کافه‌های شراب‌فروشی هویریر: روح وینن وین، محبوس در لیوان شراب جوان

در شهری که کافه‌ها به عنوان میراث فرهنگی غیرمادی شناخته می‌شوند و سس‌ها با شکوه سلطنتی سرو می‌شوند،还存在 یک مکان دیگر که بدون آن نمی‌توان وین واقعی را تصور کرد. این هویریر یک کافه شرابفروشی است که در آن زمان با سرعت کمتر از هر جایی می‌گذرد و هوا پر از روح آزادی و راحتی است. در اینجا ساعت‌ها را نمی‌شمارند، اینجا از لحظه لذت می‌برند. شراب در اینجا مانند رودخانه جاری می‌شود و در کنار میز می‌توانند دانش‌آموز، پروفسور، کارگر و موسیقی‌دان بنشینند. هویریر بیش از یک سنت است. این یک فلسفه زندگی است که در آن سرعت مهم نیست بلکه کیفیت حضور است.

از فرمان امپراتور به میراث جهانی

تاریخ هویریرها با یک کمپین تبلیغاتی شروع نشده است بلکه با یک قانون است. در سال 1784، امپراتور یوزف دوم یک فرمان صادر کرد که به تولیدکنندگان شراب اجازه می‌داد شراب خود را مستقیماً در خانه خود بفروشند. بدون مجوز، بدون مالیات، بدون مراحل پیچیده اداری — تنها با یک شرط: آنها باید غذای ساده و خانگی سرو کنند و غذاهای آماده‌ای که از دیگر مکان‌ها آورده شده‌اند بفروشند. این یک حرکت برجسته بود: این به تولیدکنندگان کوچک اجازه می‌داد زنده بمانند و به شهروندان اجازه می‌داد از شراب تازه در محیط غیررسمی لذت ببرند. از آن زمان به بعد، هویریرهای وینی وین نماد دموکراسی و آزادی شدند. و این سنت حتی در سخت‌ترین زمان‌ها نیز ادامه داشت.

در سال 2019، سنت هویریرهای وینی به لیست میراث فرهنگی غیرمادی یونسکو اضافه شد. این تشخیص تأکید کرد که هویریرها نه تنها مکان‌های غذا و نوشیدنی هستند بلکه شاهدان زنده تاریخ، ساختار اجتماعی و هویت فرهنگی وین هستند. در اینجا، پشت میزهای چوبی، زیر سایه کاج‌ها و انگورها، مردم برای تقسیم شادی، غم، امید و البته یک لیوان شراب با هم دیدار می‌کنند.

چیستن هویریر: زبان، آیین و نمادها

خود کلمه «هویریر» (Heuriger) از آلمانی «heurig» به معنای «این سال» می‌آید. در ابتدا از این نام برای شراب جوان سال جاری استفاده می‌شد. اما با گذشت زمان این نام به خود کافه‌هایی که این شراب را سرو می‌کنند نیز منتقل شد. امروزه هویریر نه تنها شراب است بلکه مکان و حال و هواست.

شناسایی یک هویریر کار ساده‌ای است: یک شاخه کاج یا کاج به بالای در آویخته شده است و روی تابلوی تبلیغاتی نوشته شده است «Ausg’steckt» ( باز است). این یک نماد باستانی است که نشان می‌دهد صاحبخانه وین‌کار در خانه است و آماده پذیرایی از مهمانان است. شاخه یک دعوتنامه است. وارد شدن به داخل، شما به جهانی می‌روید که در آن «Gemütlichkeit» حکم می‌کند — کلمه‌ای که نمی‌توان با یک مفهوم واحد ترجمه کرد. این یک راحتی، احساس صمیمیت، احساس تعلق است که شما نه یک مشتری هستید بلکه یک مهمان خوش‌آمدبخش.

شراب و غذا: سادگی به هنر تبدیل شده

ستاره اصلی هویریر شراب است. اغلب این یک «Gemischter Satz» است — ترکیب معروف وینی که در یک باغ انگور، گونه‌های مختلف انگور را پرورش می‌دهند و سپس با هم پردازش و تخمیر می‌کنند. این یک مخلوط در معنای معمولی نیست بلکه یک فلسفه کشاورزی است که ریشه‌های خود را به قرون وسطی بازمی‌کند. در نتیجه شرابی به دست می‌آید که نه تنها گونه، بلکه طعم منحصر به فرد خاک، خورشید و هوای وین را نیز نشان می‌دهد.

آن را در لیوان‌های ساده و غیرباهرگی سرو می‌کنند. و به آن یک پیش‌غذا ساده: «Brettljause» — یک تخته چوبی با برش‌های از پنیرهای محلی، سس‌ها، خوراک گوشت (Leberkäse)، هویج، خیار و نان. هیچ نوع از پیچیدگی‌ها، هیچ نوع آشپزی پیچیده. فقط آنچه که وین‌کار و خانواده او می‌توانند ارائه دهند. غذای صادقانه و واقعی که با طعم شراب جوان به خوبی ترکیب می‌شود.

محله‌های وینی وین که سنت زندگی می‌کند

هویریرها یک جاذبه گردشگری در مرکز شهر نیستند. آنها در حومه وین قرار دارند، در مناطقی که زمانی دهکده‌های کشاورزی مستقل بودند: گرینزینگ (Grinzing)، نوسدورف (Nussdorf)، هلیگنشات (Heiligenstadt) و استربرسدورف (Strebbersdorf). در اینجا، در میان باغ‌های انگور، زمان با سرعت دیگری می‌گذرد. به عنوان مثال، در گرینزینگ بیش از 50 هویریر وجود دارد و بسیاری از آنها با دکورهای قدیمی و سنت‌ها حفظ شده‌اند.

به ویژه در ماه‌های گرم سال، اینجا بسیار پرجنب‌وجوش است. میزها به بیرون از هوا بیرون کشیده می‌شوند و بازدیدکنندگان در میان انگورها نشسته‌اند و موسیقی زنده گوش می‌دهند. اغلب در سایپر یا آکوردهون می‌نوازند و آهنگ‌های وینی (Wienerlied) را اجرا می‌کنند که یا غم‌انگیز یا شاد هستند اما همیشه تکان‌دهنده.

هویریر و تاریخ: از بتهوون تا امروز

کافه‌های شراب وین نه تنها مکان‌های هستند بلکه شاهدان تاریخ هستند. بسیاری از آنها چندین قرن است که کار می‌کنند. به عنوان مثال، کافه Mayer am Pfarrplatz در هلیگنشات در سال 1683 باز شده است و در خانه مجاور، در سال 1802 لوید وان بتهوون زندگی و کار می‌کرد. گفته می‌شود که او در اینجا سمفونی پستال را نوشته است. و می‌توان به راحتی تصور کرد که آهنگساز بزرگ در کنار میز چوبی نشسته و شراب جوان را امتحان می‌کند و به موسیقی باد و باغ‌های انگور گوش می‌دهد.

در قرن نوزدهم، هویریرها به مکان‌های ملاقات نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران تبدیل شدند. در اینجا درباره ادبیات، فلسفه و سیاست بحث می‌شد. در اینجا ایده‌هایی متولد شد که بعداً جهان را تغییر دادند. در قرن بیستم، حتی در سال‌های تاریک جنگ، سنت ادامه داشت. وین‌کاران به باز کردن کافه‌های خود ادامه دادند زیرا این بیشتر از یک کسب و کار بود تا راهی برای حفظ ارتباط با ریشه‌ها.

نماد شاخه: دعوتی که قدیمی‌تر از امپراتوری است

سنت آویختن شاخه به بالای در به دوران باستان برمی‌گردد، زمانی که یونانیان و رومی‌ها плюش را در درهای کافه‌ها آویخته می‌کردند تا نشان دهند که در داخل شراب سرو می‌شود. در اتریش، این سنت معنای خاصی پیدا کرده است. شاخه نه تنها می‌گوید که کافه باز است بلکه می‌گوید که صاحبخانه وین‌کار آماده به اشتراک گذاشتن آنچه که با دستان خود پرورش داده است است. این یک نشانه از سخاوت و اعتماد است. در برخی مناطق شاخه در طول فصل کامل آویخته می‌شود و در برخی دیگر فقط در زمان کار. اما بی‌تردید آن همیشه نماد اصلی هویریر است.

وقتی شاخه را می‌بینید، بدانید که شما منتظر هستید. نه برای اینکه شراب بفروشند بلکه برای اینکه با شما از شب لذت ببرند. این همان قلب سنت است.

هویریرهای امروز: میراثی که زنده است

امروزه هویریرها در حال تجربه یک تولد جدید هستند. بیشتر وین‌کاران جوان به سنت خانوادگی خود بازمی‌گردند و کافه‌های خود را باز می‌کنند، اما با رویکردی مدرن: تولید پایدار، کشاورزی ارگانیک و احیای گونه‌های فراموش‌شده. با این حال، آنها روح قدیمی وین را حفظ می‌کنند — دموکراسی، بازگشت و همان «Gemütlichkeit» که این مکان را اینقدر جذاب می‌کند.

در سال 2024، وقتی کافه‌های سس وینی وین به لیست میراث جهانی یونسکو اضافه شدند، هویریرها در این لیست بودند. این نشان می‌دهد که پایتخت اتریش نه تنها سنت‌های خود را حفظ می‌کند بلکه ارزش آنها را به عنوان بخشی از کد فرهنگی جهانی می‌شناسد. هویریر نه یک قدیمی‌بازی است بلکه یک موجود زنده است که نفس می‌کشد، تغییر می‌کند اما همیشه شناخته شده باقی می‌ماند.

نتیجه‌گیری

سنت هویریرهای وینی نه در مورد شراب و حتی غذا است. این در مورد گرمای انسانی است. در مورد توانایی توقف، نفس عمیق کشیدن و از طریق یک لیوان شراب جوان به جهان نگاه کردن. این در مورد این است که حتی در یک شهر بزرگ نیز می‌توان یک گوشه پیدا کرد که زمان نمی‌دود بلکه می‌گذرد. و جایی که هر کسی مهمان خوش‌آمدبخش است. این دلیل است که هویریرها زنده هستند. زیرا آنها وین هستند. آرام، راحت، سخاوتمند و کمی غم‌انگیز. و تا زمانی که شاخه‌های کاج در بالای درها آویخته شده و شراب در کنار میزهای چوبی می‌جوشد و خنده‌ها و شراب‌ها جاری می‌شوند، این سنت زنده خواهد ماند.

Permanent link to this publication: