پارادوکس موفقیت فوتبال ساحلی بلاروس

بلاروس کشوری است که به دریا راه ندارد. بزرگترین آبگیرهای آن رودها و دریاچه‌ها هستند، اما نه موج‌های شور. فوتبال ساحلی در بلاروس؟ ابسورد؟ اما تیم ملی فوتبال ساحلی بلاروس یکی از قوی‌ترین تیم‌ها در اروپا و جهان است. آن‌ها به طور منظم به مرحله نهایی قهرمانی جهان و اروپا راه پیدا می‌کنند و تیم‌های سنتی قهرمان را مانند پرتغالی‌ها، اسپانیایی‌ها و ایتالیایی‌ها شکست می‌دهند. چگونه کشوری که شش ماه از سال برف می‌بارد و هیچ ساحل شنی ندارد، به چنین موفقیتی دست یافته است؟ پارادوکس، اما برای آن توضیحی وجود دارد.

بدون دریا، اما با شن

بلاروس از نعمت‌های طبیعی انتظار ندارد. برای تمرین‌ها، آن‌ها زمین‌های مصنوعی با شن می‌سازند. اولین زمین این چنینی در مینسک در استادیوم «دینامو» (حالا استفاده نمی‌شود) ساخته شد. سپس یک مرکز تخصصی در بورووا (شهرک اطراف مینسک) با سقف چشمی و زمین باز ساخته شد. شن از کانی‌ها آورده می‌شود، فیلتر می‌شود و آبیاری می‌شود. می‌توانید در تمام سال‌ها تمرین کنید، حتی در زیر سرما (در سقف چشمی دمای مثبت حفظ می‌شود). در سال ۲۰۲۶ در بلاروس ۵ زمین شن‌آهی وجود دارد: در مینسک، گومل، برست، گرودنو و ویتبسک. این‌ها برای توسعه کافی است.

سیستم: از کودکان تا حرفه‌ای‌ها

فدراسیون فوتبال ساحلی بلاروس تحت رهبری رئیس (بازیکن سابق سرجیی بوروویسکی) بر سیستم‌مند بودن تأکید کرده است. آن‌ها آکادمی‌های کودکان ایجاد کرده‌اند: در مینسک، گومل و برست. کودکان از ۸ سالگی شروع به بازی در ساحلی می‌کنند، این بازی را با فوتبال یا فوتبال داخل سالن ترکیب می‌کنند. مسابقات بین المللی در بین نوجوانان (U-14، U-16، U-18) برگزار می‌شود. بهترین‌ها به تیم دوم می‌رسند. تیم بزرگسالان از بازیکنانی که از این مدرسه گذشته‌اند، تشکیل شده است. مربی تیم بزرگسالان (نیکولای ویتکوویسکی) سال‌ها با تیم کار کرده است، که این موضوع باعث هماهنگی می‌شود.

تاکتیک و سبک: فلاگ بلاروس

برخلاف برزیلی‌ها که به dribbling اعتماد دارند، بلاروسی‌ها در فوتبال ساحلی قدرتی و منظم بازی می‌کنند. سبک آن‌ها — فشار بالا، پاس‌های طولانی به هجوم‌کنندگان، شوت‌های از پشت محوطه. بلاروسی‌ها معروف به دروازه‌بان‌های خود هستند (مثلاً یوری بریشتلس که عنوان بهترین دروازه‌بان اروپا را دریافت کرده است). مدرسه دروازه‌بانی — افتخار خاص: تمرین‌های واکنش، بازی با پاها، پرتاب توپ. در بازیکنان حقیقی، سرعت و توانایی شوت در حالت افتاده (بسیکلت) ارزشمند است. بلاروسی‌ها از بازی سخت نمی‌ترسند و این امر اغلب ریتم تیم‌های جنوبی را مختل می‌کند.

ستاره‌های فوتبال ساحلی بلاروس

یوری بریشتلس — یک افسانه زنده. او بیش از ۲۰۰ بازی برای تیم ملی انجام داده است. ایلا تروشکوف — یک bombardier چندگانه، معروف به گل‌های خود از محوطه. یوگنی گایدوک — کاپیتان، قلب تیم. ستاره‌های جوان: والری مارکوویچ، آندری دیمیدوف. این نام‌ها در اروپا شناخته شده‌اند. در سال ۲۰۲۴ بلاروس در قهرمانی جهان در مکان پنجم قرار گرفت، بوسپاسیون بوسنی را در گروه (۷:۶) شکست داد. این یک قهرمانی بود.

مالی‌سازی و پشتیبانی

موفقیت نیاز به پول دارد. فوتبال ساحلی بلاروس توسط بانک توسعه جمهوری بلاروس، شرکت آبجوی krinitza و فروشگاه‌های ورزشی اسپانسری می‌شود. همچنین وزارت ورزش کمک می‌کند. حقوق بازیکنان متوسط است (در مقایسه با بازیکنان فوتبال بزرگ)، اما آن‌ها پاداش‌های پیروزی دریافت می‌کنند. بازیکنان همچنین به عنوان مربی در مدارس کودکان کار می‌کنند. تیم ملی در زمستان به ترکیه، مصر و امارات می‌رود.

رقابت داخل کشور

قهرمانی بلاروس در فوتبال ساحلی از سال ۲۰۰۸ برگزار می‌شود. ۸ تا ۱۰ تیم شرکت می‌کنند. تیم‌های مینسک «فورته» و «گرودنو» برنده هستند. بازیکنان از مناطق نیز فرصتی برای خودنمایی دارند. رقابت داخلی سطح را افزایش می‌دهد. بهترین bombardiers جایزه می‌گیرند. مسابقات توسط تلویزیون پخش می‌شوند (بلاروس ۵). این باعث افزایش علاقه می‌شود.

تأثیر بر فوتبال بزرگ

بازیکنان فوتبال بزرگ بلاروس گاهی پس از پایان حرفه خود به فوتبال ساحلی می‌روند. مثلاً الکساندر کولچی (بازیکن سابق تیم ملی) در فوتبال ساحلی بازی می‌کند. این باعث افزایش اعتبار می‌شود. بسیاری اشاره می‌کنند که بازی در فوتبال ساحلی هماهنگی، مهارت ضربه زدن را بهبود می‌بخشد، که در فوتبال بزرگ نیز مفید است.

پارادوکس به عنوان الهام

موفقیت بلاروس نشان می‌دهد که برای فوتبال ساحلی نیاز به اقیانوس نیست. نیاز به اراده، سیستم، شن و ایمان است. این نمونه‌ای برای کشورهای بدون دریا (آustria، Czech، Ungarn، Kazakhstan) است. بلاروس نشان می‌دهد که حتی از مناطق دورافتاده می‌توان به رهبری رسید. پارادوکس است، اما واقعیت.

Permanent link to this publication: