alone, 1990, Chris Columbus). Noel mitinin ticarileşmesi ve sekülerleştirilmesinin mükemmel bir örneği. Noel atmosferinin dış görünümü (ışık halkaları, ağaç, «Noel Korosu»), özel girişimciliğin zaferi ve aile birleşimi hakkında bir hikaye olarak hizmet eder. Kevin MacCallister, bir çocuk olarak yalnız kaldığında paniğe kapılmaz, aksine, bir savunma sistemi kurar ve aşırı derecede hipertrofi edilmiş bir agenticite gösterir. Film, 90'ların ruhunu yansıtır, burada bayram, daha çok bir ibadet değ ... Читать далее