İnsanın Güney ve Kuzeyine İlişkin Çalışma Tutumu: İklimik Belirleme, Tarihsel Ekonomi ve Kültürel Yapılandırma Şartlı "Kuzey İnsanı" (şartenam, Avrupa'nın ılıman ve kutup bölgelerinde yaşayanlar, Kuzey Amerika, Kuzey Asya) tarihsel olarak bitki büyütme döneminin kısalığı ve kışın sertliği ile karşı karşıya kalmıştır. Bu, aşağıdaki yönler için güçlü bir baskı yaratmıştır: Uzun vadeli planlama: Depo yapmak, evi ısıtmak, kış için rezervler oluşturma gerekliliği. Yoğun, ancak mevsimsel çalışma: Tarım dönemi, güçlerin maksimum mобілize edilmesi gerektiği bir dönemdir. Depolama, tasarruf ve önceden planlama değerleri. Burada çalışma, fiziksel hayatta kalmayla doğrudan ilişkilendirilmiştir. Şartlı "Güney İnsanı" (şartenam, Akdeniz, Orta Doğu, Latin Amerika, Güney Asya, Afrika'da yaşayanlar) nispeten istikrarlı bir sıcak ikliminde yaşamıştır. Doğanın çoğu zaman cömertti (yılda birkaç hasat), ancak kuraklık, sarmaşık saldırıları gibi düşmanca olabilirdi. Bu, farklı bir yaklaşımı oluşturmuştur: Çiklamalılık ve uyarlanabilirlik: Çalışma, genellikle doğal döngülere (yağmur/zaralılık mevsimleri) bağlıydı, ancak aylarca süren bir kış için büyük depo gerektirmiyordu. Aktivitenin dağıtımı önemlidir: Soğuk sabah ve akşam saatlerinde maksimum yük ve öğleden sonra sıcaklıkla siesta — bu, rasyonel bir uyarlama, değil yorgunluktur. Şu an odaklanma: Yakın gelecekteki kışa karşı var olan var olma tehdidi, uzun vadeli planlama baskısını azaltabilir. Örnek: Antropolog Marvin Harris, "Köpekler, sığırılar, savaşlar ve büyülü kadınlar" adlı çalışmasında, gözden kaçırılmış gibi görünen uygulamaların (örneğin, uzun süreli siesta) sıcaklık, sınırlı kaynaklar ve belirli bir teknoloji kombinasyonuna karşı rasyonel bir yanıt olduğunu göstermiştir. Tarihsel-ekonomik yörünge: Tarım toplumları, protestanlık ve kolonializm Burada ön plana çıkan şey iklim değil, sosyal kurumlardır. Protestan etiği ve kapitalizmin ruhu (M. Weber). Weber, Kuzey Batı Avrupa'da çalışmanın rasyonelleşmesini ve yoğunlaşmasını ... Читать далее