خوشحالی فقط یک احساس نیست. نه "ها-ها" و نه "یایه، جمعه". این یک وضعیت عمیق روحی است که از شرایط مستقل است. می‌توان همه چیز را از دست داد — سلامت، پول، عزیزان — و هنوز خوشحال بود. و می‌توانیم ویلا و قایق داشته باشیم، اما درونی خالی باشیم. پس خوشحالی به عنوان یک وضعیت روحی چیست و چه تفاوتی با لذت ساده دارد؟ بیایید بررسی کنیم.

لذت در مقابل خوشحالی

لذت از بیرون می‌آید: غذای خوشمزه، رابطه جنسی، برنده شدن در قرعه کشی. آن سریع می‌گذرد و اشتیاق به تکرار دارد. اما خوشحالی یک منبع داخلی است. این وضعیت پر بودن و ارتباط با جهان است، زمانی که شما به محرک‌ها نیاز ندارید. می‌توانید خوشحال باشید، حتی اگر در اتاق خالی نشسته‌اید. خوشحالی روحی از رویدادها مستقل است. آن یک پایه است. آن را نمی‌توان خرید، دزدید، یا به دست آورد. تنها می‌توان آن را از طریق تمرین و هوشیاری به دست آورد. عالمان همه سنت‌ها می‌گویند: خوشحالی طبیعت حقیقی ماست، فقط آن را فراموش کرده‌ایم.

چرا ما خوشحالی را از دست می‌دهیم

دلیل آن هماهنگی خود با ذهن و بدن است. ما فکر می‌کنیم: «من این افکارم، دستاوردهایم، بدنم هستم». وقتی چیزی به خوبی پیش نمی‌رود، ما می‌میریم. ما همیشه خود را با دیگران مقایسه می‌کنیم، حسادت می‌کنیم، می‌ترسیم. ما در گذشته (خشم) یا آینده (ترس) زندگی می‌کنیم. خوشحالی در این شلوغی غرق می‌شود. از دست دادن خوشحالی یک تنبیه نیست، بلکه نتیجه بی‌توجهی است. ما یاد گرفته‌ایم که اینجا و حالا باشیم و زیبایی را در ساده‌ترین چیزها ببینیم: در نور غروب، در لبخند کودک، در سکوت.

خوشحالی در سنت‌های مذهبی

در مسیحیت خوشحالی میوه روح مقدس است. آپستول پاول می‌گوید: «همیشه خوشحال باشید». حتی در تنگناها. این خوشحالی یک شادی نیست، بلکه اطمینان به نزدیکی خدا و اینکه همه چیز بهتر خواهد شد. در بوداییسم خوشحالی (مودیتا) یک نوع هم‌خوشحالی برای موفقیت دیگران است، توانایی خوشحال بودن برای خوشحالی دیگران. در سلفیسم (اسلام مذهبی) خوشحالی یک نتیجه فروپاشی اغواگری در الهی است. در هندویسم خوشحالی (انанда) ماهیت برهمن است. همه مذاهب به این نتیجه می‌رسند: خوشحالی یک شبه‌اتفاق نیست، بلکه یک راه است. آن را می‌توان و باید تمرین کرد.

چگونه خوشحالی را به عنوان یک وضعیت روحی پرورش دهیم

اولین قدم تمرین قدردانی است. هر شب سه چیز، که امروز به آنها سپاسگزاریم، یادداشت کنید. حتی اگر روز سخت بود، می‌توانید به اینکه زنده هستید، نور خورشید می‌درخشد، کسی لبخند زده است، سپاسگزارید. دومین قدم مدیتاسیون است. نظارت بر نفس آرامش ذهن را فراهم می‌کند، شلوغی را برطرف می‌کند و خوشحالی خود به خود ظاهر می‌شود. سومین قدم خدمت به دیگران است. با کمک به دیگران از خودپرستی بیرون می‌آییم و شروع به احساس وحدت می‌کنیم. چهارمین قدم بخشش است. خشم‌ها خوشحالی را مسدود می‌کنند. بخشش معذب را نه برای او، بلکه برای خود انجام می‌دهیم.

خوشحالی و رنج: پارادوکس

خوشحالی روحی درد را انکار نمی‌کند. می‌توان درد را تجربه کرد و در عین حال خوشحال بود. مثلاً کسی که تشخیص سخت دارد می‌تواند هر روز را خوشحال کند، لحظات با خانواده را ارزشمند کند. او درد را انکار نمی‌کند، بلکه اجازه نمی‌دهد که تمام فضای روح را پر کند. این ماسوخ‌گرایی نیست، بلکه رشد. در حالی که کسی که تنها به لذت‌ها می‌پردازد، با کوچک‌ترین درد به دلسردی می‌افتد. خوشحالی به عنوان یک وضعیت روحی توانایی نگه داشتن درد، اما نه بودن در آن است.

موانع بر سر راه خوشحالی

بزرگترین دشمنان حسادت به خود ("چرا این به من؟")، احساس گناه ("من مستحق خوشحالی نیستم")، حسادت، غرور، ترس هستند. همچنین کمک به ما از کمال‌گرایی است: ما خوشحالی را به بعد موکول می‌کنیم ("وقتی آپارتمان بخرم، آن وقت..."). اما "آینده" هرگز نمی‌آید. یک دام دیگر فرار از تنهایی است. انسان از تنها بودن می‌ترسد، زیرا در آنجا خالی است. اما خالی بودن یک شروع است. سکوت درونی شرط ظهور خوشحالی حقیقی است.

خوشحالی و خلاقیت

وضعیت خوشحالی یک جریان است که شما زمان را فراموش می‌کنید. خلاقیت (نوشتن شعر، نقاشی، نواختن گیتار) معمولاً باعث این نوع وضعیت می‌شود. اما خلاقیت می‌تواند فرار باشد. مهم نیست که: خوشحالی از نتیجه (تحسین) لذت است. خوشحالی از فرآیند یک وضعیت روحی است که شما با آنچه انجام می‌دهید یکپارچه هستید. خلاقیت نکنید تا بفروشید، بلکه به دلیل اینکه راهی برای بودن خود است. سپس و نتیجه نیز خواهد بود، اما نه اصلی.

ارتباط خوشحالی با ویژگی‌های روحی دیگر

خوشحالی با عشق (نه عشق عاشقانه، بلکه عشق بی‌قید و بند) پیوسته است. جایی که عشق است، خوشحالی نیز است. با نیکوکاری: فرد خوشحال نمی‌تواند بی‌رحم باشد. با هوشیاری: خوشحالی به ما کمک می‌کند تا چیزها را از دیدگاه دوربین ببینیم، نه این که آنها را تئاتر کنیم. با بخشندگی: به راحتی می‌توانید با دیگران به اشتراک بگذارید. با بردباری: خوشحالی به شما اجازه می‌دهد که بدون عصبانیت منتظر بمانید. این یک بسته از فضایل است: با توسعه یکی از آنها، دیگران را نیز تقویت می‌کنید.

خوشحالی به عنوان یک وضعیت روحی چشمان رنگارنگ نیست. این یک دیدگاه صادقانه به جهان است که همزمان زیبا و تراژیک است. این آمادگی برای پذیرش زندگی به طور کامل است، بدون اینکه بخواهید که راحت باشد. به دست آوردن این نوع خوشحالی دشوار است، اما ممکن است. با کوچک شروع کنید: حالا که این سطرها را می‌خوانید، نفس بکشید، بدم بکشید و لبخند بزنید. بدون دلیل. این قدم اول است.

Permanent link to this publication: