Олмави Россиянын \"Трояning oltин\"ga qaytarish bo'yicha munosabati — bu faqat huquqiy masala emas, balki tarkibiy davlat strategiyasi, tarixiy, huquqiy va siyosiy dalillar bilan mustahkamlangan. Bu holat faqat muzey muammosi emas, balki Rossiyaning urush paytida ko'chirilgan madaniy qiymatlar haqidagi kengroq o'laroq munosabatning ramzi. Rossiyaning \"Трояning oltin\"ni qaytarishni boshqa sabablarga ko'ra emasligining asosiy sabablarni ko'rib chiqamiz. Asosiy dalil: urush trufeyi va huquqiy qaytarish Rossiyaning asosiy munosabati shundaki, \"Трояning oltin\" huquqiy urush trufeyi hisoblanadi. Ular 1945-yilda nemis armiyasidan sovet qo'shinlari tomonidan nemisliklar tomonidan Sovet Ittifoqi madaniy merosiga yetgan katta zararini qarz etish uchun olib chiqilgan. Bu logikaga ko'ra, qiymatlar qaytarilishi faqat barcha da'volarni yig'ish va Germaniyaning yo'qotilgan rossiyalik madaniy merosiga qarshi tomonidan qarz berish shartida mumkin. Ushbu dalil Germaniya bilan munosabatlarda asosiydir. Rossiyalik rasmiylar bir necha marotaba aytilgan, \"qaytarish haqida gapirish mumkin emas\" degan gapni qaytarib yetkazishni boshdan kechirdilar, chunki urush paytida nemislar tomonidan ko'chirilgan madaniy qiymatlar muammosi hal etilmagan. Huquqiy munosabat: federal mulkiylik statusi 1998-yilda Rossiyada \"Ikkinchi jahon urushi paytida SSSRga ko'chirilgan va Rossiya Federatsiyasining hududida joylashgan madaniy qiymatlar haqida qonun\" qabul qilingan. Bu qonun ko'pchilik ko'chirilgan san'at asarlarining Rossiya madaniy merosining statusini mustahkamladi, bu esa boshqa mamlakatlarga topshirilmaganligini anglatadi. Shunday qilib, huquqiy asos qattiq \"Трояning oltin\"ni restitutsiya qilishga urinishlardan himoya qiladi. Siyosiy jihati: xalqaro o'yin va holatlar \"Трояning oltin\"ni qaytarish holati \"Pandoraning qutisi\"ni ochishi mumkin bo'lgan holat bo'lib qoldi. Ushbu holatdan so'ng, Germaniya va boshqa mamlakatlar o'sha paytda o'nlab trufeyi eks ... Читать далее