Çocuklarda Yalan Suçluluk Hissi: Yetişkinlerin Nevinliğini Yük Olmaya Çevirmesi Yetişkinler, çocuklarının kalplerinde ağır bir yükle nasıl yaratırken, kelimelerini, tonlarını ve hatta sessizliklerini fark etmezler. Dünyayı öğrenmek, yaşamdan mutlu olmak ve kendine güvenmek zorunda olan bir çocuk, birden kendisini suçlu hisseder. Kendisinin var olmasından, beklentilere uygun olmaktan, rahatsızlık yaratmaktan suçlu hisseder. Bu his, kendiliğinden ortaya çıkmaz — öğretmenler, öğretmenler, ebeveynler ve çevre tarafından, bu durumu fark etmeden, suçu kontrol aracı olarak kullanarak oluşturulur. Çocuğun yalan suçluluk hissi, ahlaki bir sorun değil, yaşam boyu sürebilecek bir psikolojik yarataaktır. Çocuğun Yalan Suçluluk Hissinin Nereden Geldiği Gerçek suçluluk, bir insanın bir kuralı ihlal etmesi, zarar vermesi veya bir borcu yerine getirmemesi zamanında ortaya çıkar. Yalan suçluluk, çocuk kendisini sorumluluklarının olmadığı şeyler için suçlu hissettiğinde yansıyan yanlış bir algıdır. Annenin yorgunluğunu, ebeveynlerin boşanmasını, öğretmenin kötü ruh haliğini, yemek yemeyi istememesini, kendi isteklerini sahip olmasını suçlar. Bu mekanizma, çocuğa kendisinin beklentilere uygun olmadığında kendine zarar verdiğini ileten yetişkinler tarafından başlatılır. Baskı, açık olabilir: “Sen beni üzmüşsün!”, “Sen yüzünden ben normal yaşamımı sürüyemiyorum!”. Ancak daha sık gizlidir: hayal kırıklığına uğramış bir nefes, gözyaşları, çocuğun bekleneni yapmadığında sessizlik. Çocuk bu sinyalleri okur ve sonuç çıkarır: “Kötüyüm, suçluyum, düzelmem gerekiyor”. Bu, kendi seçimi değil, yetişkinlerin sevgisinin şartlı olduğu bir dünyada hayatta kalmak için bir yöntemdir. Ebeveynlerin Baskısı: Sevginin Şartlı Olması Ebeveynler, çocuğun hayatındaki en önemli figürlerdir ve onlardan şartsız sevgi bekler. Ancak sevgi, itaat, iyi notlar ve doğru davranış için ödül olduğunda, çocuk, eğer mükemmel değilsem, reddedilebileceğini hisseder. Bu, herhangi bir “yanlışlık” için kronik bir suçluluk ... Читать далее