میلیون‌ها پسر و دختر در سراسر جهان پوسترهای مسی و رونالدو را روی دیوار آویزان می‌کنند. پس از گل، جشن‌های آنها را تقلید می‌کنند. از والدین خود می‌خواهند کفش‌های «مانند نیمار» بخرند. فوتبالیست بیشتر از یک ورزشکار است. او یک قهرمان است. یک نماد. یک الگوی پیروی. اما آیا همیشه باید به کسانی که توپ را می‌زنند، تعظیم کنیم؟ و چگونه می‌توان خوب از بد تشخیص داد؟ بیایید ببینیم چرا فوتبالیست‌ها برای میلیون‌ها نفر به خدایان تبدیل می‌شوند و این مسئولیت چه چیزی را به همراه دارد.

چرا دقیقاً فوتبالیست

در دنیا هزاران شغل وجود دارد. دانشمندان، پزشکان، خلبانان، فضانوردان. اما چرا دقیقاً فوتبالیست به مراتب بیشتر از دیگران به قهرمان کودکان و نوجوانان تبدیل می‌شود؟ اولاً، فوتبال محبوب‌ترین بازی در جهان است. به آن نگاه می‌کنند، در آن بازی می‌کنند، درباره آن صحبت می‌کنند. ثانیاً، فوتبالیست یک موفقیت قابل مشاهده است. او می‌دوید، گل می‌زند، پیروز می‌شود. این چیزها حتی برای یک کودک پنج ساله قابل فهم است. سوماً، شغل فوتبالیست مانند یک افسانه به نظر می‌رسد: پسر فقیری از محله فقیر نشین به یک میلیاردر و ستاره تبدیل می‌شود. چهارماً، فوتبالیست همیشه در تلویزیون است — تبلیغات، مصاحبه‌ها، جلد مجلات. تصویر او فراگیر شده است.

اما مهم‌ترین چیز — احساسات. فوتبالیست به مردم شادی می‌دهد، تلخی شکست‌ها، لذت پیروزی. و این ارتباط عاطفی قوی‌تر از هر استدلال منطقی است.

قهرمان ایده‌آل: چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد

چه فوتبالیستی شایسته قهرمان جوانان باشد؟ بیایید تصویرش را رسم کنیم.

اولین — استعداد و کار سختی. افسانه‌های فوتبال به طور خودبه‌خود به وجود نمی‌آیند، آنها می‌شوند. مسی هورمون رشد می‌کشید، رونالدو پس از تمام تمرینات می‌ماند. قهرمان باید نشان دهد که موفقیت نه تنها یک هدیه خداوند، بلکه عرق، خون، چرخش‌های زودرس و هزاران ساعت روی زمین است.

دومین — شخصیت. احترام به رقیب، داوران، هواداران. هیچ جایی برای چمباتمه زدن‌های کثیف، تقلید از زخم، تحریک وجود ندارد. مثال‌ها: کاکا که هیچ‌گاه با داوران دعوا نمی‌کرد. میروسلاو کلوزه که به داور اعتراف می‌کرد که گل با دست زده و درخواست می‌کرد که گل را لغو کنند. این واقعاً درس اخلاقی ورزشی است.

سومین — اخلاقیت خارج از زمین. فوتبالیست قهرمان در نویسنده‌های شبانه نمی‌آید، نمی‌خورد، مواد مخدر مصرف نمی‌کند، از مالیات فرار نمی‌کند، زنان را نمی‌زند. او به کودکان کمک می‌کند، بیمارستان‌ها را می‌سازد، از بنیادهای خیریه حمایت می‌کند. مارکوس راشفورد دستمزد خود را به خانه‌های کودکان پرداخت کرد. دیوید دورگبا با نشستن روی زانو در زمین جنگ داخلی در ساحل عاج را متوقف کرد. این کارهای افسانه‌ای هستند.

چهارمین — طول عمر. قهرمان نه یک چراغ کوتاه برای یک فصل است. این بازیکنی است که ۱۰-۱۵ سال در سطح باقی می‌ماند. کسی که می‌توانید سال‌ها به او تقلید کنید و از او ناامید نشوید.

طرف دیگر: قهرمانان با زنگ

متاسفانه، نه هر فوتبالیستی شایسته تعظیم است. جهان شناخته‌ای از ستاره‌هایی است که به طرز وحشتناکی رفتار کرده‌اند. همانطور که می‌دانید، مارادونا — بازیکنی بزرگ، اما معتاد، مرتبط با مافیا، در تصادف‌های مستند کشته شده است. او محبوب بود، اما آیا این نمونه‌ای برای پیروی است؟ یا فوتبالیست‌های مدرن که تقلید از زخم می‌کنند، از باد ملایم می‌افتند، داوران را تحریک می‌کنند. آنها به پسران می‌آموزند که دروغ بگویند و تقلید کنند — این طبیعی است.

بخصوص موارد خشونت. چند ستاره جهانی فوتبال به اتهام زدن به همسران و دوستان خود، خشونت خانگی متهم شده‌اند. و هواداران چشم پوشیده‌اند: «او خوب بازی می‌کند، چرا باید به زندگی شخصی او توجه کنیم؟». این یک دام است. اگر ما گناه را برای گل‌های زیبا می‌پذیریم، ایده‌ای را گسترش می‌دهیم که موفقیت می‌تواند هر چیز کثیف را توجیه کند.

چگونه نقش قهرمان از پله تا مباپه تغییر کرده است

در دهه ۱۹۵۰، پله یک خدای زنده بود. درباره او مانند یک مقدس صحبت می‌کردند. او نمی‌خورد، نمی‌کشید، لبخند می‌زد، پیروز می‌شد. تصویر او به طور کامل با جنگ سرد سازگار بود: غرب سرمایه‌داری و شرق سوسیالیستی به طور یکسان به پادشاه فوتبال تشویق می‌کردند.

در دهه ۱۹۸۰، مارادونا مدل دیگری نشان داد: یک بدخواه بزرگ. عشق مردم به او به هر چیزی بخشید — دست خدا، کوکائین، مافیا. او «خودش» بود، از خاک تا شاهزاده. اما برای بسیاری از کودکان او نمونه‌ای شد که «می‌توان همه چیز را کرد اگر شما خوب هستید».

در دهه ۲۰۰۰، زیدان، رونالدو، بکام — قهرمانان تجاری. بکام فوتبال را به یک شووی‌بیزنس تبدیل کرد. موهای او، تتوها، ازدواج با ستاره پاپ، الگوهای مدی در زمین و زندگی بود.

۲۰۱۰-۲۰۲۰ — عصر مسی و رونالدو. حرفه‌ای‌های فوق‌العاده، سخت‌کوش، ربات‌های گلزن. آنها نشان دادند که سخت‌کوشی و انضباط مهم‌تر از استعداد کثیف است. و این پیام درست است.

حالا نوبت مباپه و هولان است. آنها در ۲۰ سالگی میلیاردر شده‌اند، در اینستاگرام زندگی می‌کنند، اما هنوز خود را کنترل می‌کنند. آیا می‌توانند بدون مشکل به عنوان قهرمانان پاک باقی بمانند — ببینیم.

فوتبالیست و مسئولیت اجتماعی

با تبدیل شدن به قهرمان، فوتبالیست به طور خودکار بار اجتماعی بزرگی می‌گیرد. پست‌هایش در شبکه‌های اجتماعی توسط میلیون‌ها نفر خوانده می‌شوند. رفتارهایش در اخبار بحث می‌شود. بنابراین هر حرکت ستاره‌ای باید ارزیابی شده باشد.

مثال‌های خوب: راشید رحیموف که بخشی از حقوق خود را به خانه‌های کودکان پرداخت می‌کند. لوکا مودریچ که بر علیه مقامات فاسد تیم خود شهادت داد. مسی که عمل جراحی ده‌ها کودک را پرداخت کرد. مثال‌های بد: فوتبالیست‌هایی که در زمان اپیدمی پاندومی مهمانی‌های شبانه ترتیب می‌دادند، در حالی که هواداران در خانه نشسته بودند. یا کسانی که در اتاق رختکن به جوانان ضربه می‌زدند. عذرخواهی برای این کارها کمک نمی‌کند.

قانون مهم: قهرمان انتخاب نمی‌کند که آیا می‌خواهد نمونه باشد یا نه. او به طور پیش‌فرض نمونه است. به محض اینکه به شما نگاه می‌کنند، شما باید به هر قدمی خود پاسخگو باشید.

روانشناسی پیروی: چرا کودکان فوتبالیست‌ها را تقلید می‌کنند

روان‌شناسی کودکان به این صورت است: برای شکل‌گیری، کودک به شناسایی با یک بزرگسال قوی، موفق و قابل توجه نیاز دارد. فوتبالیست به طور ایده‌آل مناسب است: او در مرکز توجه است، پیروز می‌شود، توسط میلیون‌ها نفر تشویق می‌شود. کودک به طور ناخودآگاه می‌گوید: «من می‌خواهم مانند او باشم. پس او هم مرا دوست خواهد داشت».

همه چیز تقلید می‌شود: نحوه دویدن، مو، تتوها، جشن‌های گل، حتی برند آدامس. پسران پاها را مانند حرفه‌ای‌ها می‌تراشند. آرایش‌های پیچیده‌ای مانند کریستیانو می‌کنند. پول والدین خود را برای کفش‌های «مانند مسی» خرج می‌کنند. این یک مکانیزم رشد است. اما والدین می‌توانند این پیروی را به مسیر درست هدایت کنند. به عنوان مثال، کودک را در باشگاه فوتبال ثبت‌نام کنند و بگویند: «کومیر تو هر روز سه ساعت می‌ترد. آیا تو هم می‌توانی؟».

وقتی قهرمان ناامید می‌کند

بخش‌نخواهانه‌ترین چیز برای هوادار این است که بفهمد که قهرمان او یک انسان عادی با صفات بد است. مثال: داستان بازیکنی که به اتهام تقلید از بازی‌های توافق‌شده دستگیر شد. یا کسی که همسر خود را زد. یا کسی که به دلیل عدم پرداخت مالیات به زندان رفت. هزاران هوادار به تعارض ذهنی می‌افتند: «او بهترین است، نمی‌تواند این کار را بکند!». یا بدتر از آن، شروع به توجیه می‌کنند: «او حق دارد، مالیات جعلی است، نمی‌توانید آن را پرداخت کنید!».

روانشناسان توصیه می‌کنند: بازیکن و انسان را از هم جدا کنید. از دریبل و ضربه او تحسین کنید، اما از گناهان و اعمال غیراخلاقی او توجیه نکنید. اگر قهرمان به خاک افتاد، شما حق دارید که او را دیگر نپرستید. و حتی وظیفه دارید که به فرزندان خود توضیح دهید که قهرمانان نیز می‌توانند اشتباه کنند و باید به خاطر اشتباهات خود پاسخگو باشند.

چگونه قهرمان مناسب برای کودک خود انتخاب کنید

اگر پسر یا دختر شما عاشق یکی از فوتبالیست‌ها شده‌اند، نه ببخشید و نه مسخره نکنید. به جای آن، سه چیز انجام دهید.

اول — بیوگرافی را مطالعه کنید. درباره سال‌هایی که کومیر در مدرسه فوتبال کار می‌کرد، بگویید. از چه زخم‌هایی عبور کرده است. چه کسی را پس از پیروزی تشکر می‌کند. دوم — مصاحبه‌ها و گزارش‌های خارج از زمین را جستجو کنید. ببینید که او چگونه با هواداران، خانواده و در برنامه‌های مهمان صحبت می‌کند. سوم — لحظه‌ای پیدا کنید که کومیر خود را از لحاظ اخلاقی نشان دهد: مثلاً رقیب را پس از یک برخورد سخت بالا ببرد، یا پنالتی را پس از اعتراف به اینکه سقوط نکرده است، لغو کند. این را به کودک نشان دهید به عنوان یک الگو.

و از افسانه‌ها نترسید. اگر کومیر یک فریبکار، معتاد یا قهرمان خشونت بود، توضیح دهید: «من فوتبال او را دوست دارم، اما رفتارهای او را دوست ندارم. بیایید به دیگران نگاه کنیم — به عنوان مثال، به لیونل مسی که هرگز تقلید نمی‌کند».

چه فوتبالیستی از فوتبالیست‌های مدرن به عنوان قهرمان

اگر نیاز باشد چند نام را بدون خطر اشتباه نام ببریم، این لیست را ببینید. لیونل مسی — خانواده‌ای، خانواده‌ای، بدون تقلید، نمی‌خورد، در فعالیت‌های خیریه شرکت می‌کند. کریستیانو رونالدو — سخت‌کوش، خون در تمرینات، کمک به بیمارستان‌های کودکان. رابرت لیواندوفسکی — یک شخصیت باهوش در زمین و خارج از آن، یک حرفه‌ای عالی. سون هین‌مین — بدون تقلید، به رقبا احترام می‌گذارد، حقوق کارکنان تیم ملی کره را از جیب خود پرداخت می‌کند. این افراد هستند که می‌توانید بدون شرمندگی به آنها تقلید کنید.

اما کسانی که نباید به عنوان مثال بگیریم — آنهایی که معروف به تقلید و خشونت در زمین و اختلافات قانونی هستند. نام‌ها را ذکر نمی‌کنیم، هواداران به خوبی می‌دانند.

نتیجه‌گیری: قهرمانان لازم هستند، اما با دقت

فوتبالیست به عنوان قهرمان یک قدرت بزرگ است. او می‌تواند میلیون‌ها نفر را بلند کند، کودکان را به تمرینات می‌برد، عادت‌های بد را رها می‌کند، به خود اعتماد می‌کند. اما او می‌تواند هدایت‌ها را نابود کند اگر معلوم شود که یک بدخواه است. بنابراین، تعظیم کورکورانه، بلکه تحسین انتقادی — راه درست است. دوست داشته باشید بازی، احترام به هنرمندان، اما آنها را بر روی پایه‌های بدون انتقاد قرار ندهید. و سپس فوتبال به عنوان یک هنر پاک باقی خواهد ماند و نه یک دین با مقدسانی مشکوک.

Постоянный адрес данной публикации: