فوتبال — دنیای شور و حرارت است. اما برخی از هواداران، شورشان به خشم می‌انجامد و خشم به جنگ تبدیل می‌شود. در سراسر جهان، گروه‌های اльтرس وجود دارند که حمایت از تیم مورد علاقه‌شان شامل آوازخوانی نیست، بلکه دعواها با چاقو، شلیک گلوله و حتی جنگ خیابانی با پلیس است. هواداران فوتبال بیراهه‌ای که بیشترین خشونت را نشان می‌دهند نه تنها عاشق تیم خود هستند، بلکه زندگی‌شان را بر اساس کد اخلاقی‌ای می‌گذرانند که خون رقیب (هوادار تیم دیگر) جایزه است. این آدم‌ها چه کسانی هستند؟ چرا اینقدر خشمگین هستند؟ و چرا فوتبال برای آن‌ها میدان جنگ شده است و نه بازی؟

آرژانتین: بارا-بارا به عنوان یک روش زندگی

در آرژانتین، فوتبال‌های بدحال را «بارا-بارا» می‌نامند. این‌ها گروه‌های غیرعادی نیستند، بلکه ساختارهای مافیایی خوب سازماندهی شده‌اند. آن‌ها فروش بلیط‌ها، پارکینگ‌ها را کنترل می‌کنند، حتی بر انتخاب بازیکنان و مربیان تأثیر می‌گذارند. گروه‌های معروف‌ترین آن‌ها در باشگاه‌های «بoca هونیرس» (La 12) و «ریور پلایت» (Los Borrachos del Tablón) هستند. دعوا بین آن‌ها ده‌ها زندگی را از دست داده است. در سال ۲۰۲۶، برخورد‌ها ادامه دارد، حتی با وجود خطوط پلیس. بار‌های آرژانتینی با چاقو ضربه می‌زنند، از سنگ و بمب‌های مولوتوف استفاده می‌کنند. مرگ‌های ناشی از این دعواها معمول است. پلیس اغلب ناتوان است، زیرا اльтرس با قاچاق مواد مخدر و سیاستمداران فاسد در ارتباط هستند. برای آن‌ها فوتبال تنها بهانه‌ای برای نشان دادن قدرت و حساب و کتاب است.

ایتالیا: فرهنگ اльтرس با ریشه‌های سیاسی

ультرس ایتالیایی کلاسیک خشونت در فوتبال هستند. گروه‌هایی مانند «کماندو اльтرس کوروا سود» (میلان)، «ایردروکوبیلی» (لازیو) و «ویکینگ» (یوونتوس) به خاطر خشونت‌هایشان معروف هستند. در دهه‌های ۱۹۸۰-۱۹۹۰، آن‌ها در واقع فوتبال ایتالیا را به گروگان گرفته‌اند: دعواها در استادیوم‌ها، حمله به زمین بازی، قتل پلیس. پس از تراژدی در استادیوم «ایزل» (۱۹۸۵، ۳۹ هوادار یوونتوس کشته شد) و مرگ پلیس فیلیپو راتچی (۲۰۰۷)، دولت قوانین را سخت‌تر کرد. اما اльтرس به خودی خود تطبیق یافتند: آن‌ها از خشونت هوشمندانه استفاده می‌کنند — ضربه‌های در جمعیت، چهره‌هایشان را با بالاکلاوا می‌پوشانند. بسیاری از گروه‌ها با جنبش‌های سیاسی افراطی در ارتباط هستند: «لازیو» با نئوفاشیست‌ها، «لیورنو» با کمونیست‌ها. در سال ۲۰۲۶، دولت ایتالیا همچنان به مبارزه با آن‌ها ادامه می‌دهد، اما اльтرس همچنان نیرویی هستند که حتی کابینه‌ها از آن می‌ترسند.

ترکیه: آتش، چاقو و هرج و مرج

هواداران فوتبال ترکیه به خاطر خشم ناگهانی‌شان معروف هستند. گروه‌هایی مانند «کارشیاکا» و «چارشی» (بشیکتاش)، همچنین هواداران «گالاتاسارای» (ultrAslan) و «فنرباخچه» (Kill For You) به طور مرتب شورش‌های عمومی راه می‌اندازند. رقابت بین «فنرباخچه» و «گالاتاسارای» نه تنها یک دربی است، بلکه یک جنگ بین دو محله استانبول است. از زنجیرها، باتوم‌ها، چاقو و حتی اسلحه گرم استفاده می‌شود. در سال ۲۰۲۴، یک درگیری قبل از بازی سه زندگی را از دست داد. پلیس از گاز اشک‌آور و آب‌پاش استفاده می‌کند، اما اльтرس که لباس‌های سیاه می‌پوشند، از سقف‌ها و کوچه‌ها حمله می‌کنند. ویژگی خاص آن‌ها این است که از مرگ نمی‌ترسند. تحت تأثیر ملی‌گرایی و دین، بسیاری از آن‌ها خود را «جنگجویان برای تیم» می‌دانند، تقریباً مانند جهادگران.

greece: باندهای با گذشته المپیک

هواداران فوتبال یونان یکی از خطرناک‌ترین‌ها در اروپا هستند. گروه‌هایی مانند «گیت ۷» (اولمپیاکوس)، «گیت ۱۳» (پاناتینایکوس) و «سامبوا» (آی‌ای‌ک) با گروه‌های ایتالیایی رقابت نمی‌کنند. آن‌ها از سلاح‌های سرد و مواد منفجره استفاده می‌کنند. رقابت بین اولمپیاکوس و پاناتینایکوس به جنگی تبدیل شده است که ده‌ها هوادار کشته شده‌اند. یونان نیز به «باندهای قاتلان پادشاه» معروف است — گروه‌هایی که به پلیس حمله می‌کنند. در سال ۲۰۲۵، هواداران پائوک در سالونیک‌ها یک قتل عام راه انداختند، اتوبوس بازیکنان آریس را با سنگ پرتاب کردند و چندین ماشین را آتش زدند. دولت استادیون‌ها را می‌بندد، اما بازی‌ها را به زمین‌های خاکی منتقل می‌کند. با این حال، اльтرس راه‌هایی پیدا می‌کنند: آن‌ها درگیری‌های شهری را توافق می‌کنند، در جنگل‌ها، جایی که پلیس ناتوان است.

پольшا و صربستان: خشونت شرقی

هواداران فوتبال لهستان و صربستان دیگر فقط یاغی نیستند، بلکه گروه‌های نظامی سازماندهی شده هستند. در لهستان، گروه‌هایی مانند «لژیا» (برگادا)، «ویدیو» و «شلنک» از تکنیک‌های نظامی حرفه‌ای استفاده می‌کنند: جاسوسی، کمین، هماهنگی با رادیو. دعواها با ۱۰۰-۲۰۰ نفر معمول است. در صربستان، «گروباری» (پارتیزان) و «دلیه» (سرخ‌ها) به خاطر خشونت خاص خود و فیلم‌برداری از درگیری‌ها معروف هستند. ارزنال آن‌ها شامل چاقو، کتانی، بیت‌های بейсبال و اسپری گاز است. پس از بازی‌ها، آن‌ها در خیابان‌های بلگراد راهپیمایی می‌کنند، شعارهای ملی‌گرایی سر می‌دهند. در سال ۲۰۲۶، پلیس لهستان یک گروه ویژه برای مبارزه با یاغیان فوتبال ایجاد کرده است، اما در صربستان اльтرس تأثیر بر سیاستمداران دارند و تقریباً دستگیر نمی‌شوند.

روسیه: اطراف فوتبال و سنت‌های جنگی

یاغیان فوتبال روسیه (around football) پس از جام جهانی ۲۰۱۶ در فرانسه به دنیا معروف شدند، جایی که آن‌ها در مارسی شورش راه انداختند. روش آن‌ها شامل کمین‌های سازماندهی شده و «کاتک» (دعواهای عمومی با رقبا) است. گروه‌هایی مانند «اسپارتراک» (فراتریا)، ЦСКА (یاروسلاوا)، «زنیت» (قرمز و آبی)، «لوکوموتیو» (کوزمچی) دارای اشرافیت سخت هستند، کدهای لباس و آموزش‌های هنرهای رزمی. تفاوت اصلی با اльтرس ایتالیایی — بی‌علاقگی به سلاح‌های سرد است. آن‌ها با دست می‌جنگند، اما اغلب از آهن استفاده می‌کنند. در دهه‌های ۲۰۲۰، پلیس توانست تا حدی یاغیان روسی را آرام کند، اما درگیری‌ها همچنان ادامه دارد، به ویژه در دربی‌ها. پس از شروع عملیات نظامی و حذف روسیه از مسابقات بین‌المللی، فعالیت آن‌ها کاهش یافت، اما درگیری‌های داخلی هیچ‌کس آن را منتفی نکرد.

چرا آن‌ها اینقدر خشمگین هستند

دلایل — اجتماعی و روانی هستند. فقر، فقدان دیدگاه، احساس ناتوانی در برابر دولت — همه این‌ها در تریبون‌های فوتبال به خشم تبدیل می‌شوند. گروه‌های اльтرس احساس خانواده و برادری می‌دهند، جایی که شما به کسی تبدیل می‌شوید. ریتوالی، یونیفورم‌های مشترک، جلسات پنهانی — جایگزین ارتش است. علاوه بر این، بی‌گناهی: در بسیاری از کشورها، پلیس چشم پوشی می‌کند یا به اندازه‌ای فاسد است که نمی‌تواند با رهبران هواداران بجنگد. اینترنت نیز خشونت را شعله‌ور می‌کند: ویدئوهای دعواها میلیون‌ها بازدید می‌کنند و هواداران جوان می‌خواهند به شهرت برسند.

آینده خشونت‌های هوادارانه

فدراسیون‌های فوتبال و یوافا اقدامات را انجام می‌دهند: بستن استادیون‌ها، جریمه‌های تیم‌ها، ممنوعیت خروج هواداران. در سال ۲۰۲۶ در انگلستان سیستم « پاسپورت هوادار» با بیومتریک معرفی شد. اما در کشورهای با اقتصاد ضعیف، خشونت تنها افزایش می‌یابد. تا زمانی که فوتبال به عنوان یک راه گریز از خشم باقی بماند و پلیس نتواند با گروه‌های خطر کار کند، هواداران خشمگین ناپدید نمی‌شوند. شاید انسانیت باید بفهمد که فوتبال یک بازی است، نه میدان جنگ. اما تا حالا، استادیون‌های جهان مکان‌هایی هستند که خون به اندازه آدرنالین جاری است.

Permanent link to this publication: