والس یوهانن شرائوس-پسر "در زیبای آبی دانوب" (An der schönen blauen Donau)، اثر شماره 314، تغییر بی‌نظیری انجام داده است: از ناکامی در اولین اجرا در سال 1867 تا تبدیل به نماد غیررسمی اما کاملاً شناخته‌شده ورود سال نو برای میلیاردها نفر در سراسر جهان. این تحول نمونه کلاسیکی از این است که یک اثر هنری، پس از جدا شدن از بافت اصلی خود، می‌تواند توسط فرهنگ عمومی تصاحب و به عنوان یک مراسم سکولار رسمیت یابد. این پدیده در قرن بیستم به دلیل تعامل پیچیده‌ی رسانه‌ها، سیاست و ن nostalgi شکل گرفت. بافت تاریخی ایجاد: ولس پس از فاجعه "دانوب آبی" در سال 1866 نوشته شد، بلافاصله پس از شکست سخت اتریش در جنگ با پروس در نبرد سادووا. سفارش برای "یک قطعه موسیقی وکال و شاد" برای انجمن مردان آواز وینی، تلاشی برای بالا بردن روحیه شهروندان بود. اجرای اولین نسخه‌ی ابزارانه در ۱۵ فوریه ۱۸۶۷ با موفقیت متوسطی انجام شد، اما نسخه‌ی کُر (با متن‌های عادی درباره‌ی بهار وین) در مارس همان سال باعث شکوه واقعی شد. موسیقی‌ای که پر از سبکی، ملودی‌های درخشان و پافوس زندگی‌بخش بود، به عنوان ضدعنصر ملی‌زدگی شد. این موسیقی به سرعت تمام جهان را فتح کرد و به عنوان نمادی از یک رودخانه خاص تبدیل نشد، بلکه به عنوان نمادی از یک وین و اتریش واضح و بی‌دغدغه و قدیمی شد. مسیر به کنسرت سال نو: سیاست و رسانه مؤسسه‌ای که ولس را به آهنگ سال نو تبدیل کرد، کنسرت سال نو وین فیلارمونیک (Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) بود. سرچشمه: سنت کنسرت‌هایی که به موسیقی خانواده‌ی شرائوس اختصاص دارد، در زمان‌های دشوار پیش از و در طول جنگ دوم جهانی شروع شد. اولین کنسرت مشابه در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۹ تحت رهبری کلمنس کراوس برگزار شد — در محیطی تاریک، اما با برنامه‌ای از ولس‌ها و پولک‌های شاد، به عنوان فرار روانی از واقعیت. رسمیت‌سازی: پس از جنگ، کنسرت بازسازی شد و به صورت منظم برگزار شد و از سال ۱۹۴۶ به بعد به رادیوی اتریش پخش شد و از سال ۱۹۵۹ به بعد به صورت سالانه از تلویزیون (ابتدا در مسابقات یوروویژن و سپس در سراسر جهان) پخش شد. این بخشی از استراتژی بازسازی هویت اتریش بود که بر اساس تصویر خنثی، غیرسیاسی و جذاب "کشور موسیقی" بود، نه بر اساس گذشته نازی اخیر. رعایت مراسم: رهبران ارکستر، به ویژه ویلی بوسکوسی (۱۹۵۵-۱۹۷۹) و لورن مازل، به طور ارادی مراسم را شکل دادند. آنها نقش "دانوب آبی" و "مرخ رادتسکی" را به عنوان آهنگ‌های فینال اجباری تثبیت کردند. اجرای آنها به عنوان یک نقش نمادین برای پایان کنسرت و پیش‌آمدهای سال نو شد. روانشناسی و نشانه‌شناسی: چرا این ولس؟ "دانوب آبی" به عنوان آهنگ سال نو به دلیل چندین ویژگی موسیقیایی و نشانه‌شناختی مناسب بود: ساختار: ورودی آرپеджیو استرینگ‌ها مانند شمع‌های چشمک‌زن، محیط انتظار و وعده ایجاد می‌کند. سپس جریان قوی، گسترده و بی‌وقفه‌ی موضوع اصلی با جریان زمان، انرژی جدید و امید مرتبط است. طیف احساسی: موسیقی فاقد تئاتر، درگیری و افسوس است. آن از یک اپتیسم ناب و غیرانعکاسی و شادی عظیم منتشر می‌شود که به طور کامل با حالت مورد انتظار شروع سال جدید همخوانی دارد. کد فرهنگی: ولس کد نوستالژی "عصر زیبا" را دارد — وین افسانه‌ای، امن و اشرافی و امپراتوری که در واقع هرگز به این شکل ایده‌آل وجود نداشته است. در جهان پس از جنگ، این تصویر به عنوان نماد جهانی و خواسته‌شده وارونگی وارونگی شد. سادگی و شناخته‌شده: ملودی با اولین بار پخش می‌شود، هر کسی می‌تواند آن را بخواند حتی اگر نام آن را نمی‌داند. این آن را به میراث مشترک جمعی تبدیل می‌کند. گلوبالیزاسیون مراسم: از وین به جهان به لطف پخش تلویزیونی و رادیویی، مراسم دیگر اتریشی نبود و جهانی شد. برای میلیون‌ها نفر در اروپا، آسیا و آمریکای‌ها، صدای این ولس به معنای آن است که چند دقیقه دیگر سال نو خواهد آمد. این در خانه‌ها، رستوران‌ها، میدان‌های شهری پخش می‌شود و تجربه احساسی مردم در نقاط مختلف جهان را هماهنگ می‌کند. کنسرت و پایان آن یکی از معدود رویدادهای عمومی "عالی فرهنگ" در فضای رسانه‌ها شد. رویدادهای جالب و بافت‌های جایگزین متن اولیه برای کُر شامل خطوط "وین، شاد باش! چرا؟ لامپ [امید] دوباره می‌درخشد" بود. این مستقیماً به نیاز برای خروج از افسردگی پس از جنگ اشاره دارد. در سال ۱۹۶۹، "دانوب آبی" توسط استنلی کوبریک در فیلم "کوسمیک اودیسه ۲۰۰۱" در صحنه‌ی اتصال کشتی فضایی به ایستگاه فضایی استفاده شد. این یک کنترپونت قدرتمند ایجاد کرد: موسیقی‌ای که با زیبایی زمینی و سنت مرتبط است، به همراه دستاوردهای بالاترین فناوری آینده دنبال می‌شود. این بافت به طور موازی با سال نو وجود دارد. در خود اتریش، ملودی گاهی به عنوان سیگنال دقیق زمان در رادیو استفاده می‌شود. نتیجه‌گیری: موسیقی‌ای که در زمان ثابت شده است "در زیبای آبی دانوب" و سال نو به دلیل ماشین رسانه‌ای قرن بیستم به یکدیگر پیوستند، که اثر هنری را به یک عنصر عملی در مراسم جهانی تقویم تبدیل کرد. ولس دیگر تنها موسیقی‌ای درباره‌ی رودخانه یا وین نبود. او تبدیل به نماد صوتی انتقال، آینده‌ی خالص و امید جمعی شد. اجرای سالانه‌ی او در سالن موسیقی وین — نه یک کنسرت در معنای معمول، بلکه یک مراسم سکولار است، جایی که رهبر ارکستر نقش یک کشیش و تماشاگران تلویزیونی نقش مشتریان در یک منطقه‌ی زمانی مشترک دارند. این نمایش قدرت شگفت‌انگیز فرهنگ است: از یک ولس سبک‌باز، نماد بی‌زمانه‌ای از تجدید به وجود می‌آورد که مانند خود سال نو، هر سال وعده می‌دهد که همه چیز می‌تواند از نو شروع شود و این را با زبانی از زیبایی و هارمونی جهانی انجام می‌دهد.
© library.tj

Постоянный адрес данной публикации:

https://library.tj/m/articles/view/والس-در-زیبا-ترین-اردن-آبی-دانوب-و-سال-نو