«Obcutere cordis» veya ruhsal obcutere: Eski Ahit metaforasından Yeni Ahit antropolojisine «Obcutere cordis» kavramı, Eski Ahit’ten Yeni Ahit ve patristik geleneğine kadar uzanan en derin ve dinamik teolojik fikirlerden biridir. Bu, öncelikle Eski Ahit’te formelcilik karşıtı bir peygamberlik eleştirisinden başlayarak, Yeni Ahit ve patristikte merkezi bir antropolojik ve kurtuluş kategorisiye dönüşen evrimleyen bir imajdır. Bu çalışmanın incelenmesi, Tanrı ile insan arasındaki ilişkilerin Kuran anlayışının ruhunu ortaya çıkarır: dışsal tutarlılıktan içsel değişime. 1. Eski Ahit kökenleri: ritüel eleştirisi ve içsel değişim çağrısı. Bu kavram ilk kez, özellikle cilt kesimi ritüeli gibi ritüellerin mekanik yerine getirilmesine karşı peygamberlik karşıtı bir bağlamda ortaya çıkar. İkinci Yasa (İk. 10:16, 30:6): «Kendi kalbinizin son parçasını kesin ve artık katı kalplerinizle olmasın». Burada «obcutere cordis» Tanrıya ve O’na itaat etmeye engel olan her şeyin kaldırılmasının bir metaforu: tıpkı tıpkı katı kalp, kibir, kapalılık. Cilt kesimi, içsel sadakatle uyumlu olmalıdır. Yeremia peygamberi (Yer. 4:4): «Görüşünüzü Tanrıya göre kesin ve kendi kalbinizin son parçasını kesin… Kızgınlığımın çıkmaması için…». Peygamber, içsel kesimle Tanrı kızgınlığını önlemeyi ve bu konuyu kurtuluş gereksinimi düzeyine çıkarmayı bağdaştırır. Yezekiel peygamberi (Yez. 44:7,9): İsrail oğullarını suçlar, «kalp ve cilt kesilmemişlerdir» ve tapınakta yabancılara izin verirler. Burada dışsal ve içselin birliği görülür: birinin olmaması diğerinin anlamsızlığını artırır. Bu şekilde, Eski Ahit’te «obcutere cordis» ideal, gerçek dinin gerçek bir kriteri haline gelir, fiziksel ritüelin üstünde yer alır. Bu, kibrin kırmayı, Tanrıya açık olmayı ve ahlaki temizlemeyi gerektirir. 2. Yeni Ahit devrimi: Hristolojik yeniden düşünme. Yeni Ahit’te bu kavram radikal bir hristolojik yeniden düşünme geçirir ve Hristiyan kimliğinin anlaşmasının merkezine olur. Apostol Paul, «ruhsal obcutere»nin başlıca teologud ... Читать далее