اقتصاد و اقلیم: از تعیین‌کننده منابعی تا تحول انسانی

مقدمه: اقلیم به عنوان بنایه و تهدید برای سیستم اقتصادی

ارتباط اقلیم و اقتصاد یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین ارتباطات در علوم اجتماعی است. تاریخیاً اقلیم منبع‌های طبیعی و مسیرهای حمل و نقل را شکل می‌داد و تعیین‌کننده تخصص مناطق و مسیرهای توسعه آن‌ها بود. در قرن بیست و یکم، این ارتباط به یک بعد جدید و تاریک‌تر تبدیل شده است: تغییرات اقلیمی انسانی از زمینه‌های زیستی به یک ریسک کلیدی مکرواقتصادی تبدیل شده است که می‌تواند سیستم‌های مالی جهانی، زنجیره‌های تامین و ثبات اجتماعی را دچار بحران کند. بنابراین، اقلیم هم به عنوان یک شرط اولیه و هم به عنوان یک چالش نهایی برای فعالیت‌های اقتصادی عمل می‌کند.

نگاه تاریخی: اقلیم به عنوان معماری اقتصادها

تعیین‌کننده منابعی و کشاورزی: اقتصادهای پیش از صنعتی به طور مستقیم از پتانسیل آگروکلیمیایی وابسته بودند. سطح بارش‌ها، مدت زمان دوره رشد و دمای سالانه تعیین می‌کرد که چه نوع محصولات می‌توان کشت کرد (جو در مناطق معتدل، برنج در آسیای موسمی)، که در نتیجه بر جمعیت، ساختار جامعه و حکومت تأثیر می‌گذاشت. «تمدن‌های غلاتی» (مصر، مеждولیلی) در دشت‌های رودخانه‌ها با سیل‌های قابل پیش‌بینی شکل گرفتند.

اقلیم و حمل و نقل: لایه‌های یخی تعیین‌کننده حمل و نقل در شمال بودند، موسم‌های بارانی — تجارت دریایی در اقیانوس هند. تا زمان ظهور گرمایش و سرمایش مصنوعی، فعالیت اقتصادی در مناطق گرم یا سرد فصلی و محدود بود.

انقلاب صنعتی به عنوان «آزادسازی»: با شروع استفاده گسترده از سوخت‌های فسیلی (کوچک‌ترین، سپس نفت و گاز) اقتصاد برای اولین بار توانست به میزان قابل توجهی از محدودیت‌های اقلیمی غلبه کند. کارخانه‌ها می‌توانستند در زمستان کار کنند، کالاها در طول سال حمل می‌شدند، گرمایش و سرمایش مصنوعی ایجاد شد. اما این «آزادی» بر اساس منابعی بود که سوزاندن آن‌ها به بحران اقلیمی فعلی منجر شد.

نکته جالب: اقتصاددان ویلیام نورداوس، برنده جایزه نوبل ۲۰۱۸، یکی از اولین کسانی بود که در دهه ۱۹۷۰ شروع به مدل‌سازی کمی ارتباط بین اقلیم و رشد اقتصادی کرد. مدل‌های او چرخه کربنی، تغییرات دما و شاخص‌های مکرواقتصادی را یکپارچه کرد و بنیان‌گذار اقتصاد اقلیمی مدرن شد.

کانال‌های تأثیر فعلی: چگونه اقلیم به اقتصاد ضربه می‌زند

گرمایش جهانی از طریق کانال‌های مستقیم و غیرمستقیم بر همه بخش‌ها تأثیر می‌گذارد.

ضرر مستقیم از وقایع استثنایی: طوفان‌ها، سیل‌ها، خشکسالی‌ها و آتش‌سوزی‌های جنگلی به زیرساخت‌ها، اموال و کشاورزی آسیب می‌زنند. به عنوان مثال، بر اساس داده‌های Swiss Re Institute، در سال ۲۰۲۳، ضرر اقتصادی جهانی از حوادث طبیعی حدود ۲۸۰ میلیارد دلار بوده است. این رویدادها بیشتر و شدیدتر می‌شوند.

کاهش بهره‌وری کار: موج‌های گرما به طور مستقیم بهره‌وری در کارهای باز (ساختمان‌سازی، کشاورزی) و حتی در مکان‌های بدون تهویه مناسب کاهش می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که در دمای بالاتر از ۳۰ درجه سانتی‌گراد بهره‌وری ۱۰-۲۰٪ کاهش می‌یابد. این باعث ایجاد استرس حرارتی برای اقتصادهای گرمسیری و مناطق گرم می‌شود.

مخدوش شدن زنجیره‌های تامین جهانی: وقایع اقلیمی به طور روزافزون به عنوان شوک برای شبکه‌های لجستیکی پیچیده تبدیل می‌شوند. سیل در تایلند (۲۰۱۱) تولید جهانی دیسک‌های سخت را مختل کرد، خشکسالی در پاناما (۲۰۲۳-۲۰۲۴) به عملکرد کانال پاناما که برای تجارت جهانی بسیار مهم است، تهدید می‌کند.

کاهش محصول و امنیت غذایی: تغییرات در رژیم بارش‌ها، افزایش تعداد روزهای خشک و گسترش حوزه‌های آفت‌ها به کشاورزی تهدید می‌کند. به ویژه اقتصادهای مونوکلتوری که به صادرات یک یا دو نوع مواد اولیه وابسته‌اند (کاکائو، قهوه) آسیب‌پذیرتر هستند.

ریسک‌های سیستم مالی: «موجودیت‌های گیر افتاده» (stranded assets) یکی از مفاهیم کلیدی است. این موجودیت‌ها، دارایی‌هایی هستند که در فرآیند گذار به اقتصاد کم‌کربنی کاهش می‌یابند ( ذخایر قابل استخراج، اما غیرمربوط برای استخراج ذغال‌سنگ، نفت؛ ظرفیت‌های نیروگاه‌های حرارتی). کاهش ارزش آن‌ها می‌تواند منجر به بحران‌های بازار و بخش بانکی شود. علاوه بر این، پرداخت‌های بیمه‌ای افزایش می‌یابد که منجر به افزایش قیمت بیمه‌ها یا خودداری از آن در مناطق ریسکی می‌شود.

اقتصاد دکربونیزاسیون: هزینه‌ها و فرصت‌ها

مبارزه با تغییرات اقلیمی باعث ایجاد یک پارادایم جدید و «سبز» از توسعه اقتصادی شده است.

سرمایه‌گذاری و نوآوری: گذار به فناوری‌های پاک (انرژی‌های تجدیدپذیر، خودروهای برقی، هیدروژن سبز، جذب کربن) نیاز به سرمایه‌گذاری‌های عظیم دارد که خود به عنوان محرک رشد اقتصادی و ایجاد شغل‌های جدید (شغل‌های سبز) عمل می‌کند.

کنترل کربنی و قیمت‌گذاری: ابزارهایی مانند مالیات کربنی یا سیستم تجارت کسری‌های کربنی (ETS) به دنبال این هستند که آلودگی را از لحاظ اقتصادی ناپسند کند. آن‌ها انگیزه‌های مالی برای کسب و کار برای کاهش تولید و سرمایه‌گذاری در فناوری‌های سبز ایجاد می‌کنند. نمونه‌ای از این ابزارها سیستم تجارت کسری‌های کربنی اروپا (EU ETS) است که بزرگترین سیستم در جهان است.

مزایای رقابتی: کشورهایی که زودتر از دیگران صنایع سبز رقابتی ایجاد کنند (تولید پنل‌های خورشیدی، توربین‌های بادی، باتری‌ها) در اقتصاد جهانی قرن بیست و یکم استراتژیک‌ترین مزیت را خواهند داشت. این باعث ایجاد یک جغرافیای سیاسی جدید می‌شود که لیتیوم و کبالت می‌توانند مهم‌تر از نفت شوند.

مثال موفقیت سبز: دانمارک با سیاست‌های پیوسته، از دهه ۱۹۷۰ شروع به توسعه انرژی بادی کرده است. امروزه آن یکی از پیشروترین کشورها در این صنعت است: شرکت Vestas یکی از بزرگترین تولیدکنندگان توربین‌های بادی است و باد بیش از ۴۰٪ از مصرف برق داخلی را پوشش می‌دهد. این باعث تبدیل چالش اقلیمی (لازم به کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای) به یک صنعت صادراتی قوی شده است.

ناپسندی ریسک‌های اقلیمی و گذار عادلانه

پیامدهای اقتصادی اقلیم به طور نابرابر توزیع شده‌اند که خطرات نابرابری جهانی جدیدی ایجاد می‌کند.

آسیب‌پذیری کشورهای در حال توسعه: بیشترین آسیب به کشورهای کم‌توسعه وارد می‌شود که اغلب در مناطق گرمسیری قرار دارند، اگرچه نقش آن‌ها در تولید گازهای گلخانه‌ای تاریخی بسیار کم است. آن‌ها منابع مالی و فنی کمتری برای تطبیق با آن دارند.

کonception of "fair transition": این اصل بر این اساس است که گذار به اقتصاد سبز باید با حفاظت اجتماعی از کارگران در صنایع "قهوه‌ای" کاهش یابد (صنایع زغال‌سنگی، نفت و گاز)، آموزش مجدد و ایجاد شغل‌های جدید در همان مناطق. نادیده گرفتن این اصل منجر به اعتراضات اجتماعی می‌شود (مثلاً "جلیقه‌های زرد" در فرانسه بخشی از واکنش به افزایش قیمت سوخت بود).

نتیجه‌گیری:

تعامل اقتصاد و اقلیم به مرحله‌ای حیاتی رسیده است. روابط از وابستگی یک‌طرفه (اقتصاد به اقلیم) به یک حلقه مرگباری تبدیل شده‌اند: اقتصادی که بر اساس سوخت‌های فسیلی بنا شده است، اقلیم را تغییر می‌دهد که در نتیجه شروع به تخریب بنیان‌های رشد اقتصادی می‌کند.

شکست این حلقه نیاز به تحول اقتصادی جهانی دارد که مقیاس آن با انقلاب صنعتی قابل مقایسه است. عناصر کلیدی آن:

تضمین هزینه‌های اقلیمی از طریق قیمت‌گذاری کربن.

تغییر سرمایه‌گذاری از "قهوه‌ای" به "سبز".

سیاست‌های صنعتی و نوآوری فعال دولت‌ها برای تحریک فناوری‌های پاک.

همکاری بین‌المللی و کمک مالی به کشورهای آسیب‌پذیر برای تطبیق.

موفقیت این تحول نه تنها تعیین‌کننده سرنوشت محیط زیستی بلکه سرنوشت اقتصادی بشریت در قرن بیست و یکم خواهد بود. اقتصادی که محیط زیست را در نظر نمی‌گیرد، به سکون و بحران‌ها محکوم است. سیاست اقلیمی که قوانین اقتصادی و عدالت اجتماعی را نادیده می‌گیرد، به شکست سیاسی دچار خواهد شد. پارادایم جدید باید هر دو رویکرد را ترکیب کند، اقتصادی ایجاد کند که با طبیعت مخالف نیست، بلکه در آن جا دارد.

Постоянный адрес данной публикации: