فوتبال در مراکش نه تنها بازی است. این یک اشتیاق ملی، یک راهی برای بالارفتن از فقر و خود را به جهان معرفی کردن است. کشوری که ساحل‌های کازابلانکا و کوه‌های اطلس به طور یکسان عشق به توپ دارند. مراکشی‌ها با عشق می‌بازند، با تکنیک بازی می‌کنند و تیم‌های باشگاهی و تیم ملی آن‌ها در خارج از آفریقا نیز شناخته شده‌اند. در سال ۲۰۲۲، «شیرهای اطلس» با شکست اسپانیا و پرتغال به نیمه نهایی جام جهانی در قطر رسیدند. این موفقیت تصادفی نبود. پشت آن یک تاریخ طولانی، مسابقات خیابانی، مهاجران با استعداد و سبک منحصر به فرد وجود دارد.

تاریخ: از استعمار فرانسوی تا ابرقدرت آفریقایی

فوتبال در مراکش به لطف فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها در اوایل قرن بیستم شروع شد. اولین بازی تیم ملی در سال ۱۹۲۸ برگزار شد. پس از استقلال (۱۹۵۶)، فدراسیون فوتبال به طور فعال توسعه یافت. نقطه عطف: مراکش اولین کشور آفریقایی شد که در سال ۱۹۷۶ قهرمان جام قهرمانان آفریقا (CAN) شد. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، تیم ملی گاهی به جام جهانی راه پیدا می‌کرد و گاهی نه. اما کار سیستماتیک با جوانان، ساخت آکادمی‌ها (از جمله آکادمی محمد ششم) به ثمر رسید. تا سال ۲۰۲۶ مراکش بدون قید و شرط رهبر فوتبال آفریقا خواهد بود.

سبک بازی: نظم اروپایی و تکنیک آفریقایی

فوتبال مراکش یک ترکیب است. از اروپایی‌ها یاد گرفتیم تاکتیک، فشار و بازی در پاس. از آفریقایی‌ها — دویدن، غیرقابل پیش‌بینی بودن و مهارت فردی. تیم ملی تحت هدایت والید رگگی (پس از موفقیت ۲۰۲۲) در سبک هجومی ۴-۳-۳ بازی می‌کند، با تأکید بر فلانگ‌ها. دفاع‌ها تکنیک دارند، هافبک‌ها نابودکننده و سازنده هستند و مهاجمان سریع هستند. از دور هم نمی‌ترسند بزنند. ویژگی خاص: بسیاری از بازیکنانی که در اروپا (فرانسه، هلند، اسپانیا) به دنیا آمده‌اند اما مراکش را انتخاب کرده‌اند. این به تیم تجربه بازی در لیگ‌های برتر را می‌دهد.

ستاره‌های فوتبال مراکش

بازیکنان افسانه‌ای: احمد فراس (بهترین گلزن تاریخ تیم ملی)، مصطفی حاجی (قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸)، نورالدین نایبیت (دفاع‌کننده). معاصر: حکیم زیاش («چلسی」， «گالاتاسارای»)، اشرف حکیمی («پاریس سان-ژرمن»)، یوسف ان-نسیری («سویل»)، سوفیان آمربات («فیورنتینا」， «مانچستر یونایتد»)، رومن سائس (کاپیتان). دروازه‌بان یاسین بنو (بونو) — ستاره جام جهانی ۲۰۲۲، کسی که پنالتی‌ها را گرفت. در سال ۲۰۲۶ استعدادهای جدید در حال رشد هستند: بن سگیور، عزالزولی.

فوتبال باشگاهی: رئال، ویداد و اتلتیک

باشگاه‌های اصلی: «ویداد کازابلانکا» (WAC)، «رادжа کازابلانکا» (RCA) و «اتلتیک یونین» (FAR). دعوای کازابلانکا — یک بمب است. استادیوم محمد پنجم در کازابلانکا ۶۷۰۰۰ نفر را جا به جا می‌کند و وقتی «ویداد» و «رادжа» با هم بازی می‌کنند، شهر متوقف می‌شود. تماشاگران فایرها می‌اندازند، می‌پرندند و می‌خوانند. این باشگاه‌ها در مسابقات آفریقایی غالب هستند: «ویداد» جام قهرمانان آفریقا را برده است، «رادжа» هم. در سال ۲۰۲۶ باشگاه‌های مراکشی بازیکنان خارجی از اروپا را جذب می‌کنند و سطح را افزایش می‌دهند.

آکادمی‌ها: کارخانه قهرمانان

فدراسیون فوتبال مراکش (FRMF) آکادمی محمد ششم را در سله ساخت. این یک مجموعه مدرن با زمین‌ها، استخر، مدرسه و مهمانسرا است. کودکان را از سراسر کشور انتخاب می‌کنند، از ۱۲ سالگی. آموزش رایگان است. دانش‌آموزان: اشرف حکیمی، یوسف ان-نسیری. در سال ۲۰۲۶ آکادمی با باشگاه‌های اروپایی (رئال، بارسلونا، آرسنال) همکاری می‌کند. آکادمی‌های دیگر: آکادمی ویداد، آکادمی FAR.

استادیوم‌ها و زیرساخت‌ها

مراکش برای جام جهانی ۲۰۳۰ (با همکاری اسپانیا و پرتغال) آماده می‌شود. بنابراین استادیوم‌ها در حال بازسازی هستند. استادیوم‌های اصلی: استادیوم محمد پنجم (کازابلانکا)، مراکش، فاس، تانجر، آگادیر. همه با استانداردهای فیفا سازگار هستند. در سال ۲۰۲۶ استادیوم بزرگ استادیوم کاسابلانکا با ظرفیت ۹۳۰۰۰ نفر باز شده است — بزرگترین استادیوم در آفریقا. علاوه بر این، میدان‌های پوشیده شده برای تمرینات در زمستان ساخته می‌شوند.

تماشاگران: عشق بدون خشونت (تقریباً)

تماشاگران مراکشی به دلیل وفاداری‌شان شناخته شده‌اند. آن‌ها شعار «دیما مغرب！」(همیشه مراکش) را فریاد می‌زنند. از بوق‌ها، دودکش‌ها و پرچم‌ها استفاده می‌کنند. در جام جهانی ۲۰۲۲ آن‌ها با صدای بلند استادیوم‌های عربی را پر کرده‌اند. پس از پیروزی بر پرتغال در قطر، تماشاگران در خیابان‌های دوحه می‌رقصیدند. در مراکش، دعوای‌ها ممکن است با درگیری‌ها همراه باشد، اما پلیس به طور جدی آن‌ها را متوقف می‌کند. در سال ۲۰۲۶ بلیط‌های الکترونیکی با شناسایی معرفی شده‌اند تا هولوگراف‌ها را حذف کنند.

فوتبال کودکان: خیابان و مدرسه

در مراکش کودکان از ۵ سالگی شروع به بازی می‌کنند. در حیاط‌ها، ساحل‌ها و محله‌های بی‌نام. توپ ممکن است دست‌ساز باشد. انتخاب در آکادمی سخت است، اما بسیاری از طریق باشگاه‌های آماتور راه پیدا می‌کنند. در مدارس دولتی فوتبال به عنوان یکی از برنامه‌های فیزیک در نظر گرفته می‌شود. لیگ فوتبال مدرسه تحت اشراف FRMF وجود دارد. دختران هم بازی می‌کنند، اما کمتر.

فوتبال و ورزش زنانه

تیم ملی زنان مراکش پیشرفت می‌کند. در سال ۲۰۲۲ آن‌ها به فینال جام قهرمانان آفریقا رسیدند (به یوگوسافا باختند). در سال ۲۰۲۶ برای اولین بار برای جام جهانی صلاحیت پیدا کردند (با یوگوسافا، نیجریه). رهبران: گیزلان شبه‌بک، فاطمه تگناوت. فدراسیون یک آکادمی زنانه می‌سازد. اما محبوبیت فوتبال زنان هنوز کمتر از فوتبال مردان است، اما در حال افزایش است.

اقتصاد فوتبال

فوتبال در مراکش یک کسب‌وکار است. باشگاه‌ها بازیکنان را به اروپا می‌فروشند (حکیمی به پاریس سان-ژرمن به مبلغ ۶۰ میلیون یورو، ان-نسیری به سویل). انتقالات درآمدزا هستند. قراردادهای تلویزیونی (beIN Sports، Arryadia) افزایش یافته‌اند. اسپانسرها (بانک آف آفریقا، Maroc Telecom) سرمایه‌گذاری می‌کنند. دولت استادیوم‌ها را می‌سازد. در سال ۲۰۲۶ انتظار می‌رود که تولید ناخالص داخلی به دلیل گردشگری قبل از جام جهانی ۲۰۳۰ افزایش یابد.

چالش‌ها و فرصت‌ها

مشکلات: کمبود مربیان با کیفیت در مناطق مختلف، زیرساخت‌های ضعیف در مناطق روستایی، فساد (به ندرت، اما وجود دارد). اما فدراسیون فوتبال تحت رهبری فاوزی لکجا (بازیکن سابق) به طور سیستماتیک کار می‌کند. تیم ملی در رتبه ۱۲ فیفا (۲۰۲۶) قرار دارد. هدف — قهرمانی در جام قهرمانان آفریقا ۲۰۲۷ و راه یابی به دورهای بعدی جام جهانی ۲۰۳۰. مراکش می‌خواهد به یک مرکز جهانی فوتبال تبدیل شود.

فوتبال در مراکش یک تاریخ موفقیت است که تمام آفریقا را الهام می‌دهد. از توپ خیابانی تا نیمه نهایی جام جهانی. کشوری که عشق به بازی از شیرین‌مilk مادر به فرزند منتقل می‌شود. و جایی که هر پسر در فسس به قهرمان جدیدی تبدیل شدن به حکیمی می‌خواهد. مراکش — آینده فوتبال.

Permanent link to this publication: