نویسندگان روس و چارلز دیکنز: گفت‌وگو در مرزها و دوره‌ها چکیده: این مقاله پدیده تأثیر عمیق و چندوجهی چارلز دیکنز بر ادبیات روسیه در نیمه دوم قرن نوزدهم را بررسی می‌کند. نه تنها مسائل اقتباس مستقیم بلکه فرایند منحصر به فرد بازآفرینی خلاقانه، مناظره و «تسلط» بر موتیف‌های دیکنزی در زمینه جستجوهای خاص اجتماعی-فلسفی روسی تحلیل می‌شود. «دیکنز که ما یافتیم»: گستره تأثیر در اواسط قرن نوزدهم، چارلز دیکنز احتمالاً پرخواننده‌ترین و محترم‌ترین نویسنده خارجی برای روسیه شد. رمان‌های او تقریباً بلافاصله پس از انتشار نسخه‌های انگلیسی در مجلات چاپ می‌شد و هیجان زیادی ایجاد می‌کرد. این پدیده تنها در محبوبیت نبود، بلکه در احساس نزدیکی شگفت‌انگیز دیکنز با «روح روسی» توسط نویسندگان و منتقدان روس نهفته بود. ویساریون بلینسکی او را «شاعر فقرا» می‌دید و داستایوفسکی در سخنرانی مشهور خود درباره پوشکین، رمان‌نویس انگلیسی را در کنار شکسپیر و سروانتس به عنوان نویسندگانی که «انسانیت کلی» را بیان کرده‌اند، قرار داد. واقعیت جالب: اولین مترجم دیکنز به زبان روسی خود وی. گ. بلینسکی بود. در سال ۱۸۳۸، او ترجمه داستان کریسمسی «نبرد زندگی» را منتشر کرد که آغاز شیفتگی گسترده به این نویسنده بود. موازی‌های عمیق و مناظره خلاقانه کلاسیک‌های روسی نه تنها پافشاری اجتماعی دیکنز بلکه اصول زیبایی‌شناسی او را دریافتند که به طور خلاقانه بازاندیشی شدند. ف.م. داستایوفسکی: از «خوارشدگان و تحقیرشدگان» تا «زیرزمینی». جهان دیکنزی محله‌های فقیرنشین لندن، «مردم کوچک» و تضادهای اجتماعی در آثار اولیه داستایوفسکی («مردم فقیر») پاسخ مستقیمی یافت. اما نویسنده روسی در تحلیل روانشناختی فراتر رفت. اگر در دیکنز شر اغلب به صورت شخصیت‌سازی شده (ظالم الیگارش، سرپرست بی‌رحم) است، داستایوفسکی به متافیزیک شر در روح انسان علاقه‌مند است. تصاویر کودکان رنج‌کشیده (نلی در «خوارشدگان و تحقیرشدگان») به یتیمان دیکنز اشاره دارد اما عمقی تراژیک و تقریباً کتاب مقدسی می‌یابد. خود داستایوفسکی دیکنز را نویسنده‌ای بزرگ مسیحی می‌دانست و در او «آغاز بی‌نهایت تأثرانگیز» را ارج می‌نهاد. ل.ن. تولستوی: نزدیکی پارادوکسیکال. در نگاه اول، تولستوی حماسی و «آرام» از دیکنز احساسی و گوتیک دور است. اما تولستوی او را بالاتر از همه رمان‌نویسان اروپایی معاصر می‌دانست. آن‌ها در اصل اخلاقی اجباری، ایمان به اصلاح انسان از طریق وجدان و عشق مشترک بودند. موتیف دیکنزی تحول اخلاقی خسیس اسکروج («سرود کریسمس») در داستان رستاخیز روحانی ایوان ایلیچ یا نخلودوف ادامه قدرتمندی می‌یابد. هر دو نویسنده، هر کدام به سبک خود، راه‌های تغییر جهان را نه از طریق انقلاب بلکه از طریق تلاش اخلاقی فردی جستجو کردند. ن.و. گوگول و م.ی. سالتیکوف-شچدرین: گوتیک و طنز. تأثیر در حوزه شعرشناسی نمود یافت. استعداد دیکنز در خلق شخصیت‌های کاریکاتوری و گوتیک (آقای بامبل، اوریا هیپ) با دنیای هنری گوگول و به ویژه سالتیکوف-شچدرین هم‌آوا بود. طنزپردازان روسی اغراق و طنز دیکنز را تا حد فانتازم افزایش دادند و این روش‌ها را برای نقد بی‌رحمانه بوروکراسی روسیه و زخم‌های اجتماعی به کار بردند. شچدرین که اغلب «دیکنز روسی» نامیده می‌شد، بسیار بی‌رحم‌تر و کمتر احساساتی بود. درگیری وفاداری به سبک دیکنز در ادبیات روس تم غالب داستان‌های دیکنز — درگیری وظیفه، احساس و وفاداری خانوادگی — در روسیه زمینه ویژه‌ای یافت. در «دومبی و پسر» تراژدی پُل کوچک است که بین پدر سرد و خواهر مهربانش گرفتار شده است. در «کوچک دوریت» داستان خانواده‌ای است که به واسطه وظیفه و دیوارهای زندان محدود شده‌اند. در ادبیات روسی این موتیف عمیق‌تر و فلسفی‌تر شد. در «برادران کارامازوف» داستایوفسکی، ایوان و آلیوشا فقط درگیر تعارض خانوادگی نیستند بلکه درگیری متافیزیکی میان وظیفه در برابر «هماهنگی جهانی» و وفاداری به کودکان رنج‌کشیده را تجربه می‌کنند. در «آنا کارنینا» تولستوی، شخصیت اصلی در تعارض غیرقابل حل میان وفاداری به قراردادهای اجتماعی، وظیفه نسبت به شوهر و پسر و وفاداری به احساسات خود گرفتار است. نویسندگان روسی، درام روانی دیکنز را از سطح اجتماعی-روزمره به سطح وجودی منتقل کردند. واقعیت جالب: در کتابخانه شخصی ف.م. داستایوفسکی مجموعه کامل ۳۰ جلدی آثار دیکنز به زبان انگلیسی با یادداشت‌های فراوان نویسنده حفظ شده است. به ویژه جلدهای رمان‌های «خانه سرد» و «دوست مشترک ما» پر از یادداشت هستند. نتیجه‌گیری: تقلید نیست، بلکه گفت‌وگوی برابر تأثیر دیکنز بر ادبیات روسیه نمونه کلاسیکی از این است که چگونه فرهنگ ملی بزرگ کورکورانه کپی نمی‌کند بلکه تجربه بیگانه را گزینشی جذب کرده و به بخش ارگانیک سنت خود تبدیل می‌کند. نویسندگان روسی از دیکنز شفقت نسبت به «خوارشدگان و تحقیرشدگان»، علاقه به «خانواده تصادفی» و مهارت خلق شخصیت‌های اجتماعی و روانشناختی برجسته را گرفتند. با این حال، آن‌ها این مواد را با روانشناسی بی‌سابقه (داستایوفسکی)، مقیاس حماسی (تولستوی) و تیزی طنزآمیز (شچدرین) غنی کردند. در نتیجه گفت‌وگوی کلاسیک روسی با دیکنز گفت‌وگویی برابر شد که در آن شاگردان به سرعت به معلمان تبدیل شدند و بر اساس اصول انسانی مشترک جهان هنری منحصربه‌فرد خود را ساختند. این سنتز خلاقانه تا حد زیادی دوران طلایی نثر روسی و اهمیت جهانی آن را تعیین کرد.
© library.tj

Постоянный адрес данной публикации:

https://library.tj/m/articles/view/نویسندگان-روس-و-چارلز-دیکنز