میلاد در استرالیا: تناقض فرهنگی و تطبیق افسانه

مقدمه: جشن وارد شده در واقعیت ضدپدیده

میلاد در استرالیا یک مورد فرهنگی منحصر به فرد است که نشان می‌دهد چگونه یک سنت عمیق اروپایی تحت تأثیر شرایط جوی، محیط زیستی و اجتماعی دیگر تغییر می‌کند. این یک نمونه روشن از ترکیب فرهنگی است که افسانه شمالی نیمکره شمالی بر واقعیت‌های تابستانی جنوبی تأثیر می‌گذارد و روش‌های جدید و گاهی متناقضی را به وجود می‌آورد. میلاد در استرالیا یک جستجوی مداوم برای تعادل بین وفاداری به نمادهای وارد شده و نیاز به ایجاد یک جشن محلی و اصیل است.

1. ریشه‌های تاریخی: میراث استعماری و ناهماهنگی

اولین مراسم مسیحی در این قاره در سال 1788 توسط کشیش ناوگان اول انجام شد. برای زندانیان بریتانیایی و مهاجران، گرمای دسامبر، گیاهان و جانوران ناشناس ایجاد یک ناهماهنگی شديد ذهنی را به وجود آورد. آنها سعی کردند شکل عادی جشن را بازسازی کنند: در گرما 40 درجه سانتی‌گراد پودینگ‌های گرم و گوشت سرخ کرده می‌خوردند، آوازهای درباره « زمستان برفی» در میان خشکسالی می‌خواندند. این ناهماهنگی نیروی محرکه برای تطبیق بعدی بود. در قرن نوزدهم، در رسانه‌های محلی، درخواست‌هایی برای ایجاد «میلاد واقعی استرالیایی» منتشر شد.

واقعیت جالب: مهاجران اولیه از گیاهان محلی برای تزئینات استفاده می‌کردند. به عنوان مثال، «درخت ميلاد» (Christmas Bush) یک گیاه نواری (Metrosideros excelsa) با رنگ‌های قرمز روشن شد که به عنوان یک گیاه نواری (Metrosideros excelsa) شناخته می‌شود و «درخت کریسمس» (Christmas Tree) یک گیاه نویتس (Nuytsia floribunda) از استرالیای غربی است که در دسامبر شکوفا می‌شود. این اولین قدم‌هایی به سوی محلی‌سازی نمادها بود.

2. نمادها و آیین‌ها: تغییر کانون

میلاد در استرالیا امروز یک ترکیب از سنت‌ها است که در آن برخی از نمادها باز تعریف شده‌اند، برخی از آنها رد شده‌اند و برخی دیگر از صفر ساخته شده‌اند.

سانتا کلاوس تابستانی: شخصیت کلیدی تغییر شکل عمده‌ای کرده است. سانتا در استرالیا اغلب در لباس‌های سبک‌تر (شلوار کوتاه، عینک آفتابی، گاهی حتی تخته سurfboard) ظاهر می‌شود و ارابه او بر اساس کتاب‌های کودکان محلی و آهنگ‌ها (مانند «Six White Boomers» رولف هاریس)، توسط کانگروهای نر (بومرها) بسته شده است. ورود او اغلب با سرما، بلکه با ساحل و اقیانوس مرتبط است.

میزبان: از غذاهای سنگین گرم به باربیکیو. غذای سنتی سنگین جایگزین غذاهای سبک، سرد و تازه شده است:

محصولات دریایی: میگوهای سرد، لوبسترها، صدف‌ها.

باربیکیو (The Christmas BBQ): پخت و پز گوشت (ستیک‌ها، سس‌ها) یا ماهی روی باربیکیو در فضای باز به عنوان یک آیین مرکزی است.

سالادها و میوه‌ها: سالادهای سرد، میوه‌های محلی تازه (مانگو، شیرین‌تره، پرتقال).

نماد گذشته - پودینگ کریسمس: او به عنوان یک نماد نوسانی نگاه می‌شود، اما اغلب با خامه‌ی سرد یا یخچالی سرو می‌شود، نه با روغن برندی.

دکور و موسیقی: علاوه بر درختان کریسمس مصنوعی و برف‌های کریسمس، تزئینات از صدف‌ها، تصاویر کانگرو و کوآلا در کلاه‌های کریسمس محبوب هستند. در موسیقی، علاوه بر آوازهای سنتی، آهنگ‌های کریسمس استرالیایی که موضوعات تابستانی را به بازی می‌گیرند، شنیده می‌شوند.

3. سناریوهای جشن: ساحل به عنوان اصلی‌ترین «میدان کریسمس

مرکز جشن از خانه به طبیعت تغییر می‌کند.

صبحانه/ناهار کریسمس در ساحل (Christmas Beach BBQ): هزاران خانواده با یخچال‌ها، باربیکیوها و چترها به سمت اقیانوس می‌روند. این حرکت جمعی یک عمل اجتماعی کلیدی است که جوامع را متحد می‌کند. شن و ماسه جای برف را می‌گیرد و شنا در اقیانوس جای بازی‌های زمستانی را می‌گیرد.

Carols by Candlelight: در شب 24 دسامبر در پارک‌ها و میدان‌های سراسر کشور مراسم‌های عمومی برگزار می‌شود که مردم با شمع‌های روشن (اغلب الکترونیکی به دلیل خطر آتش‌سوزی) جمع می‌شوند و آوازهای کولاد می‌خوانند. بزرگترین این رویداد در ملبورن در سراسر کشور پخش می‌شود و ده‌ها هزار نفر را جمع می‌کند. این شباهت به بازارهای کریسمس اروپایی است، اما در زیر آسمان باز در شب تابستانی.

ورزش: تماشای کریکت - یک سنت ملی است. مسابقه تست-ماتچ معروف بoksing Day (Boxing Day Test Match) در ملبورن در 26 دسامبر آغاز می‌شود و جمعیت عظیمی از تماشاگران و مخاطبان تلویزیونی را جذب می‌کند.

مثال: در سیدنی، برگزاری مهمانی‌های کریسمس مجلل روی قایق‌های کروز در بندر با مناظر به روی اپرا و پل هاربر-بریج محبوب است که سنت مهمانی کریسمس را با نمایش نمادهای اصلی شهر ترکیب می‌کند.

4. زمینه اجتماعی و محیط زیستی

شرایط آب و هوایی شدید: کریسمس در اوج تابستان قرار دارد، اغلب همراه با موج‌های گرما و خطرات آتش‌سوزی جنگل (bushfires). این موضوع تأثیر می‌گذارد: بسیاری از آتش‌نشانان داوطلب در شب کریسمس در حال گشت زنی هستند و آوازهای کریسمس گاهی شامل قدردانی از آتش‌نشانان است. موضوع آب و خنکایی به عنوان یک لحن اصلی است.

ملی‌گرایی: استرالیا امروز یک کشور مهاجران است. برای شهروندان جدید از آسیای جنوب شرقی، خاورمیانه یا آفریقا، کریسمس تابستانی برای آنها به اندازه اولین بریتانیایی‌ها ناهماهنگ نیست. آنها عناصر خود را به میزبان و سنت‌ها می‌افزایند و آن را بیشتر ترکیبی می‌کنند.

مباحث محیط زیستی: هر روز بیشتر صدای درخواست‌ها برای رد تزئینات پلاستیکی «برای برف» و درختان کریسمس وارد شده به سود نمادهای محلی و پایدار شنیده می‌شود. بحث درباره «اصالت» جشن در زمینه تغییرات اقلیمی که آتش‌سوزی‌های تابستانی را بیشتر سخت می‌کند، ادامه دارد.

5. تناقض و جستجوی هویت

کریسمس استرالیا در حالت تناقض فرهنگی دائمی زندگی می‌کند. از یک سو - تمایل قوی به «کریسمس سفید» به عنوان بخشی از کانون فرهنگی غربی که از طریق فیلم‌های هالیوود، موسیقی و تبلیغات جهانی پخش می‌شود. از سوی دیگر - آگاهی از منحصر به فردی خود در جهان و تمایل به تثبیت هویت ملی مستقل.

این تناقض نه با رد سنت، بلکه با باز تعریف و خلاقانه آن حل می‌شود. استرالیایی‌ها همزمان آهنگ‌های «Jingle Bells» را می‌خوانند و نسخه محلی آن را که در آن قهرمانان در یک «رژینگ هولینگ» (Holden) در جاده‌های خاکستری «سرگرم می‌شوند» (در نسخه فولکلور کولین بویکن) می‌خوانند. آنها خانه را با برف و تصاویر کانگرو در ارابه‌ها تزئین می‌کنند.

نتیجه‌گیری: جشن به عنوان نماد ملت

کریسمس استرالیا بیشتر از یک جشن مذهبی یا خانوادگی است. یک رitus سالانه برای تعیین هویت ملی است. او منعکس‌کننده مسیر پیچیده کشور است: از وابستگی استعماری تا آگاهی از «غیرمعمولی‌گی» خود و تلاش برای ترکیب - ایجاد یک ترکیب راحت که در آن جایی برای کد فرهنگی جهانی و تجربه محلی منحصر به فرد وجود دارد.

این جشن نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیز فرم‌های فرهنگی و توانایی جامعه انسانی برای تطبیق حتی بیشترین افسانه‌های محافظه‌کارانه با واقعیت جدید است. کریسمس تابستانی استرالیا با باربیکیوهای ساحلی، شمع‌های پارک و سانتا کلاوس سورفری - نمونه‌ای روشن از این است که چگونه سنت‌ها نمی‌میرند، بلکه تکامل می‌یابند و زندگی جدیدی در تعامل با جهان اطراف خود می‌یابند.

Permanent link to this publication: