چرا سگ‌ها را در ویمبلدون نمی‌پذیرند: سنت‌ها، چمن و قرنطینه

تصور کنید: شما — رکورددار جهان هستید، بازی را در ویمبلدون برده‌اید، به زمین می‌روید تا جمعیت را سلام کنید، و سگ شما در هتل منتظر شماست. نه روی سکوها، نه در پشت صحنه، نه در مکان اختصاصی برای حیوانات خانگی. فقط منتظر. برای آرینا سوبولنکو که با کاوایر کینگ چارلز اسپانیل خود به نام اش به سراسر جهان سفر می‌کند، این واقعیت دردناک‌ترین نکته ویمبلدون است. «برای من دردناک است که او را در خانه تنها بگذارم، زیرا او واقعاً به شدت به من وابسته است و از تنها بودن رنج می‌برد» — تنیس‌باز اعتراف می‌کند. اما سازمان‌دهندگان قدیمی‌ترین تورنمنت تنیس جهان بی‌تردید باقی می‌مانند. سگ‌ها را در ویمبلدون نمی‌پذیرند. و این ممنوعیت حداقل سه دلیل محکم دارد که به عمق قرن‌ها برمی‌گردد.

سنتی به طول تقریبی ۱۵۰ سال

ویمبلدون نه تنها یک تورنمنت است. این یک معبد تنیس است، جایی که هر سنت مقدس است. و ممنوعیت حیوانات خانگی یکی از قدیمی‌ترین‌هاست. تقریباً یک و نیم قرن است که کلوب انگلیسی لان تنیس و کروکت به یک قانون سختگیرانه پایبند است: هیچ سگی در محدوده. این قانون شامل همه است — بازیکنان، تماشاگران، مهمانان و حتی خبرنگاران. تورنمندی که تا سال ۲۰۲۳ بازیکنان را از پوشیدن لباس زیر رنگی یا سیاه ممنوع می‌کرد، در مسائل مقرراتی بی‌تردید باقی می‌ماند. و ممنوعیت سگ‌ها تنها یکی از حلقه‌های این زنجیره کنسرواتیو است.

اما در سال‌های اخیر این ممنوعیت تحت هدف قرار گرفته است. همه چیز از «رولان گاروس» — چمپینات جهان فرانسه شروع شد، جایی که سازمان‌دهندگان نه تنها بازیکنان را مجاز به آوردن سگ‌ها کردند، بلکه برای آن‌ها خدمات واقعی ایجاد کردند: سگ‌های پشتیبان، مراقبان و حتی مجوزهای رسمی برای حیوانات. میرا اندرویوا که در سال ۲۰۲۶ برنده رولان گاروس شد، با سگ خود در زمین جشن گرفت و این تصاویر در سراسر جهان پخش شد. پس از این، بسیاری انتظار داشتند که ویمبلدون نیز تسلیم شود. منتظر نماندند.

سه دلیل اصلی ممنوعیت

چرا سازمان‌دهندگان ویمبلدون به این قانون پایدار باقی می‌مانند، علی‌رغم درخواست‌های تنیس‌بازان و انتقادات ستارگان، از جمله مارتینا ناوارتایلوا که توضیحات ویمبلدون را «عذرگاه» نامید؟ پاسخ در سه عامل نهفته است.

۱. چمن مقدس است

اولین و مهم‌ترین دلیل چمن است. ویمبلدون تنها تورنمنت بزرگ شم است که بر روی پوشش چمنی برگزار می‌شود. و این چمن نه تنها یک چمن است. این یک پوشش دقیق و زیرکانه است که نیاز به نگهداری سالانه دارد. پاهای سگ‌ها می‌توانند نه تنها زمین‌ها را، بلکه زمین‌های اطراف را از جمله معروفترین زمین هولم هنمن که تماشاگران در طول بازی‌ها روی آن نشسته‌اند، آسیب بزنند. سازمان‌دهندگان از این ترس دارند که حتی یک سگ ممکن است ردپایی بر روی سطح سبز ایده‌آل بگذارد. «این نه تنها زمین‌ها بلکه زمین‌های اطراف است. این با سگ‌ها، چمن و فضاهای عمومی هماهنگ نیست» — ژورنالیست جان ورتایم解释 می‌کند.

۲. قوانین قرنطینه بریتانیایی

دومین دلیل قوانین قرنطینه سختگیرانه بریتانیا است. کشور متحد همیشه به دلیل رویکرد سختگیرانه خود در واردات حیوانات معروف است. حتی اگر سگ از کشوری با وضعیت اپیدمیولوژیکی خوب آمده باشد، پروسه ورود نیاز به مدارک متعدد، واکسن‌ها و حتی قرنطینه دارد[reference:10]. سازمان‌دهندگان ویمبلدون نمی‌خواهند مسئولیت رعایت این قوانین برای ده‌ها سگ که ممکن است با بازیکنان بیایند را به عهده بگیرند. بهتر است همه را ممنوع کنند و از این ترس نترسند.

۳. میراث تاریخی

سومین دلیل روح ویمبلدون است. تورنمندی که از سال ۱۸۷۷ آغاز شده است، همیشه کنسرواتیو و رسمی بوده است. کت و شلوار سفید، صندلی شاهی، سکوت در طول قرعه‌کشی — همه این‌ها بخشی از هوای منحصر به فرد این تورنمنت هستند. و ممنوعیت سگ‌ها نیز یکی از بخش‌های ضروری این هواست، مانند توت‌فرنگی با خامه. مدیر کلوب سلی بلتون تأیید کرد که قوانین تغییر نخواهند کرد. «این سیاست سال‌هاست که وجود دارد و نباید باعث نارضایتی بازیکنان شود» — او گفت.

استثناهایی که قوانین را تأیید می‌کنند

ممنوعیت ویمبلدون کامل نیست. سگ‌های کارآمد — سگ‌های راهنما، سگ‌های کمک به افراد با معلولیت، سگ‌های کمک به افراد ناشنوا، سگ‌هایی که به تشنج‌های صرع واکنش نشان می‌دهند و سگ‌های برای افراد مبتلا به اوتیسم — به محدوده مجاز هستند. برای آن‌ها حتی یک منطقه خاص در بالای تراس آورانگی تجهیز شده است. و در پشت هولم هنمن منطقه‌ای خاص برای تردد سگ‌های کارآمد با استخر و توالت وجود دارد. اما برای حیوانات خانگی — ممنوعیت سختگیرانه.

این تضاد به ویژه در مقایسه با رولان گاروس قابل توجه است، جایی که سازمان‌دهندگان به بازیکنان تسلیم شدند و به سگ‌ها پارادایس ایجاد کردند. در آنجا پتومبرها مجوزهای رسمی دریافت می‌کنند، از سیتترهای حرفه‌ای مراقبت می‌شوند و بازیکنان می‌توانند پس از بازی‌ها با دوستان چهارپایه خود دیدار کنند. در ویمبلدون حتی مارتینا ناوارتایلوا در سال ۲۰۲۵ نیز نمی‌توانست با سگ خود به رستوران برود.

سوال سگ به عنوان آینه‌ای از عصر

مناقشه در مورد سگ‌ها در ویمبلدون نه تنها یک بحث در مورد حیوانات خانگی است. این یک برخورد بین دو جهان است: ویمبلدون سنتی و کنسرواتیو و تنیس مدرن و انعطاف‌پذیر، جایی که بازیکنان با خانواده‌ها و حیوانات خانگی سفر می‌کنند و تورنمنت‌ها برای عنوان دوستانه‌ترین تورنمنت رقابت می‌کنند. آرینا سوبولنکو که پیاده‌روی با اش را «نوعی مدیتیشن» می‌نامد، نسل جدید تنیس‌بازان را نمایندگی می‌کند که زندگی در تورنمنت‌ها نه تنها زمین است، بلکه فضای شخصی، راحتی و پشتیبانی عاطفی است.

«این فقط یک موجود کوچک و پشمالو است که همیشه دوست دارد بغل شود و عشق دریافت کند» — او می‌گوید. و در این کلمات — یک فلسفه کامل: ورزشکاران نیز انسان‌ها هستند و نیاز به پشتیبانی دارند، حتی اگر این پشتیبانی در قالب چهار پا و بینی مرطوب باشد. تا کنون ویمبلدون برای این تغییرات آماده نیست. اما شاید چند سال دیگر و این سنت نیز فرو خواهد افتاد — مانند ممنوعیت لباس زیر رنگی، مانند پوشش سقف روی زمین اصلی. در نهایت، حتی سنت‌های مقدس نیز زمانی تغییر می‌کنند. اما هنوز — هیچ سگی.

Permanent link to this publication: