تاریخ گنجینه‌های مشهور تروآ که توسط هنریش شلیمنا پیدا شدند و پس از جنگ توسط ارتش‌های شوروی از آلمان خارج شدند، از زمان ظهور آن‌ها در مسکو موضوع مناقشه بین‌المللی شدیدی بود. آلمان طی دهه‌ها تلاش‌های دیپلماتیک پیاپی برای بازگرداندن مجموعه به خود را ادامه داد و بر نقل غیرقانونی آن تأکید کرد. با این حال، این تلاش‌ها همیشه با موضع روسیه که \"زولوت تروآ\" را به عنوان جبران قانونی خسارت‌های هنگفت نازی‌های آلمان می‌بیند، مواجه شد.

جنگ دیپلماتیک و استدلال‌های حقوقی

بلافاصله پس از پایان جنگ سرد و تأیید واقعیت یافتن مجموعه در مسکو، آلمان درخواست‌های خود را تشدید کرد. استدلال کلیدی طرف آلمانی، قراردادهای دوگانه بودند، به ویژه قرارداد دوستانه ۱۹۹۰ که با اتحاد جماهیر شوروی امضا شده بود و توافق نامه همکاری فرهنگی ۱۹۹۲ با روسیه. هر دو سند شامل مقرراتی در مورد بازگشت آثار فرهنگی جابجا شده بود.

اما در روسیه این تعهدات به طور متفاوتی پذیرفته شد. در آوریل ۱۹۹۵، دولت دایره‌المشورات فدرال یک موراتوی را تصویب کرد که بازگشت آثار هنری جنگی را به حالت تعلیق درآورد تا قانون فدرال خاصی برای آن تصویب شود. کارشناسان و سیاستمداران آلمانی، از جمله کانسلر گئورگ هلموت کل، سعی کردند با سطح بالای مسکو تأثیر بگذارند، اما بر اساس گواهی‌های شرکت‌کنندگان در مذاکرات، درخواست‌های آن‌ها به هیچ وجه به نتیجه نرسید. دولت یلتسین و سپس ادارات بعدی، موضع سختگیرانه‌ای گرفتند: بازگشت آثار فقط در چارچوب راه‌حل جامع کل موضوع آثار جنگی ممکن است، که در آن آلمان باید خسارت‌های وارد شده به روسیه را جبران کند، از جمله نابود کردن آثار فرهنگی.

نظر روسیه: حق قهرمان

نظریه روسیه، که توسط مدیر ارشد موزه هنرهای ملی نامیده شده است. آلکساندر س. پوشکین، ایرنا آنتونوا، به وضوح بیان شد، این است که گنجینه‌های تروآ یک جنگجوی قانونی هستند. در پاسخ به ادعاهای آلمان، اغلب استدلالی بر ضد آن برده شد که به سرنوشت اتاق یاقوت اشاره دارد که توسط نازی‌ها از روسیه خارج شد. دولت‌های شوروی و جانشینان آن، آثار فرهنگی جابجا شده را نه به عنوان \"جنگجوی\" در معنای کلاسیک، بلکه به عنوان عملی از انصاف تاریخی، بخشی از جبران خسارت‌های وارد شده توسط جنگ، می‌دیدند. در نتیجه، تمامی مذاکرات به انتهای تاریک رسید و هیچ یک از قراردادهای دیپلماتیک قبلی در بخش بازگشت طلای شلیمنا اجرا نشد.

رویدادهای مربوط به لغو محرمانگی و نمایشگاه ۱۹۹۶

قدم اول به رسمیت شناختن عمومی در سال ۱۹۹۳ برداشته شد، زمانی که روسیه رسمی‌اً تأیید کرد که مجموعه تحت مدیریت آن قرار دارد. در اکتبر ۱۹۹۴، کارشناسان آلمانی به بازدید از گنجینه‌ها دعوت شدند که اثبات کرد که آن‌ها واقعی هستند و در شرایط خوبی هستند. اما رویداد کلیدی نمایشگاه \"گنجینه‌های تروآ از حفاری‌های هنریش شلیمنا\" بود که در آوریل ۱۹۹۶ در موزه هنرهای ملی نامیده شده است. پوشکین افتتاح شد.

این نمایشگاه توسط آلمان به عنوان تحریک تلقی شد که فشار دیپلماتیک را تشدید کرد. طرف آلمانی اعلام کرد که نمایشگاه به صورت یکجانبه و بدون مشاوره با صاحب قانونی سازماندهی شده است. با وجود اعتراضات و نامه‌های دیپلماتیک، مسکو نشان داد که خود را مالک کامل مجموعه می‌داند و نمایش آن به عنوان نمایش این حق پذیرفته شد.

تضاد منافع: نقش ترکیه

این وضعیت با وجود وجود یک طرف دیگر که ادعا می‌کند، ترکیه، که ادعا می‌کند گنجینه‌ها به طور غیرقانونی از سرزمین خود خارج شده‌اند. در سال ۲۰۱۲، الهام گرفته از بازگشت موفقیت‌آمیز برخی از آثار دیگر از ایالات متحده و آلمان، ترکیه نیز ادعای خود را بر گنجینه‌های پریام مطرح کرد. اما طرف روسیه به طور مداوم ادعاهای آنکارا را نادیده گرفته است و معتقد است که موضوع جابجایی شلیمنا بخشی از تاریخ قرن نوزدهم است و به مناقشات حقوقی کنونی بین روسیه و آلمان مربوط نیست.

نظرات بازگشت

علی‌رغم تلاش‌های دیپلماتیک طولانی مدت آلمان و افزایش‌هایperiodیک در روابط (از جمله برخی از حوادثی که سیاستمداران آلمانی از رویدادهای فرهنگی برای بیان اعتراض خود استفاده کردند)، \"زولوت تروآ\" همچنان در روسیه نگهداری می‌شود. بخشی از آثار در نمایشگاه دائمی موزه هنرهای ملی نامیده شده است. و برخی از یافته‌های دیگر از همان قبر — در گالری اتحاد جماهیر شوروی. احتمال بازگشت مجموعه به آلمان بسیار کم است: موضع روسیه، که توسط اکثر جامعه موزه‌ها و سیاستمداران پشتیبانی می‌شود، تغییر نکرده است.

Постоянный адрес данной публикации: