برشیدن عیسی: معنا جشن امروز در بافت الهیات تاریخی و آگاهی مدرن

جشن برشیدن عیسی، که توسط کلیسای ارتدوکس در ۱۴ ژانویه (۱ ژانویه بر اساس سال‌های قدیم) برگزار می‌شود، یکی از پیچیده‌ترین و مشکل‌ترین رویدادها برای انسان مدرن است. این رویداد، که به نظر می‌رسد یک مراسم کاملاً یهودی و مرتبط با یک عمل فیزیکی باشد، به تقویم مسیحی به صورت فوری پس از کریسمس و پیش از کрещش وارد شده است. معنا فعلی آن امروزه نه در سطح بازسازی دقیق یک مراسم قدیمی، بلکه از طریق یک روش الهیات گرمنیکا (تفسیر الهیات) که آن را به عنوان یک لحظه کلیدی در تاریخ رستگاری، فاش‌کننده موضوعات قانون و رحمت، تجسیم، نام‌گذاری و آغاز، در نظر می‌گیرد، آشکار می‌شود.

۱. بافت الهیات تاریخی: اجرا، نه لغو.

برای درک جشن، لازم است از دو افراط اجتناب شود: دیدن آن به عنوان یک باقیمانده یهودی قدیمی یا یک واقعیت پزشکی ساده در زندگی عیسی. در چارچوب الهیات مسیحی، این رویداد چندین بعد دارد:

اجرای قانون و نشانه فروتنی: بر اساس انجیل لوقا (۲:۲۱)، عیسی که «زیر قانون» (گالات ۴:۴) به دنیا آمده است، در هشتمین روز برشیدن را می‌پذیرد – نشانه اصلی عهد خدا با ابراهیم و فرزندان او (پیدایش ۱۷). با این عمل، نوزاد عیسی به طور خودجوش خود را به نظم تنظیم شده توسط خدا متعهد می‌کند، نشان‌دهنده تمامیت انسانیت خود و همبستگی با قوم خود است. این نه یک رسمیت، بلکه نشانه‌ای از کینوزیس (استهلاک، فروتنی) است: پسر خداوند همه شرایط طبیعت انسانی را، از جمله تعهدات رituالی خود، می‌پذیرد. در این حالت، او قانون را لغو نمی‌کند، بلکه آن را با تمامیت کامل اجرا می‌کند، تا زمینه‌ای برای عهد جدیدی که بر اساس رحمت و ایمان استوار است، آماده کند.

«برشیدن مسیحی» به عنوان نمونه کрещش: آپostoل پطرس در نامه به کلمه‌ها (۲:۱۱-۱۲) یک هماهنگی مستقیم انجام می‌دهد: در کрещش، مسیحی «برشیدن دست‌ساز، جدا کردن بدن گناه‌آلود، برشیدن مسیحی» را به دست می‌آورد. جشن به عنوان یک نمونه و پایه الهیات مسیحی برای ابتکار است. اگر برشیدن قدیمی یک نشانه از انتخاب یک قوم خاص و عهد است، پس «برشیدن مسیحی» (کрещش) برای همه قوم‌ها باز است و نشان‌دهنده تغییر درونی است، « جدا کردن» عشق و گناه.

۲. نام‌گذاری: الهیات نام.

در همان روز، بر اساس عرف یهودیت، به نوزاد نام «عیسی» (عبرانی: یوشع – «یهوه نجات می‌دهد») داده شد. این نه یک انتخاب نام، بلکه یک نام‌گذاری الهی است که توسط فرشته پیش‌بینی شده است (متی ۱:۲۱؛ لوقا ۱:۳۱). بنابراین، جشن همچنین به عنوان «نام خداوند» است.

معنا برای امروز: این یادآوری از قدرت و مقدس بودن نام «عیسی» در مراقبه مسیحی (مолитوی عیسی) است. جشن تأیید می‌کند که رستگاری با یک شخصیت خاص و با فراخوانی نام او مرتبط است.

ارتباط با سال نو (بر اساس سال‌های قدیم): در سنت روسی، تاریخ ۱/۱۴ ژانویه به عنوان سال نو مدنی تا سال ۱۷۰۰ میلادی شناخته می‌شد. کلیسا با برگزاری برشیدن و نام‌گذاری در این روز، چارچوب روحانی برای «سال نو» را ارائه می‌دهد: شروع یک دوره جدید از زمان با نام مسیح مقدس освιά می‌شود. برای مؤمنان امروز، این فرصتی است که سال را با یادآوری اینکه زمان و زندگی زیر قدرت مسیح قرار دارند، آغاز کنند.

۳. معنا برای انسان مدرن: از مراسم به معنا وجودی.

در دوره‌ای که برشیدن فیزیکی (برای اهداف غیر پزشکی) باعث اختلافات اخلاقی و سوالات از خودرایی بدنی می‌شود، معنا بогословی جشن به بعد نمادین و وجودی منتقل می‌شود.

پذیرش هویت انسانی به طور کامل. عیسی برشیدن را می‌پذیرد – نشانه تعلق به یک قوم خاص، با تاریخ، فرهنگ و دین خود. این نشان‌دهنده ارزش ریشه‌های انسانی، بدنی و تاریخی است. تجسیم – نه یک وهم، بلکه ورود کامل به تجربه انسانی.

«برشیدن معنوی» به عنوان کار بر روی خود. سنت مقدس (سنت گرگوری نیسوس، فئوفان زاتورنیک) جشن را به عنوان یک فراخوان به «برشیدن قلب» – مبارزه با غرور، خودپسندی و خودخواهی، تفسیر می‌کند. برای انسان مدرنی که اغلب از مراسم مذهبی دور شده است، این می‌تواند به عنوان یک فراخوان به آسکز (تقید به خود) و خودمحدودیت (تقید به خود در مصرف دیجیتال، مصرف محیط‌زیستی آسکزیستی، کار بر روی خشم) و یا به « جدا کردن» چیزی که زندگی کامل و معنا دار را مختل می‌کند، درک شود.

مشکل «قانون» و «آزادی». جشن سوال دائمی درباره رابطه بین قوانین خارجی (قانون) و آزادی داخلی (رحمت) را مطرح می‌کند. عیسی قانون را اجرا می‌کند تا آن را برتری دهد. برای جامعه مدرنی که بین رеляتیویسم («همه چیز ممکن است») و اشکال جدید توتالیتاریم («قوانین سختگیرانه») تقسیم شده است، این مدل آزادی، مبتنی بر پذیرش معنا و مسئولیت بالاتر است، نه بر اساس خودرایی.

رویداد جالب: در سنت مردم روسی، برخلاف جشن کلیسا، روز ۱/۱۴ ژانویه به عنوان روز واسیلی (یادبود سنت واسیلی بزرگ) شناخته می‌شد و با «سوینیتسک» و مراسم کشاورزی مرتبط بود. این نمونه‌ای از تلاقی فرهنگی پیچیده است: الهیات برشیدن در آگاهی مردم عادی به فرهنگ‌های محیط‌زیستی و زندگی روستایی، که با نام واسیلی مرتبط هستند، جایگزین شده است. با این حال، واقعیت همزمانی تاریخ‌ها یک چارچوب مقدس برای آغاز سال ایجاد می‌کند.

۴. معنا و اهمیت آیکونوگرافی.

در مراسم جشن، تأکید بر ارتباط بین کریسمس و کрещش آینده است. آهنگ‌های مراسم تأکید بر فروتنی خودجوش (برشیدن به عنوان کینوزیس) و ظهور مسیح به دنیا از طریق نام‌گذاری است. آیکونوگرافی معمولاً صحنه برشیدن را در کلیسا نشان می‌دهد، جایی که کشیش (معمولاً پیر سیمئون) مراسم را انجام می‌دهد و مادر مقدس و یوسف حضور دارند. این یک تأیید وضوح واقعیت طبیعت انسانی مسیح.

نتیجه‌گیری.

معنا جشن برشیدن عیسی امروز نه در توجیه یا دستور مراسم فیزیکی، بلکه در یک پیام الهی عمیق است که بی‌روح است.

پیام فروتنی و همبستگی: خدا از هیچ بخشی از زندگی انسانی، از جمله بخش‌های فیزیولوژیکی و رituالی، خودداری نمی‌کند تا با انسان باشد.

پیام گذر: این جشن یک جشن پل است – بین عهد قدیم و عهد جدید، بین قانون و رحمت، بین کریسمس (ظهور در دنیا) و کрещش (شروع خدمت عمومی). او می‌گوید که رستگاری یک فرآیند است، یک راه که با ورود کامل به وضعیت انسانی آغاز می‌شود.

پیام نام‌گذاری و هویت: وجود ما و سرنوشت ما با نام و فراخوانی ما مرتبط است. آغاز سال تحت نام «عیسی» یک فراخوان برای فکر کردن به زندگی خود در این نور است.

چالش وجودی: فراخوان به «برشیدن معنوی» – برای کار آگاهانه بر روی جدا کردن چیزهای داخلی، عشق و همه‌چیز که از زندگی واقعی و آزادی جدا می‌کند.

بنابراین، برشیدن عیسی جشن یک تجسیم رادیکال (ورود به دنیا) و شروع راه رستگاری است. او یادآوری می‌کند که مسیحیت یک فلسفه انتزاعی نیست، بلکه ایمانی است که در تاریخ و تجربه بدنی خاص، که مسیح با مشارکت خود مقدس کرده است، ریشه دارد، تا هر بخش از زندگی انسانی می‌تواند راهی به سوی خدا باشد. در دنیای مدرنی که از شکاف بین روح و جسم، آزادی و مسئولیت رنج می‌برد، این پیام درباره انسانیت مقدس به شدت و ضروری به نظر می‌رسد.

Permanent link to this publication: