بزرگترین مراسم خداحافظی اسب‌ها از ورزش اسب‌دوانی در تاریخ

مقدمه: رتیرمنت به عنوان یک مراسم عمومی و نشان از قدردانی

در ورزش اسب‌دوانی، خداحافظی اسب از فعالیت‌های ورزشی (رتیرمنت) نه تنها پایان فعالیت‌ها است، بلکه یک رویداد اجتماعی و رسانه‌ای مهم است. این مراسم نقطه اوج شغل است، نشان از قدردانی عمومی از دستاوردها و قدردانی و همچنین یک عنصر مهم در شکل‌دهی به تصویر اخلاقی ورزش است. مهم‌ترین مراسم رتیرمنت شامل مراسم‌های دقیق و برنامه‌ریزی شده هستند که عناصر نمایش ورزشی، مراسم مدنی و خداحافظی احساسی را ترکیب می‌کنند. آن‌ها تغییر در نگرش به حیوانات ورزشی را نشان می‌دهند — از دیدن آن‌ها به عنوان ابزاری برای دستیابی به پیروزی تا پذیرش آن‌ها به عنوان شریک و شخصیت.

معیارهای «بزرگی» مراسم خداحافظی

مراسم خداحافظی به عنوان «بزرگ» و از لحاظ تاریخی مهم تلقی می‌شوند اگر:

1. به عنوان یک رویداد عمومی با شرکت هزاران تماشاگر و پوشش گسترده در رسانه‌ها برگزار شوند.

2. در ارجاع‌های برجسته‌ای در جهان برگزار شوند (مثل بازی‌های المپیک، قهرمانی‌های جهان، تورنمنت‌های معروف).

3. با شغل یک اسب-نمایروفارسی مرتبط باشند، که دستاوردهایش تغییر در نوع ورزش ایجاد کرده است.

4. به عنوان یک حرکت نمادین، تغییر در دوران ورزش یا استانداردهای اخلاقی جدید را نشان می‌دهند.

مثال‌های تاریخی: از پارادوهای نظامی تا دنیای نمایش

1. هیدالگو (Hidalgo) — 1928، ایالات متحده.
   اگرچه این مراسم به صورت رسمی یک اسب نظامی (اسب ژنرال پرسینگ) بود، مراسم خداحافظی او از ارتش در فورت میزر به عنوان الگویی برای رویدادهای آینده شد. هیدالگو با یک راهپیمایی رسمی و با صدای ارکستر عبور کرد، به درجه سرباز بازگردانده شد و به استراحت افتخاری فرستاده شد. این مدل قدردانی نظامی‌ای بود که بعدها در ورزش استفاده شد.

2. بلی (Billy) — 1936، بازی‌های المپیک در برلین.
   اسب بلی، که کاورنز آلمانی کورت هازه در اسب‌دوانی تیمی برنده شد، مورد توجه ویژه قرار گرفت. بر اساس دستور شخصی گیتلر (که سعی داشت نماد «برتری آریایی» را ایجاد کند)، برای او یک مراسم پارادئی در استادیوم اصلی پس از پایان بازی‌ها برگزار شد. این مثالی از استفاده سیاسی در خداحافظی با اسب بود.

عصر مدرن: مادیات‌سازی و تأکید بر احساسات

3. ملتون (Milton) — 1994، انگلستان.
   اسب معروف اسب‌دوانی، سورمه‌ای، که با سوارکاری جان ویتاکر تقریباً همه جوایز اصلی جهان را برنده شده بود. مراسم خداحافظی او در تورنمنت لندن «اولمپیا» به یک رویداد ملی تبدیل شد. استادیوم پر از پوسترهای «ممنون، ملتون!» بود، و ویتاکر با سوارکاری بدون سینه‌بند و اسباب، دور یک دایره افتخاری را حرکت داد و دست خود را روی گردن اسب گذاشت تا اعتماد کامل را نشان دهد. این یک مرحله گذار بود، زمانی که خداحافظی‌های عمومی از یک مراسم رسمی به یک گفتگوی شخصی، احساسی بین ورزشکار، اسب و تماشاگران تبدیل شد.

4. توتیلاس (Totilas) — 2015، آلمان.
   اسب سیاه، که با نتایج فوق‌العاده و شخصیت خود اسب‌دوانی را تغییر داد. مراسم رتیرمنت او در تورنمنت CHIO آخن به یک نمایش بزرگ با فریاد تشویق برگزار شد. با این حال، این مراسم با بحران‌های مربوط به روش‌های آموزش پیشین صاحبان او، که باعث ایجاد سوال مهمی شد که آیا می‌توان زیبایی مراسم را بر مسائل اخلاقی که در طول شغل او همراه بودند، غلبه کرد؟ این باعث شد که رویداد نه تنها یک رویداد جشن، بلکه وسیله‌ای برای تفکر عمومی شود.

5. والگر (Valegro) — 2016، بازی‌های المپیک در ریو.
   اسب طلایی شارلوت دوژاردن، که در اسب‌دوانی غالب بود. خداحافظی او از پیش اعلام شد و به موضوع اصلی بازی‌ها تبدیل شد. پس از کسب مدال طلایی تیمی در آخرین حضور او، دوژاردن از اسب پیاده شد و او را در آغوش گرفت و سپس آن‌ها با هم یک دایره خداحافظی را در استادیوم که حتی رقبا و قاضیان هم اشک ریختند، طی کردند. این یک آپوکالیپس از تصویر «اسب-شریک بود، که خداحافظی او به عنوان پایان یک دوره کامل در ورزش احساس شد.

6. بایگ استار (Big Star) — 2021، هلند.
   اسب معروف اسب‌دوانی نیک اسکلتون، قهرمان المپیک. مراسم خداحافظی او در تورنمنت هرتوگن‌بوس شامل تحویل هدایای یادبود، یک دایره خداحافظی با دختر اسکلتون و همچنین یک «پاس کردن استقلال به اسب‌های جوان بود. این یک مثال از خداحافظی خانوادگی و سلسله‌ای بود که به جانشینی نسل‌ها اشاره می‌کند.

محدوده روسیه: آباژنت و رکویوم

• آباژنت (Absent) — 1973، اتحاد جماهیر شوروی.
  اسب معروف سروژ فیلاتوف، قهرمان المپیک 1960 در اسب‌دوانی. «پایان کار او به عنوان یک نمایش عمومی در سبک غربی نبود، بلکه یک رویداد مهم در ورزش شوروی. آباژنت به عنوان تولیدکننده برجسته به کارخانه اسب‌ها فرستاده شد و نام او به عنوان نماد مدرسه اسب‌دوانی شوروی تبدیل شد. این یک مثال از رویکرد کاربردی-گосударتی بود، جایی که خداحافظی از صحنه به عنوان انتقال به خدمت پلید برای صنعت در نظر گرفته شد.

عناصر علمی و اخلاقی

خداحافظی‌های بزرگ چندین عملکرد اجتماعی دارند:

1. تأیید ورزش: نشان از توجه به رفاه حیوانات پس از پایان کار دارد و انتقادات از استثمار را کاهش می‌دهد.

2. ایجاد روایات و افسانه‌ها: شغل اسب را به یک تاریخ کامل و احساسی تبدیل می‌کند که برای جذب مخاطب مهم است.

3. کامERCیالیزاسیون: اغلب با تولید محصولات یادبود همراه است که خداحافظی را به ارزش مالی تبدیل می‌کند.

4. عملکرد درمانی برای جامعه: به تماشاگران و ورزشکاران اجازه می‌دهد تا به طور جمعی با پایان یک دوره مهم روبرو شوند.

نتیجه‌گیری: از پارادو به همکاری

تغییر در مراسم خداحافظی اسب‌ها از ورزش به عنوان یک بازتاب کلی از تحول در ورزش اسب‌دوانی است. اگر در اوایل قرن بیستم این مراسم‌ها پارادوهای نظامی یا اقدامات سیاسی بودند، پس از پایان قرن به نمایش‌های تلویزیونی با تأکید بر احساسات تبدیل شدند. در قرن بیست و یکم، پس از بحران‌های مربوط به رفاه اسب‌ها، این مراسم‌ها نیز به وعده‌های عمومی برای وفاداری به اصول اخلاقی تبدیل شدند، نشان دادن این که قهرمانان بزرگ مستحق قدردانی و زندگی پس از افتخار هستند. بنابراین، «خداحافظی‌های بزرگ» نه تنها خداحافظی با یک اسب خاص است، بلکه آینه‌ای است که تغییرات ارزش‌های جامعه ورزش اسب‌دوانی را نشان می‌دهد: از تعظیم به قدرت و پیروزی تا احترام به همکاری و شخصیت چهارپایه.

Permanent link to this publication: