تدريبور نه تنها فردی نیست که یاد می‌دهد چگونه توپ را بزنند. او یک رهبر، یک روانشناس، یک استراتژیست است. گاهی پدر، گاهی دیکتاتور. یک مربی خوب تیم را به یک خانواده تبدیل می‌کند. یک مربی بد یک جمع از خودخواهان است. درباره نقش مربی در فوتبال، وظایف او، سبک‌ها و اینکه چگونه می‌توان مربی شد، می‌گوییم.

وظایف مربی

آماده‌سازی تاکتیکی: انتخاب شماتیک (4-3-3، 3-5-2)، توضیح اینکه کجا باید بروند و چه زمانی باید فشار بیاورند. آماده‌سازی فیزیکی: تنظیم بارها تا از فرسودگی جلوگیری شود. آماده‌سازی روانی: انگیزه‌بخشی، آرامش دادن، تنظیم حالت. مدیریت ترکیب: چه کسی را بیرون بگذارند، چه کسی را روی نیمکت بنشانند، چگونه ستاره‌ها را متقاعد کنند که آنها незамین نیستند. تحلیل رقیب: تماشای بازی‌ها، پیدا کردن ضعف‌ها. ارتباط با مدیریت، رسانه‌ها، هواداران.

مربی مدیرعامل تیم فوتبال است.

سبک‌های مدیریت

آرمان‌گرایانه (آلکس فergusson، ژوزه مورینیهو). «آنچه گفته شده را انجام دهید، در غیر این صورت اخراج می‌شوید». بر روی بازیکنان فشار می‌آورد، انضباط می‌خواهد. در مدت زمان کوتاه مؤثر است، اما سریع خسته می‌کند. دموکراتیک (پپ گواردیولا). با بازیکنان درباره تاکتیک صحبت می‌کند، تفویض اختیار می‌کند. موفقیت بلندمدت. رهبر-پدر (کارلو آنچلوتتی). در آغوش می‌گیرد، صلح می‌بخشد، فریاد نمی‌زند. بازیکنان دوستش دارند. خطر: فقدان سخت‌گیری. مربی-دانشمند (آرسن ونگر). تا کوچک‌ترین جزئیات تحلیل می‌کند. در مدت زمان طولانی کار می‌کند.

سبک کامل وجود ندارد. همه چیز بستگی به شخصیت دارد.

راه‌های تبدیل شدن به مربی

راه اول: فوتبالیست سابق (مجوز UEFA را دریافت می‌کند). راه دوم: مربی از بیرون (فیزیکدان، معلم). دریافت مجوزها: UEFA C (تیم‌های کودکان)، UEFA B (业余)، UEFA A (پروفشنال)، UEFA Pro (الیت). آموزش: دوره‌ها، سمینارها، فرصت‌های کارآموزی. شروع با تیم‌های کودکان، باشگاه‌های لیگ پایین. مهم: نه تنها باید فوتبال را بدانید، بلکه باید بتوانید با مردم ارتباط برقرار کنید.

در روسیه مربیان را VSHT (مدرسه عالی مربیان) آموزش می‌دهند.

اشتباهات مربیان جوان

خواهید همه چیز را کنترل کنید (خسته می‌شوند). نمی‌توانید انگیزه‌بخش باشید (فریاد می‌زنند، اما بازیکنان نمی‌شنوند). روانشناسی را نادیده می‌گیرند (نمی‌بینند که بازیکن افسرده است). سخت‌گیرانه از الگوهای برجسته تقلید می‌کنند (آنها بازیکنان دیگری دارند). بر روی خود کار نمی‌کنند (نمی‌خوانند، نمی‌تحلیل می‌کنند). از بازیکنان معتبر می‌ترسند (آنها روی شانه‌های آنها می‌نشینند).

از اشتباهات دیگران درس بگیرید.

مربی و کودکان

مربی کودکان — یک مأموریت خاص است. او نباید برای پیروزی هر قیمتی هدف بگیرد. باید بازی را لذت‌بخش کند، نه اینکه از اشتباهات بترسند. برای تلاش تشویق کنند، نه فقط برای نتیجه. نه فریاد بزنند، نه تحقیر کنند. به یاد داشته باشید: کودکان آمده‌اند تا بازی کنند، نه دستورات را اجرا کنند. مهم‌ترین چیز این است که کودک فوتبال را دوست داشته باشد، نه اینکه از آن متنفر شود.

مربی کودکان — نمونه‌ای برای تقلید است.

Permanent link to this publication: