کشوره انسانی بر روی ماه: برنامه‌ها، زمان‌بندی‌ها و چالش‌های اصلی

در سال ۲۰۲۶، انسان‌ها در آستانه رویدادی قرار دارند که ده‌ها سال آرزو کرده‌اند — ایجاد یک کلونی دائمی بر روی ماه. کشورهای فضایی جهان از صحبت‌های محض به برنامه‌های عملی تغییر کرده‌اند. ایالات متحده با تایید بودجه ۲۰ میلیارد دلاری برای ساخت یک پایگاه قابل سکونت، برنامه‌های خود را برای ساخت پایگاهی بر روی سطح ماه اعلام کرده است. روسیه و چین با همکاری یکدیگر، سطح ماه را برای یافتن مکان ایده‌آل برای ایستگاه خود بررسی می‌کنند. و ایلان ماسک وعده داده است که در ۱۰ سال آینده یک شهر خودکار بر روی ماه ایجاد کند. زمانی که دقیقاً انسان‌ها شروع به زندگی بر روی ماه خواهند کرد، زندگی آن‌ها چگونه خواهد بود و با چه مشکلاتی مواجه خواهند شد؟ در این مقاله به این سوالات پاسخ می‌دهیم.

برنامه ناسا: از مأموریت‌های موقت به حضور دائمی

در مارس ۲۰۲۶، رهبری جدید ناسا تحت رهبری جرد آیزکمن، انقلاب بزرگی در برنامه ماهیانه آمریکایی ایجاد کرد. این سازمان از ایده ایستگاه مداری Lunar Gateway دست کشید و تمامی منابع خود را به ساخت پایگاهی مستقیماً بر روی سطح ماه اختصاص داد. این استراتژی به نام «برگشت تا بمانیم» شناخته می‌شود.

بر اساس برنامه رسمی، ساخت پایگاه در سه مرحله انجام خواهد شد.

مرحله اول (۲۰۲۶–۲۰۲۸). ناسا ۲۱ مأموریت رباتیک را سازماندهی می‌کند که حدود ۴ هزار کیلوگرم بار مفید را به ماه حمل می‌کند. در این مرحله، فناوری‌های فرود و گسترش تجهیزات مورد آزمایش قرار می‌گیرند و مکان دقیق پایگاه آینده انتخاب می‌شود.

مرحله دوم (۲۰۲۹–۲۰۳۲). ۲۴ فرود با حمل ۶۰ هزار کیلوگرم بار برنامه‌ریزی شده است. در این مرحله، ساخت اولین مودول‌های نیمه قابل سکونت آغاز می‌شود که به فضانوردان اجازه می‌دهد در طولانی‌مدت بر روی سطح ماه بمانند.

مرحله سوم (از ۲۰۳۳). پایگاه به طور کامل قابل سکونت خواهد شد. ۲۸ مأموریت سنگین بار با حمل تجهیزات برای سکونت دائمی و تغییرات دوره‌ای اعضای تیم، انجام خواهد شد. در پایان این مرحله، سیستم‌های انرژی هسته‌ای و خورشیدی، ربات‌های سکونت‌گر و باربری، و سیستم ارتباطی مشابه شبکه موبایل زمینی و سیستم GPS ماهیانه باید در ماه وجود داشته باشند.

اولین فرود فضانوردان برنامه‌ریزی شده در سال ۲۰۲۸ در چارچوب مأموریت Artemis IV است. و ناسا وعده داده است که اولین خانه دائمی برای فضانوردان خود را تا سال ۲۰۳۳ بسازد.

روسیه و چین: ایستگاه مشترک و انتخاب مکان

روسیه و چین قصد ندارند از این رقابت بازمانند باشند. پروژه ایستگاه علمی بین‌المللی ماه به طور فعال در حال پیشرفت است. در آوریل ۲۰۲۶، رئیس روسکوسموس، دمیتری باکانوف، تایید کرد که آکادمی علوم روسیه مفهوم ایجاد بخش روسیه‌ای ایستگاه را تأیید کرده است.

در سال ۲۰۲۶، روسیه شروع به توسعه وسایل برای مطالعه ساختار داخلی ماه کرد. هدف، بررسی ماه برای انتخاب منطقه ایده‌آل برای فرود و قرارگیری پایگاه آینده است.

جالب این است که در این پروژه نه تنها دو ابرقدرت شرکت دارند، بلکه ۱۳ کشور دیگر نیز حضور دارند. این امر یک مرکز قدرت جایگزین در رقابت جدید ماهیانه ایجاد می‌کند و به پروژه آمریکایی مقابله می‌کند.

دانشمندان روسیه در حال حاضر بر روی برنامه ماهیانه تا سال ۲۰۳۶ کار می‌کنند و امکان تمدید افق برنامه‌ریزی تا سال ۲۰۶۰ را در نظر دارند. این امر نشان‌دهنده جدیت قصد آن‌ها است.

جنوبی‌ترین نقطه ماه — مکان اصلی ساخت پایگاه

ناسا و اتحادیه روسیه و چین، جنوبی‌ترین نقطه ماه را به عنوان مکان اولویت برای پایگاه در نظر می‌گیرند. چرا این منطقه، که به نظر می‌رسد ناخوشایند است، انتخاب شده است؟

اول از همه، кратرها در جنوبی‌ترین نقطه ماه در سایه دائمی قرار دارند و به نظر می‌رسد که در آن‌ها ذخایر یخ آب وجود دارد. یخ — منبع بالقوه آب آشامیدنی، اکسیژن و سوخت هیدروژنی برای راکت‌ها است.

دوم، برخی از مناطق جنوبی‌ترین نقطه ماه تقریباً همیشه تحت نور خورشید قرار دارند، که برای تغذیه باتری‌های خورشیدی و حفظ دمای پایدار در مودول‌های قابل سکونت ایده‌آل است.

برای انتخاب مکان دقیق، در سال ۲۰۲۶، بررسی دقیقی از سطح با استفاده از ماهواره‌ها آغاز شد. ناسا برنامه دارد که قبل از تصمیم نهایی، مأموریت‌های رباتیک انبوهی را در مناطق مختلف بالقوه اجرا کند.

مشکل خودکفایی در زندگی

ایلان ماسک، رئیس SpaceX، اعلام کرده است که شرکت او قادر است در ۱۰ سال آینده یک شهر خودکار بر روی ماه بسازد و یک مجموعه مریخی ممکن است در ۲۰ سال آینده ایجاد شود. با این حال، دانشمندان روسی به این زمان‌بندی‌ها با شک و تردید نگاه می‌کنند.

دانشمندان روسی به آزمایش‌های ایجاد اکوسیستم‌های بسته اشاره می‌کنند. بزرگترین آن — پروژه آمریکایی Biosphere-2 (۱۹۹۱–۱۹۹۳)، جایی که یک تیم از ۸ نفر در انزوا در حدود دو سال در یک مساحت ۱.۵ هکتاری بودند. پروژه چینی Lunar Palace-365 نیز نشان داد که نمی‌توان سیستم را به طور کامل بسته کرد: بخش عمده‌ای از رژیم غذایی پروتئینی باید از بیرون حمل شود.

بر اساس محاسبات، برای تأمین غذای گیاهی و ویتامین‌های یک نفر نیاز به ۲۸ تا ۵۰ متر مربع مساحت کشتارگاه است. این مقیاس‌ها با آنچه در کشتی‌های فضایی و مودول‌های فعلی وجود دارد، قابل مقایسه نیست.

علاوه بر این، ساکنان باید با تشعشعات فضایی مواجه شوند که در ماه ۲۰۰ برابر بیشتر از زمین است. ماسک پیشنهاد می‌کند که از غارهای لایه‌ای طبیعی برای محافظت استفاده شود. در آن‌ها می‌توان مودول‌های پایگاه را قرار داد و میزان تشعشعات به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. اما این تنها بخشی از مشکل است.

دانشمندان روسی اشاره می‌کنند که برای زنده ماندن خارج از زمین، نیاز به یک سیستم اکولوژی مصنوعی، تطبیق‌پذیر با شرایط محلی، وجود دارد که این فناوری هنوز باید ایجاد شود.

اعتماد به بخش خصوصی

تفاوت اصلی رقابت جدید ماهیانه با رقابت دهه ۱۹۶۰، مشارکت فعال شرکت‌های خصوصی است. ناسا بر روی برنامه CLPS (Commercial Lunar Payload Services) تمرکز کرده است که در آن مأموریت‌های رباتیک توسط پیمانکاران خصوصی انجام می‌شوند.

در سال ۲۰۲۵، دو فرود خصوصی بر روی ماه انجام شده است و در سال ۲۰۲۶ تا چهار مأموریت برنامه‌ریزی شده است. ناسا امیدوار است که تا پایان مرحله اول (۲۰۲۸) تعداد مأموریت‌ها به ۱۰ مأموریت در سال برسد و در اواسط دهه ۲۰۳۰ به ۷–۹ مأموریت سنگین در سال برسد.

SpaceX ایلان ماسک و Blue Origin جف بزوس مودول‌های فرود برای حمل فضانوردان را توسعه می‌دهند. ناسا اعلام کرده است که مودولی را انتخاب خواهد کرد که زودتر آماده شود — زمان مهم است، زیرا آمریکایی‌ها می‌خواهند چینی‌ها را جلو بزنند.

در عین حال، ناسا برنامه‌ریزی برای توسعه راکت هسته‌ای Space Reactor-1 Freedom کرده است که تا سال ۲۰۲۸ به مریخ خواهد رفت. این یک نمایش از فناوری‌هایی است که در آینده می‌توانند برای مأموریت‌های ماهیانه دوربرد نیز استفاده شوند.

رقابت زمان: چرا سال ۲۰۲۸ یک مرز است

رئیس ناسا، جرد آیزکمن، نمی‌کوشد که زمان را پنهان کند. موفقیت یا شکست ممکن است ماه‌ها باشد، نه سال‌ها.

چین برنامه دارد که فضانوردان خود را تا سال ۲۰۳۰ فرود آورد. اگر آمریکایی‌ها فرود را از سال ۲۰۲۸ به زمان بعدی موکول کنند، ممکن است رهبری را از دست بدهند. بنابراین، ناسا برنامه‌های خود را بازبینی کرده و از ایستگاه مداری واسطه Lunar Gateway دست کشیده است که زمان را طولانی‌تر می‌کرد.

در چند سال آینده، ما شاهد اوج فعالیت خواهیم بود: آزمایش مودول‌های فرود، پرتاب ده‌ها مأموریت رباتیک و در نهایت، بازگشت انسان به سطح ماه پس از بیش از ۵۰ سال پس از Apollo 17. و در اواسط دهه ۲۰۳۰، ممکن است اولین پایگاه قابل سکونت دائمی انسان‌ها بر روی ماه ایجاد شود.

Постоянный адрес данной публикации: