آیا تا به حال دیده‌اید که بازیکنان فوتبال بعد از بازی لباس‌های خود را از دست می‌دهند و آن‌ها را به رقبا یا تماشاگران می‌دهند؟ این فقط یک عمل نیکوکاری نیست. این یک سنت، نشان احترام، راهی برای حفظ خاطره و گاهی‌ها یک تجارت است. تبادل لباس‌های بازی (فوتبال‌ها، لباس‌های بازی) یکی از احساس‌انگیزترین آداب و رسوم در ورزش است. ما به شما می‌گوییم که چرا و چگونه این اتفاق می‌افتد.

تاریخچه سنت

سنت تبادل لباس‌ها در دهه 1930 در فوتبال شروع شد. در آن زمان بازیکنان بعد از بازی لباس‌های خود را در زمین یا در اتاق رختکن رد و بدل می‌کردند. این نشان می‌داد: «تو با صداقت جنگیدی، من به تو احترام می‌گذارم». در سال 1970 فیفا تبادل لباس‌ها را قانونی کرد (اما فقط بعد از سوت نهایی).

در دیگر رشته‌های ورزشی (هوکی، بسکتبال، تنیس) این سنت بعد از دهه 1980-1990 جا افتاد. در بوکس و MMA لباس‌ها را رد و بدل نمی‌کنند (چون وجود ندارد) بلکه دستکش‌ها یا لباس‌ها را بیرون از رینگ رد و بدل می‌کنند.

چرا با رقبا رد و بدل می‌کنند

نشان احترام. «تو یک رقیب شایسته بودی». به ویژه بعد از یک بازی فشرده. یادآوری یک واقعه بزرگ. لباسی که امضای یک بازیکن معروف دارد، سال‌ها نگه داشته می‌شود. برای برخی بازیکنان جمع‌آوری لباس‌ها یک سرگرمی است. دوستی. گاهی‌ها بازیکنان از تیم‌های مختلف خارج از زمین دوست می‌شوند و تبادل لباس‌ها نشان‌دهنده این دوستی است. نیکوکاری. لباس‌ها معمولاً در حراجی‌ها قرار می‌گیرند و پول به بنیادها می‌رود. باورهای خرافی. برخی بازیکنان معتقدند که لباس رقیب قوی می‌تواند خوش‌شانسی به ارمغان بیاورد.

تبادل‌های معروف: پله و بابی چارلتون (1970)، مارادونا و پلاتینی (1986)، مسی و رونالدو (2008). بعد از پایان بازی فینال جام جهانی 2022، مسی لباس خود را با مباپه رد و بدل کرد — حرکتی برای آشتی.

چرا لباس‌ها را به تماشاگران می‌دهند

تشکر از حمایت. تماشاگران آمدند، فریاد زدند، گریه کردند. بازیکن لباس خود را می‌دهد — سپاسگزارم. ایجاد وفاداری. تماشاگری که لباس کسی را که دوست دارد دریافت می‌کند، تمام عمر برای او تماشا خواهد کرد. بازاریابی. باشگاه این عمل را تشویق می‌کند — این یک تبلیغ رایگان است. نشان نزدیکی. بازیکن نشان می‌دهد که او یک ستاره بر روی سکو نیست، بلکه یک دوست است. معمولاً لباس را به یک کودک یا تماشاگری که در ویلچر نشسته می‌دهند. این بسیار احساساتی‌تر است.

گاهی‌ها بازیکنان لباس خود را بعد از پیروزی در بازی‌های مهم (فینال لیگ قهرمانان، المپیک) از دست می‌دهند و آن‌ها را به جمعیت پرتاب می‌کنند.

چه چیزی با لباس اتفاق می‌افتد

لباس رقیب: بازیکن آن را در خانه، در اتاق رختکن، گاهی‌ها در قاب می‌زند. ممکن است امضا کند و به دوست هدیه دهد. ممکن است در حراجی بفروشد (اما این غیرورزشی است — معمولاً از طریق نیکوکاری می‌فروشند). لباسی که از تماشاگر دریافت می‌شود: یک مورد نادر است (معمولاً برعکس). اگر تماشاگر لباس را بگیرد، به خانه می‌برد. قیمت چنین لباسی در بازار سیاه از 500 تا 5000 دلار است (برای لباس مسی تا 50،000 دلار).

جمع‌آوری‌کنندگان به دنبال لباس‌های خاص از یک بازی (فینال، رکورد) می‌گردند.

آیا قوانینی وجود دارد

فیفا: ممنوع است که در طول بازی لباس را از دست بدهند (ورق زرد). می‌توان فقط بعد از سوت نهایی رد و بدل کرد. ممنوع است که بدن را عریان کنند (باید زیر لباس یک تی‌شرت باشد). برخی از تورنمنت‌ها تبادل لباس‌ها را به دلیل قراردادهای اسپانسری ممنوع می‌کنند (اسپانسر پول می‌دهد تا بازیکن در لباس او باشد، نه رقیب). در تنیس تبادل لباس‌ها تنظیم نشده است، اما گاهی‌ها اتفاق می‌افتد.

در NBA (بسکتبال) تبادل لباس‌ها یک عمل معمول است. قانونی وجود ندارد.

مشکلات و حواشی

بازیکن ممکن است اگر رقیب از تبادل لباس‌ها خودداری کند، ناراحت شود. به عنوان مثال، زیدان بعد از حادثه (2006) از تبادل لباس با ماتراچی خودداری کرد. گاهی‌ها بازیکنان لباس را به تماشاگری که نمی‌خواهد دریافت کند، هدیه می‌دهند و این باعث دعوا می‌شود. جعل. تماشاگران ممکن است لباس را بخواهند و سپس جعلی بفروشند. مشکلات اسپانسری: به عنوان مثال، در سال 2018 بازیکنان رئال مادرید نمی‌توانستند با لایوپول از تبادل لباس‌ها بپردازند به دلیل تولیدکنندگان مختلف (آدیداس در مقابل نایب‌اس). تصمیم گرفتند در اتاق رختکن رد و بدل کنند.

در سال 2026 قانونی معرفی شد: می‌توان فقط لباس‌های تمیز را رد و بدل کرد (لباس‌های چرکین). به دلیل کرونا؟ نه، بهداشت.

تبادل لباس‌ها نه فقط یک حرکت است. این دیپلماسی ورزشی است. این می‌گوید: «ما فقط در زمین رقبا هستیم. بیرون از زمین — همکاران، دوستان، مردم». و برای تماشاگران این لحظه‌ای از نزدیکی با ستاره محبوب است. به همین دلیل بسیاری از طرفداران آرزو می‌کنند که لباس بازیکن محبوب خود را بگیرند. این مانند امضای آن است، اما ارزشمندتر.

Permanent link to this publication: