تغییر سعودی عرب از یک پادشاهی فقیر و بیابانی، که اقتصاد آن بر اساس حج و کشاورزی ابتدایی استوار بود، به یکی از بازیگران کلیدی اقتصاد جهانی، پیامد مستقیم کشف و بهره‌برداری از ذخایر عظیم نفت آن است. اما راه به ثروت نه تنها به دلیل وجود منابع، بلکه به دلیل جغرافیای سیاسی پیچیده، کنترل استراتژیک بر استخراج آن‌ها و سیاست بلندمدت، اگرچه با تضادهای، حاکمیت دودمان است.

کشف نفت سیاه: معامله با غرب

تا دهه ۱۹۳۰، اقتصاد سعودی بسیار محدود بود و بودجه دولتی آن از درآمدهای حج مسلمانان به شهرهای مقدس مکه و مدینه بستگی داشت. نقطه عطف در سال ۱۹۳۳ رخ داد، وقتی که شاه عبدالعزیز بن سعود، به دلیل نیاز به پول، به شرکت آمریکایی Standard Oil of California (SOCAL) مجوز اکتشاف نفت داد. پس از چند سال جستجوی بی‌فایده، در ۳ مارس ۱۹۳۸، نفت با کیفیت تجاری در چاه شماره ۷ در دحران کشف شد. این کشف برای همیشه سرنوشت منطقه را تغییر داد. در سال ۱۹۴۴، شرکت آمریکایی به شرکت Arabian American Oil Company (Aramco) تبدیل شد که برای دهه‌ها به عنوان بزرگترین عملگر در تولید نفت در پادشاهی عمل می‌کرد.

عصر ملی‌سازی و کسب کنترل مطلق

در دهه‌های اولیه، بخش عمده‌ای از سود ناشی از فروش نفت به سهامداران غربی Aramco رفت. اما با افزایش تقاضای جهانی برای انرژی و تقویت دولت سعودی، رهبری سعودی شروع به مبارزه برای افزایش سهم خود کرد. فرآیند کلیدی ملی‌سازی تدریجی دارایی‌های Aramco بود. از ۲۵٪ سهام در سال ۱۹۷۳ شروع کرد، سعودی‌ها تا سال ۱۹۸۰ تمام سهام شرکت را خریداری کردند و کنترل کامل بر منابع طبیعی خود را به دست آوردند. این گام با تحریم نفت در سال ۱۹۷۳ همزمان بود، زمانی که کشورهای صادرکننده نفت عربی برای حمایت از مصر و سوریه در جنگ با اسرائیل، محدودیت‌های صادرات را اعمال کردند. قیمت‌های نفت چهار برابر افزایش یافت و درآمدهای سعودی به صورت جاری شد، و آن را از یک بازیگر منطقه‌ای به یک غول مالی جهانی تبدیل کرد.

نفت به عنوان ابزار سیاست داخلی و خارجی

درآمدهای عظیم به حاکمیت خاندان السعود این امکان را داد تا تغییرات گسترده‌ای در داخل کشور ایجاد کند. مدل دولت عمومی رفاه ایجاد شد که شامل آموزش رایگان و خدمات بهداشتی، کمک‌های مالی به مسکن و خدمات عمومی، و عدم وجود مالیات بر درآمد برای شهروندان بود. این اقدام به ثبات اجتماعی و مشروعیت حکومت مونارشی کمک کرد. در صحنه بین‌المللی، سعودی‌ها به عنوان رهبر غیررسمی اپک، نفت را به عنوان ابزار تأثیر جغرافیای سیاسی استفاده کردند. بورس تاداول، ایجاد صندوق‌های حکومتی رفاه مانند صندوق سرمایه‌گذاری عمومی و سرمایه‌گذاری‌های گسترده در دارایی‌های خارجی، وضعیت پادشاهی را به عنوان یک قدرت مالی تثبیت کرد.

مشکل وابستگی به منابع و نگاه به آینده

با درک آسیب‌پذیری اقتصاد مبتنی بر یک منبع یکپارچه، رهبری سعودی استراتژی «دیدگاه ۲۰۳۰» را آغاز کرد. این برنامه بلندپروازانه، که توسط ولیعهد مухاممد بن سلمان پیشنهاد شد، به هدف گسترش اقتصاد، توسعه بخش‌های غیرنفت مانند گردشگری، مالی، فناوری و سرگرمی، و کاهش وابستگی به درآمدهای نفت اختصاص دارد. پروژه شهر آینده NEOM و خصوصی‌سازی بخشی از دارایی‌های Saudi Aramco نمونه‌های روشنی از این مسیر هستند. بنابراین، تاریخ ثروت سعودی عرب، مسیری است از وابستگی کامل به شرکت‌های خارجی به کنترل مطلق بر منابع، که امروز به جستجوی هویت جدید پساگلوهیدروکربنی در شرایط گذار انرژی جهانی تبدیل شده است.

Постоянный адрес данной публикации: