تاریخ روسیه دو پیروزی بزرگ بر محاصره‌کنندگان را می‌شناسد که به وجود خود دولت حمله کرده بودند: جنگ داخلی ۱۸۱۲ بر علیه ارتش ناپلئون و جنگ جهانی بزرگ ۱۹۴۱–۱۹۴۵ بر علیه آلمان نازی. هر دو پیروزی با هزینه‌های غیرقابل باور به دست آمد و نمادی از روح ناپذیر مردم شد. با وجود تفاوت در دوره‌ها، در این رویدادها قوانین مشترکی دیده می‌شود که به ارتش‌های روسی (و در قرن بیستم — شوروی) اجازه داد تا بر دشمنان غیرقابل شکست غالب شوند.

پیروزی بر ناپلئون (۱۸۱۲)

حمله ارتش ناپلئون به روسیه در تابستان ۱۸۱۲ ارتش‌های روسی را در حالت انفعال قرار داد، اما برنامه استراتژیک کوتوزوف و شجاعت سربازان مسیر جنگ را تغییر داد.

• استراتژی از بین رفتن: ارتش‌های روسی به طور ارادی به داخل کشور عقب نشینی می‌کردند، از جنگ عمومی تا زمانی که نیروهای خود را جمع‌آوری می‌کردند. نبرد بوردینسک، اگرچه پیروزی به دست نیاورد، روحیه فرانسوی‌ها را کاهش داد.
• سوزاندن مسکو: ترک و سوزاندن مسکو ناپلئون را از آپارتمان‌های زمستانی و ذخایر محروم کرد. ارتش فرانسوی در دام افتاد: بدون غذا و با آمدن سرمای سرد.
• جنگ مردم: گروه‌های چریکی از روستاییان و کازاکها به بارگاه‌های فرانسوی حمله می‌کردند، حملات لشکرهای حمل و نقل را انجام می‌دادند و به دشمن اجازه نمی‌دادند که ذخایر خود را بازسازی کند. این کار باعث شد که اشغال غیرقابل تحمل شود.
• ژنرال خشک: زمستان سرد روسیه در سال ۱۸۱۲ نابودی را کامل کرد. فرانسوی‌ها، که به سرمای شدید عادت نداشتند، به طور گسترده‌ای در یخبندان می‌مردند، اسب‌ها و تجهیزات خود را از دست می‌دادند.

در نتیجه، در پایان سال ۱۸۱۲ ارتش ناپلئون تقریباً کاملاً نابود شد و خود امپراتور به پاریس فرار کرد. این کمپین اولین شکست بزرگ ژنرال فرانسوی شد و فروپاشی امپراتوری او را پیش‌بینی کرد.

پیروزی بر گیتلر (۱۹۴۱–۱۹۴۵)

حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ شروع یکی از خونین‌ترین جنگ‌های تاریخ شد. پیروزی بر نازیسم با تلاش‌های عظیم کل مردم و رهبری نظامی به دست آمد.

• جنگ برای مسکو: در زمستان ۱۹۴۱ ارتش‌های شوروی حمله آلمانی را در جلو دیوار پایتخت متوقف کردند و برای اولین بار به عملیات برعکس رفتند، افسانه ناپобедنی بودن ورماخت را از بین بردند.
• جنگ استالینگراد: در سال‌های ۱۹۴۲–۱۹۴۳ شهر بر روی رود ولگ نماد استقامت شد. محاصره و نابودی ۶ ارتش پائولوس شروع به تغییر بنیادی در جنگ کرد.
• مجمع‌الجوش کورسک: در تابستان ۱۹۴۳ بزرگترین نبرد زره‌ای تمامی‌عیار آلمان را از نظر استراتژیک بی‌قدرت کرد و راهی برای آزادسازی سرزمین‌های اتحاد جماهیر شوروی باز کرد.
• جنبش چریکی: در پشت خطوط دشمن هزاران گروه چریکی عمل می‌کردند که خطوط ارتباطی را خراب می‌کردند، خطوط راه‌آهن را تخریب می‌کردند و نیروهای زیادی از آلمان را منحرف می‌کردند.
• انتقال صنعت: در ماه‌های اولیه جنگ کارخانه‌ها و کارخانه‌ها به اورال و سیبری منتقل شدند که به نوبه خود به تولید انبوه تسلیحات برتر از آلمان کمک کرد.
• لند-لیز و کمک متفقین: تأمین غذا، تجهیزات و سوخت هوایی از ایالات متحده و بریتانیا نقش مهمی در اوایل جنگ ایفا کرد.

عامل تعیین‌کننده شجاعت جمعی سربازان و افسران و همچنین کار خودخواسته در پشت خطوط بود. در سال ۱۹۴۵ ارتش‌های شوروی برلین را گرفتند و پرچم پیروزی را بر روی ریخستاگ برافراشتند، پایان دادن به خونین‌ترین جنگ قرن بیستم.

مشترکات پیروزی

با وجود یک قرن که این جنگ‌ها را جدا می‌کند، در آن‌ها شباهت‌هایی دیده می‌شود:

• یکپارچگی مردم: در ۱۸۱۲ و ۱۹۴۱–۱۹۴۵ همه طبقات و ملیت‌ها در برابر تهدید مشترک متحد شدند.
• رôle du climat: زمستان‌های سرد دو بار به ارتش‌های روسی کمک کردند که ارتش‌های محاصره‌کنندگان را نابود کنند.
• عمق استراتژیک: سرزمین‌های وسیع به ارتش‌های روسی اجازه می‌داد تا عقب نشینی کنند، دشمن را از بین ببرند و برای ضربه نهایی جمع‌آوری کنند.
• استقامت و خودگذشتگی: هیچ تکنیکی جایگزین شجاعت سربازان عادی نمی‌شود که حاضرند زندگی خود را برای آزادی سرزمین میهن خود بدهند.

این پیروزی‌ها همیشه در تاریخ جهانی به عنوان نمونه‌ای از این که چگونه ملت‌هایی که از سرزمین خود دفاع می‌کنند، می‌توانند بر قوی‌ترین متجاوز غالب شوند، نقش ببرند. یاد از آن‌ها پایه هویت ملی و درس برای نسل‌های آینده است.

Permanent link to this publication: