میلاد و سال نو روی برف: هدونیزم ورزشی و آیین‌ها در مکان‌زمان برفی

مقدمه: جشن به عنوان تسلط بر فضای عمودی

سنت جشن گرفتن میلاد و سال نو در مراکز اسکی، پدیده قرن بیستم و بیست و یکم است که ترکیبی از آیین‌های باستانی تقویم با فعالیت‌های گردشگری ورزشی و تفریحی مدرن است. این تنها انتقال جشن به مکان دیگری نیست، بلکه شکل‌گیری یک "مکان‌زمان زمستانی" خاص است که زمان مقدس با سلطه هدونستی بر فضای کوهی پیچیده می‌شود. جشن روی برف نمادی فرهنگی پیچیده است که ترکیبی از تقید به تلاش فیزیکی، فرار از روتین شهری و جستجوی تجربیات واقعی در شرایط زیرساختی راحت را شامل می‌شود.

منشأ سنت: از درمانگاه‌های تابستانی به گردشگری عمومی

منطقه‌های کوهستانی (آلپ، تاترا، پییرنه) به عنوان زمان اجباری حبس در زمستان شناخته می‌شوند. تغییر در اوایل قرن نوزدهم و بیستم رخ داد، زمانی که ورزش‌های زمستانی، به ویژه اسکی، از وسیله حمل و نقل و بقا به سرگرمی طبقه اشراف تبدیل شد. اولین گردشگران به سنت‌موریتز (سوئیس) یا کیتس‌بئل (آustria) رفتند تا به " حمام‌های هوایی و برفی " بروند که به عنوان درمانی شناخته می‌شدند. به تدریج شکل اولیه جشن مدرن شکل گرفت: اسکی در روز، نوشیدنی‌های پیش از شام در آتش‌کش، شام رسمی. پس از جنگ جهانی دوم با توسعه بالابرها و افزایش ثروت طبقه متوسط، جشن روی برف به یک رویداد عمومی تبدیل شد و به یک رitus سالانه برای میلیون‌ها اروپایی و نه تنها آن‌ها تبدیل شد.

مکان‌زمان میلاد: بین مسیر و شب تیرولی

میلاد در مراکز اسکی به صورت خاصی سازماندهی شده است که احساس "جشن در جشن" را ایجاد می‌کند.

صبح 24-25 دسامبر: اغلب تنها روزی است که کوه‌ها خالی می‌شوند. اسکی در این زمان تقریباً به صورت یک نوع مدیتیشن شخصی درآمده است. برای بسیاری از افراد این یک رitus پیوند با طبیعت است که به پیش از جشن خانوادگی انجام می‌شود. در برخی مناطق (بایرن، تیرول) در کوه‌ها صلیب‌های روشن شده یا مراسم مسیحی رождیمیلاد در پای کوه‌ها برگزار می‌شود که ترکیبی منحصر به فرد از ورزش و مقدس را ایجاد می‌کند.

شب شب عید قربان: فعالیت‌ها به طور ناگهانی تغییر می‌کند. پس از اسکی، مهمانان به محیط "شب تیرولی" یا "شام افسانه‌ای" در رستوران‌های هتل‌ها پناه می‌برند. منوی اغلب شامل ترکیب غذاهای محلی (فندو، راکلت، کیندلی) و غذاهای خاص جشن (مرغ، شتولن) است. اجرای گروه‌های محلی، صدای رگل، آواز خوانی — همه این‌ها یک نوع نوستالژی سازنده به سوی میلاد واقعی، "روستایی" ایجاد می‌کنند که مهمانان در محیط کاملاً سازمان‌یافته گردشگری جستجو می‌کنند.

رویداد جالب: در زلدن اتریش، سنت "فرود با چراغ‌های رождیمیلاد" (Christkindl-Fackelabfahrt) روی اسکی یا سورف در شب عید قربان وجود دارد. راهپیمایی مسیر روشن شده نماد مسیر بابا نوئل و ورود نور به تاریکی زمستانی است که عمل ورزشی را به یک رitus جمعی تبدیل می‌کند.

سال نو: اوج کARNاوال و هندسه آتشین

رویداد سال نو در مراکز اسکی به عنوان اوج شادی جمعی و دیدنی است که اغلب با میلاد آرام خانوادگی مقابله می‌شود.

اسکی در روز 31 دسامبر: تحت عنوان فعالیت عمومی و کد لباس خاص (مثلاً لباس‌های کلوکول). در کوه‌ها رویدادهای جشنگاهی برگزار می‌شود: موسیقی، نوشیدنی گرم (گلوهواین) مستقیم در مسیر.

نقطة عالی — برنامه شبانه. این برنامه تقریباً همیشه شامل دو عنصر کلیدی است:

آتش‌بازی که از قله کوه یا میدان مرکزی شروع می‌شود. از دیدگاه بصری این اثر به عنوان تسلط آتشین بر فضای عمودی ایجاد می‌کند — شیرجه جشن در میدان شهری، نه در برف‌های پوشیده از کوه‌ها، که نماد پیروزی انسان بر طبیعت زمستانی از طریق تکنولوژی و جشن است.

رقص زیر فضای باز یا فضای بسته با حضور دی جی‌های جهانی (مثلاً در فستیوال "Snowbombing" در مایر هوفن یا در کلوپ‌های معروف ایشگل). ترکیبی از زیبایی آلپ و فرهنگ کلوپ.

عنصر سنتی: در بسیاری از مراکز اسکی فرانسوی و سوئیسی، سنت تبریک سال نو از سوی همه کارکنان هتل (از مدیر تا شویزر) که در راهرو به ترتیب ایستاده‌اند، باقی مانده است — بازتاب روابط پدرسالارانه در قلب صنعت مدرن.

مظاهر اجتماعی و فرهنگی: جامعه هدونستی موقت

جشن روی برف یک جامعه موقت زمانی (communitas) شکل می‌دهد که بر اساس تعریف انسان‌شناس ویکتور ترنر. اعضای آن — گردشگران از کشورهای مختلف — در یک هفته با یک ریتم مشترک (پایین‌رفتن-کوه-آپری-اسکی) و یک زبان خاص (لغت‌های ورزشی) و هدف (تجربه هدونستی زمستان) متحد می‌شوند. این ضد روتین زندگی است که خستگی فیزیکی از اسکی به عنوان فرم کاتارسیز و سرگرمی‌های شبانه به عنوان جایزه تبدیل می‌شود. زوج‌های خانوادگی، گروه‌های دوستانه، زوج‌های عاشق — همه در اینجا جایگاه خود را پیدا می‌کنند و کوهستان برای هر گروه هدف برنامه‌های خاصی ارائه می‌دهد (俱乐部‌های کودکان با بابا نوئل روی سکی، شام‌های گالا برای بزرگسالان).

چالش‌های محیط زیستی و اخلاقی

انتقادات مدرن بیشتر و بیشتر به ردپای محیط زیستی چنین جشنی توجه می‌کنند: مصرف انرژی برای کار بالابرها و نورپردازی، انتشار از پروازها و حمل و نقل، بار بر روی اکوسیستم‌های کوهستانی شکننده. در پاسخ، روند‌های "کریسمس‌های سبز" ظهور می‌کنند — انتخاب مراکز اسکی با انرژی تجدیدپذیر (مثل فلاهاو در اتریش)، جلوگیری از آتش‌بازی به جای نمایش‌های نورانی (برای حفاظت از طبیعت وحشی) و توسعه اسکی روی دوچرخه به عنوان یک جایگزین محیط زیستی‌تر.

نتیجه‌گیری: جشن به عنوان شبیه‌سازی و تجربه واقعی

بنابراین، میلاد و سال نو روی برف یک ساختار فرهنگی پیچیده است که:

بنیان باستانی (آیین‌های زمستانی، پرستش کوه‌ها) توسط تکنولوژی‌های مدرن (بالابرها، برف مصنوعی) واسطه شده است.

جستجوی واقعی‌سازی (آرامش روستایی، "زمستان واقعی") در شرایط کامل شبیه‌سازی (روستاهای ساخته شده در کوهستان) برآورده می‌شود.

ورزش فردی به دلیلی برای شکل‌گیری یک جامعه موقت تبدیل می‌شود.

این جشن پاسخ به نیاز شهروند به تجربه شدید زمان و فضا است: آزمایش فیزیکی روی کوه به تجربه اپیکوریستی در تaverne تبدیل می‌شود، و نظاره بر مناظر کوهستانی به انفجار آتش‌بازی تبدیل می‌شود. در نهایت، این جشنی است که نه فرار از سنت، بلکه تغییر رادیکال آن: زمان مقدس در اینجا با جشن در زیر درخت کریسمس در خانه نشان داده نمی‌شود، بلکه با حرکت فعال به سمت بالا روی کوه، جایی که لحظه فرود از کوه در شب سال نو نماد امید به سالی آزاد، شاد و پرشکوه است که موانع را ندارد. این جشنی است که نه نگه داشته می‌شود، بلکه با سرعت به دست می‌آید.

Постоянный адрес данной публикации: