در میدان دو نفر بیرون می‌آیند. یکی برای دو نفر. سوار و اسب. این نه فقط ورزش است. این یک گفتگو بدون کلمات، ترکیب اراده، تعادل و تنفس است. آن‌ها با حرکت ران، انحنای گردن، نگاه یکدیگر را می‌فهمند. این ارتباط چگونه به دست می‌آید؟ آیا می‌توان آن را توضیح داد؟ درباره هنر بودن یکپارچه با هزار کیلوگرم بدن زنده صحبت می‌کنیم.

تاریخ همکاری

اسب و انسان — با هم چندین هزار سال. ابتدا اسب‌ها غذا بودند، سپس حمل و نقل، سپس سلاح. و سپس — دوست. در ورزش اسب‌داری، همکاری اصلی شد. برنده‌ای که قوی‌تر است، برنده نمی‌شود، بلکه کسی که بهتر می‌فهمد.

در گذشته سوارین با قدرت و درد (خودروهای آهنی، کلاهک‌های با برنده‌های تیز) مدیریت می‌کرد. در قرون وسطی سوارین‌ها سنگین بودند، اسب‌ها صبور. در دوره رنسانس مدارس میدانی ظاهر شدند، جایی که به سوارین آموزش می‌دادند که اسب را «رهبری» کنند، نه «کشیدن».

نظریه مدرن (قرن بیستم) — همکاری. تربیت‌کننده فرانسوی نوسبرگر می‌گفت: «اسب نباید از سوارین بترسد. او باید او را احترام کند». امروز روش‌های خشن مجازات می‌شوند، مجوزها لغو می‌شوند.

در سال ۲۰۲۶ فدراسیون بین‌المللی ورزش اسب‌داری (FEI) قانونی را تصویب کرد: هر سوارین قبل از مسابقه باید «منشور رفاه اسب» را امضا کند. بدون این — حذف.

چگونه سوارین با اسب صحبت می‌کند

زبان بدن. اسب کوچک‌ترین حرکت را می‌فهمد. ارسال (کمک‌های پای سوارین) — «بپرید». توقف تنفس — «توجه’. چرخش بدن — مسیر حرکت. کاهش فشار تسمه — «آهسته‌تر’.

کلاهک‌ها — نه چرخش، بلکه نکته‌ای هستند. سوارین اسب را از دهان نمی‌کشد، بلکه بر روی گوشه‌های لب فشار می‌آورد — اسب می‌فهمد: «چرخش’. کلاهک‌ها — نه تنبیه، بلکه توضیح دستور. در دستان خوب، اسب درد نمی‌کند.

صدای: «تپرو’’ — بایست. «تپ-تپ’’ — سریع‌تر. «نو-نو’’ — بپرید. اسب‌ها تینکته را تشخیص می‌دهند.

در پارا-اسب‌داری و رکاب‌زدن از کلیکر (زنگ) برای تشویق استفاده می‌کنند.

مهم: اعتماد. اسب از روی اعتماد به سوارین نمی‌پرد. اگر در یک جنگل ناشناخته احساس کند خطر، نمی‌تواند به آنجا بپرد. اعتماد سال‌ها ساخته می‌شود.

ویژگی‌های سوارین ایده‌آل

نیازی به قدرت زیاد نیست. نیاز به تعادل است. سوارین باید مستقیم بنشیند، بدون توجه به حرکت اسب. این با کار روی ماهیچه‌های شکم و پشت به دست می‌آید. دومین چیز مهم — آرامش. اسب ترس سوارین را حس می‌کند و خود نیز می‌ترسد.

سومین — همدلی. فهمیدن اینکه اسب خسته شده، درد دارد، یا از شخصیت خود سرکش می‌شود، یا از درد. چهارمین — صبر. اسب ربات نیست. ممکن است گوش ندهد. سوارین نباید عصبانی شود.

پنجمین — دانش بیومکانیک. وقتی باید سرعت بگیرد، وقتی باید استراحت کند، چگونه در گالوپ چرخش کند. سوارین سال‌ها یاد می‌گیرد.

زن سوار مشهور مونیکا (آلمان) گفت: «من اسب را نمی‌فرمانم. من از او می‌خواهم. او موافقت می‌کند. این همان ورزش است».

شخصیت اسب و اسب‌داری

اسب‌ها شخصیت دارند. برخی آرام (فریزی، نژادهای سنگین)، برخی داغ (نژادهای عربی، نژادهای انگلیسی). برخی مهربان، برخی عصبی. سوارین باید اسب را با شخصیت خود تطبیق دهد.

برای تازه‌کاران — ماده‌ای آرام و پیر. برای حرفه‌ای‌ها — جوانه‌ای داغ که کوچک‌ترین حرکت را حس می‌کند. اسب ممکن است ناراحت شود: اگر با چوب به او ضربه زدند، ممکن است از پریدن امتناع کند. ممکن است انتقام بگیرد: وقتی سوارین از روی اسب می‌افتد، ممکن است گاز بگیرد.

اسب نیز سوارین را انتخاب می‌کند. گاهی اوقات با یک سوارین پرواز می‌کند، با سوارین دیگری مقاومت می‌کند. این قابل توضیح نیست، اما واقعیت است.

در ورزش اسب‌داری می‌گویند: «سوارین زمان می‌خرید، و اسب تصمیم می‌گیرد که آیا برنده شود یا نه».

تمرینات: چگونه یکپارچه شویم

ابتدا — کار بدون اسب: ورزش، تعادل روی دستگاه، کشش. سپس — روی رشته طولانی (اسب در یک مدار می‌دود، سوارین یاد می‌گیرد که چگونه بنشیند). سپس — به مدیریت过渡. به «وضع بدن» آموزش می‌دهند: جلو — گالوپ، عقب — توقف.

به احساس ریتم آموزش می‌دهند. قدم — ۴ ضربه پا در ثانیه. شیر — ۲ ضربه. گالوپ — ۳ ضربه. سوارین باید با ریتم یکی شود، در هماهنگی حرکت کند.

تمرینات ۲-۳ ساعت، ۴-۵ بار در هفته. سوارین باید از اسب مراقبت کند: تمیز کردن، سوار کردن، تغذیه. این ارتباط را تقویت می‌کند.

حرفه‌ای‌ها با روانشناس کار می‌کنند تا یاد بگیرند که «سر خود را قطع کنند» و فقط پشت اسب را حس کنند.

اشتباهات سوارین

«دست‌ها تکان می‌خورد» — هیچ ارتباطی با تسمه وجود ندارد. «تنگی’’ — سوارین خشک است، اسب سیگنال‌ها را نمی‌فهمد. «ترکش‌ها’’ — سوارین تسمه را می‌کشد، اسب عصبانی می‌شود. «بدن به جلو’’ — انحنای زودهنگام قبل از پریدن، اسب تعادل را از دست می‌دهد.

«ترس’’ — سوارین می‌ترسد، اسب حس می‌کند و نیز می‌ترسد. «کاهلی’’ — سوارین دستورات واضحی نمی‌دهد، اسب هر کاری می‌کند که می‌خواهد.

اشتباه معروف: وقتی سوارین می‌افتد، دست به تسمه می‌گیرد و اسب را از دهان می‌کشد. این دردناک است و ممکن است اسب را به خشونت وادار کند.

حرفه‌ای‌ها یاد می‌گیرند که چگونه بیفتند (گروه‌بندی، چرخش). اسب، حس می‌کند که سوارین افتاده، معمولاً متوقف می‌شود.

جفت‌های برجسته

پییر دوران و ژاپپولو (فرانسه) — طلای المپیک ۱۹۸۸. اسب کوچک و سوارین سرکش. داستان آن‌ها — درباره اعتماد در برابر همه چیز.

شارلوت دورجان و والتگر (بریتانیا) — ۵ مدال طلای المپیک در رکاب‌زدن. درک ایده‌آل: اسب پارادس را زیر موسیقی اجرا می‌کرد، مثل نوت‌ها.

ایزابل ورت و گویگنت (آلمان) — ۱۲ مدال المپیک (در رکاب‌زدن). همکاری طولانی‌مدت ۱۵ سال.

در مسابقات اسب‌داری — مارکوس انینگ و فرایزر (آلمان). اسب بسیار عصبی بود، اما مارکوس راهی پیدا کرد: قبل از شروع مسابقه، او را لمس می‌کرد، کلمات می‌گفت. آن‌ها در جام جهانی پیروز شدند.

در پارا-اسب‌داری — ناتاشا بیکر و لرد (بریتانیا). ناتاشا روی ویلچر است، لرد حتی کوچک‌ترین چرخش بدن او را حس می‌کند.

اسب و سوارین در زندگی

روابط در میدان اسب‌داری تمام نمی‌شود. سوارین به اسب در اصطبل می‌رود، سیب و چغندر می‌آورد. تمیز می‌کند، صحبت می‌کند. اسب از دیدن شخص خود خوشحال می‌شود، می‌خندد.

اگر اسب بیمار شود، سوارین برای دکتر هزینه می‌پردازد، شب با او می‌ماند. اگر سوارین زخمی شود، اسب منتظر بازگشت او می‌ماند.

یک مورد معروف: سوارین (ماریا، روسیه) در یک تصادف، یک ماه در کما بود. اسب او (ویدر) نمی‌خورد، در جلو اتاق نشیمن ایستاده بود و می‌خندید. وقتی ماریا برگشت، ویدر سرش را روی شانه‌های او گذاشت. آن‌ها دوباره بعد از شش ماه به رقابت پرداختند.

اسب خیانت نمی‌کند. همه کسانی که حتی یک بار در اسب‌سوار شدن نشسته‌اند، این را می‌دانند.

در سال ۲۰۲۶، وقتی فناوری جایگزین ارتباطات زنده می‌شود، سوارین و اسب به ما یادآوری می‌کنند: چیزهایی هستند که ماشین نمی‌تواند جایگزین کند. اعتماد، گرمی، درک مشترک. در اسب‌سوار شدن آن‌ها یکپارچه هستند. و این فوق‌العاده است.

Permanent link to this publication: