زیبایی فوتبال — نتایج روی نوار نتیجه نیست. این لحظه‌ای است که توپ، با ضربه‌ای، درون «دوئدهم» زیر قلب می‌شود. این پاس با پاشنه است که کسی انتظار نداشت. این عبور از سه دفاع زیر تشویق تماشاگران است. در دنیایی که همه چیز به پول و آمار گره خورده است، زیبایی مکان آخر برای رمانتیک‌ها باقی مانده است. زیبایی فوتبال چیست؟ چرا وقتی گل دیگری می‌زنند، نه گل مورد انتظار، گریه می‌کنیم؟ بیایید بررسی کنیم.

گل به عنوان آثار هنری

گل — نقطه اوج است. اما نه هر گل زیباست. گاهی اوقات کسل‌کننده هستند: ضربه پس از ریچشوت، گل از ضربه‌ای، وقتی دروازه‌بان اشتباه کرده است. اما گاهی اوقات — شاهکارها هستند. ضربه از خود در حال سقوط (سیگانوف، رونی). عبور تمام تیم (ماردونا، مسی). ضربه از 35 متر به «شبکه» (روبرتو کارلوس، ابراهیموفیچ). زیبایی گل در شگفتی، در پیچیدگی فنی و در میزان خطر است. بازی ممکن است کسل‌کننده باشد، اما یک گل آن را افسانه‌ای می‌کند. فوتبالیست‌ها می‌گویند: «من نمی‌دانم چطور این کار را انجام دادم». این زیبایی است — فرصتی، که از الگوریتم‌ها مستقل است.

dribbling: رقص با توپ

dribbling — یک اجرای تک‌نفره است. وقتی بازیکن رقیب را می‌شکند، انگار دارد می‌رقصد. فینت، تقلید از ضربه، چرخش‌ها. زیبایی dribbling در پلاستیک و در تقلید است. بهترین dribblers — رونالدینئو، نیمار، مسی، آزار. آنها باعث می‌شوند که دفاع‌ها روی چمن بنشینند. دیدن قطعه‌های فینت رونالدینئو یک لذت زیبایی است. dribbling خطرناک است، اغلب با از دست دادن توپ پایان می‌یابد، اما برای یک عبور موفق ارزش خطر را دارد.

پاس: ارتباط نامرئی

پاس زیبا نه فقط یک انتقال است. این یک بوسه بر پشت است، وقتی که شما به هم نگاه نمی‌کنید، اما می‌دانید. پاس با پاشنه، با بیرونی‌ترین قسمت پا، از سراسر زمین. پاس‌های مسی، هافه، پیرلو، کرویوف — این‌ها نکات برجسته هستند. یک پاس خوب می‌تواند بهتر از یک گل باشد. آن نشان‌دهنده هوش بازیکن، دیدگاه او به زمین است. زیبایی پاس در دقت و زمان مناسب است.

زیبایی تاکتیکی: نه فقط هرج و مرج

زیبایی نه فقط در مهارت فردی، بلکه در بازی تیمی است. تیک-تاک بارسلونا در دوره گواردیولا — این یک فلسفه فوتبالی است که توپ مانند ابریشم حرکت می‌کند. حمله‌های کنتراهاک تیم رئال (دهه 2010) — سریع مانند پرتاب مار به سمت بالا. فشار تیم لیورپول کلوپ — این یک هماهنگی زیبا و ترسناک است. زیبایی تاکتیک در هماهنگی و در پیش‌بینی کردن است. دفاعی که مانند نوت‌ها در офساید بازی می‌کند، نیز می‌تواند زیبا باشد.

ضربات خطایی: زیبایی نجات

دروازه‌بان — تنها فرد است. زیبایی او متفاوت است: پرتاب در حال سقوط، توپ به گوشه، پرش به شکل پروانه. سایی‌های کاسیللاس، بوفون، نویر، شمیهل — این‌ها آکروباتی است. وقتی دروازه‌بان توپ مرده را می‌کشد، استادیوم متوقف می‌شود و سپس منفجر می‌شود. زیبایی نجات با زیبایی گل در تضاد است: این زیبایی نومیدی و امید است.

زیبایی در خشونت؟ گاهی اوقات

زیرکتی که پس از آن توپ باقی می‌ماند در دست دفاع و بازیکن حمله به هوا می‌رود — نیز می‌تواند زیبا باشد. اگر فاول نباشد، اگر پاک باشد. بازی سخت و صادقانه دارای یک زیبایی خاص است. مالدینی، راموس، وندایک — عملکرد دفاعی آنها هنر انتخاب است. اما مرز باریک است: خشونت بدون زیبایی به جنایت تبدیل می‌شود.

حالت استادیوم: زیبایی پشتیبانی

زیبایی فوتبال نه تنها در زمین است. این هزاران پرچم، شعار، آهنگ‌ها و امواج است. نمایش‌های ائلیت‌ها، نورهای روی نماها. «آنفیلد»، که «You’ll Never Walk Alone» را می‌خواند. «سگنال آیدون پارک» با « دیوار زرد ». هواداران استادیوم را با رنگ‌ها رنگ‌آمیزی می‌کنند. این نیز یک زیبایی فوتبالی است.

موافق و مخالف: فوتبال مرده

نه همه فوتبال زیباست. اتوبوس، فاول‌ها، تاخیر در بازی — این‌ها ضد فوتبال هستند. آنها برای پیروزی لازم هستند، اما دید را می‌کشند. هواداران تیم‌هایی که از دفاع بازی می‌کنند و توپ را فقط می‌کشند، از آنها متنفرند. زیبایی ریسک است، و ریسک ممکن است منجر به باخت شود. بنابراین تیم‌های زیبا همیشه پیروز نمی‌شوند. به یاد داشته باشید تیم بارسلونا گواردیولا — او زیبا بود، اما به پرسیمتیک‌ها باخت. دشواری.

زیبایی در تاریخ: لحظاتی که فراموش نمی‌شوند

گل زیدان در فینال لیگ قهرمانان اروپا 2002 (با پای چپ از فاصله دور). عبور مسی در بازی با هتافه (کپی گل ماردونا). ضربه خطایی رونالدو (رونالدو) به دروازه پورتسموث. پاس ابراهیموفیچ (با پاشنه) از سراسر زمین. این لحظات هزاران بار دیده می‌شوند. زیبایی جاودانه است.

زیبایی فوتبال در ناپредсказپذیری آن است. در این که 0:0 می‌تواند زیبا باشد، اگر تیم‌ها حمله می‌کنند. در این که گل از ضربه پنالتی کمتر زیبا است، اما گاهی اوقات — بله. ما فوتبال را نه به خاطر اینکه در آن برنده می‌شوند دوست داریم، بلکه به خاطر لحظاتی که ارزش تحمل سکوت را دارند.

Permanent link to this publication: