بیشترین پایتخت‌های بازی‌های المپیک زمستانی: بین میراث، نوآوری و حواشی

انتخاب پایتخت بازی‌های المپیک زمستانی از لحاظ تاریخی محدودتر و پیچیده‌تر از بازی‌های المپیک تابستانی بوده است، به دلیل نیازهای خاص به رشته زمین، اقلیم و زیرساخت‌ها. برخی از شهرها نه تنها به دلیل دستاوردهای ورزشی بلکه به دلیل تأثیرات سیاسی، فناوری و فرهنگی خود و همچنین حواشی مرتبط با آن‌ها نمادین شده‌اند. شهرت آن‌ها از موفقیت‌های سازماندهی، شاهکارهای معماری، بافت تاریخی یا برعکس، شکست‌ها و تضادها نشأت می‌گیرد.

1. شامونی (فرانسه، 1924) — نقطه صفر

با اینکه این بازی‌ها به صورت رسمی المپیک نبودند بلکه «هفته ورزشی بین‌المللی به مناسبت هشتمین المپیک» بودند، اما بعداً آکادمی المپیک این بازی‌ها را به عنوان اولین بازی‌های المپیک زمستانی به رسمیت شناخت. شامونی، یک کورسک کوچک کوهستانی، به تاریخ ورزش زمستانی به عنوان مبدأ ورزش زمستانی وارد شد. شهرت آن نمادین است و به ریشه این سنت مرتبط است.

2. گارمیش-پارتنکیرشن (آلمان، 1936) — المپیک در سایه نازیسم

فقط یک ماه پس از بازی‌های المپیک تابستانی در برلین نازی، بازی‌های المپیک زمستانی در مجموعه کورسک متحد گارمیش-پارتنکیرشن ادامه یافت و به عنوان ادامه ماشین تبلیغات قدرتمند رایش سوم شناخته شد. این بازی‌ها بیشتر به دلیل بافت سیاسی‌شان شناخته می‌شوند:

تحت فشار آکادمی المپیک، نازی‌ها لозانگ‌های ضد یهودی را از خیابان‌ها برداشتند، اما روح سیاست نژادی در هوا جریان داشت.

این بازی‌ها آخرین بازی‌ها قبل از وقفه ۱۲ ساله به دلیل جنگ جهانی دوم بود.

این نمونه‌ای است از اینکه چگونه یک رویداد ورزشی برای مشروعیت‌بخشی به رژیم توتالیتر استفاده می‌شود که بر شهر یک لکه تاریخی برجای گذاشت.

3. اینسبروک (آustria، 1964 و 1976) — پایتخت امید و چالش

شهر منحصر به فردی که دو المپیک سفید را میزبان بود.

۱۹۶۴: این بازی‌ها به عنوان «بازی‌های سادگی» یا «بازی‌های امید» شناخته می‌شوند. پس از حادثه اسکوو-ولی-۱۹۶۰ و بزرگ‌سازی در کورتی، اینسبروک یک رویکرد عملی، انسانی و مثبت پیشنهاد داد. بازی‌ها به عنوان یک موفقیت تلویزیونی شناخته شد و به اعتماد به نفس در ایده‌های المپیک برگشت.

۱۹۷۶: اینسبروک پس از اینکه دنور (ایالات متحده) از برگزاری بازی‌ها به دلیل اعتراضات محیط‌زیستی و ریسک‌های مالی خودداری کرد، به عنوان «نجات‌دهنده» ظاهر شد. اتریشی‌ها بازی‌ها را در مدت زمان کوتاهی و با هزینه کمتر از هر زمان دیگری سازماندهی کردند و توانایی بی‌نظیر خود را در سازماندهی نشان دادند. به همین دلیل اینسبروک به عنوان نماد ثبات و تخصص المپیک شناخته می‌شود.

4. لاک-پلاسید (ایالات متحده، ۱۹۸۰) — معجزه بر یخ و فاجعه محیط‌زیستی

روستایی کوچک در ایالت نیویورک که برای دومین بار بازی‌ها را میزبان بود (پس از ۱۹۳۲)، به دلیل دو رویداد متضاد به تاریخ وارد شد:

«معجزه بر یخ» (The Miracle on Ice). پیروزی تیم ملی هکای خوشه‌ای ایالات متحده که از دانشجویان-علاقه‌مند تشکیل شده بود، بر تیم ملی شوروی حرفه‌ای در اوایل جنگ سرد — بزرگترین شگفتی در تاریخ ورزش است که به عنوان یک پدیده ایدئولوژیک و فرهنگی قدرتمند شناخته شد.

فاجعه مالی-محیط‌زیستی. بازی‌ها به دلیل ساخت سریع و بدون برنامه‌ریزی به بدهی‌های عظیم و آسیب‌های محیط‌زیستی منجر شد. شکست لاک-پلاسید یکی از اولین زنگ‌های هشدار در مورد ناپایداری مدل المپیک بود و منجر به ظهور استانداردهای سخت‌تر آکادمی المپیک برای شهرهای میزبان شد.

5. آلبروویل (فرانسه، ۱۹۹۲) — آخرین بازی‌های در قالب قدیمی

شهرت آلبروویل به دلیل وضعیت گذاریش است. این بازی‌ها آخرین بازی‌هایی بودند که در یک سال با بازی‌های المپیک تابستانی (تا ۱۹۹۴) برگزار شد و آخرین بازی‌هایی که روح «مقدمه‌ای قدیمی»، کم‌جمعیت، را احساس می‌کرد.

سازماندهی غیرمتمرکز به بسیاری از کورسک‌های کوهستانی ساوووایی، که یک محیط منحصر به فرد ایجاد کرد.

فریستایل و شورت-تрек برای اولین بار در اینجا رونمایی شدند که نشان‌دهنده تغییر مسیر برنامه به سمت جوانی بود.

جشن‌ها، که توسط فیلیپ دکوفل کارگردانی شد، استاندارد جدیدی از هنر و تئاتر در نمایش‌های نمایشی ایجاد کردند.

6. سولت-لیک‌سیتی (ایالات متحده، ۲۰۰۲) — بازی‌های پس از حادثه

پایتخت ایالت یوتا به دلیل بزرگترین حادثه فساد در تاریخ آکادمی المپیک شناخته شد. در سال ۱۹۹۸، اطلاعات به بیرون درز کرد که اعضای آکادمی المپیک از کمیته سازماندهی سولت-لیک‌سیتی پاداش‌های گران‌قیمت و رشوه دریافت کرده‌اند تا به شهر رای دهند. این باعث اخراج چندین عضو آکادمی المپیک و اصلاح اساسی در فرآیند انتخاب پایتخت شد.

با اینکه این زمینه تاریک بود، خود بازی‌ها به طور فوق‌العاده‌ای از نظر سازماندهی و زیرساخت‌های فناوری‌محور برگزار شد و به دلیل سطح بالای رقابت‌ها به یاد می‌مانند. با این حال، میراث آن‌ها همیشه با این حادثه که تغییرات عمده‌ای در جنبش المپیک ایجاد کرد، برجای می‌ماند.

7. ونکوور (کانادا، ۲۰۱۰) — نمونه سازماندهی و زخم ملی

ونکوور به عنوان یکی از موفق‌ترین پایتخت‌های بازی‌های زمستانی در تاریخ بر اساس معیارهای سازماندهی، میراث و حمایت عمومی شناخته می‌شود.

نوآوری‌های فناوری: برای اولین بار از شبکه‌های اجتماعی برای ارتباطات گسترده استفاده شد و خط حمل و نقل سریع SkyTrain از فرودگاه تا مرکز ساخته شد.

شکست روانی ملی: بازی‌ها با یک تراژدی آغاز شد — مرگ قایقران گرجستانی نودار کوماریتاشویلی در مسیر. اما سپس کانادا، که مدتها بود در خانه قهرمانی نکرده بود، رکورد خود را در مدال‌های طلای بازی‌های زمستانی (۱۴ مدال) شکست و پیروزی در هکای برابر ایالات متحده در فینال به عنوان یک لحظه رهایی و اتحاد ملی شد.

میراث پایدار: دامنه المپیک به یک منطقه مسکونی نخبگان تبدیل شد و بسیاری از ساختمان‌ها به طور فعال استفاده می‌شوند.

8. سочи (روسیه، ۲۰۱۴) — پروژه بزرگ و ژئوپولیتیک

سочи — معروف‌ترین شهر بازی‌های المپیک زمستانی قرن بیست و یکم است.

بزرگ‌سازی و تغییر: بازی‌ها به عنوان بزرگترین پروژه ساختمانی در روسیه معرفی شد. در ساحل گرمسیری با ساخت کلاستر کوهستانی و تمام زیرساخت‌ها از صفر شروع شد. این نشان‌دهنده قدرت نرم و اهداف روسیه بود.

هزینه‌های نجومی ($۵۱ میلیارد) و اتهامات فساد.

بافت ژئوپولیتیک: بازی‌ها یک ماه قبل از پیوستن کریمه برگزار شد و به عنوان آواز آخر دوره‌ای از همگرایی روسیه با غرب شناخته شد.

حادثه دوپینگ که منجر به اخراج روسیه از بازی‌های ۲۰۱۸ و شرکت تحت پرچم بی‌نام و نشان شد.

شهرت سочи نماد بازی‌های المپیک به عنوان ابزاری برای سیاست داخلی و خارجی است، جایی که ورزش در برابر اهداف سیاسی و اقتصادی بزرگ‌تر به حاشیه رانده می‌شود.

نتیجه‌گیری: شهرت به عنوان ترکیبی از ورزش، سیاست و خاطره

پایتخت‌های معروف‌ترین بازی‌های المپیک زمستانی نه تنها به دلیل نتایج ورزشی‌شان معروف هستند. شهرت آن‌ها از:

بافت تاریخی (گارمیش-۱۹۳۶، سочи-۲۰۱۴).

موفقیت و شکست سازماندهی (اینسبروک-۱۹۷۶، لاک-پلاسید-۱۹۸۰).

نوآوری‌های فرهنگی و فناوری (آلبروویل-۱۹۹۲، ونکوور-۲۰۱۰).

لحظات بزرگ ورزشی (لاک-پلاسید-۱۹۸۰).

آن‌ها منعکس‌گر دوره خود هستند و رژیم‌های سیاسی، فرصت‌های اقتصادی، اهداف فناوری و ارزش‌های اجتماعی زمان برگزاری آن‌ها را نشان می‌دهند. پایتخت‌های آینده احتمالاً بر اساس معیارهای جدیدی ارزیابی خواهند شد — پایداری و استفاده پس از المپیک، که شهرت آن‌ها را بیشتر به وابستگی به تأثیرات بلندمدت و نه موقتی تبدیل می‌کند.

Permanent link to this publication: