ایفانتیلزم و نارسیسزم. دو مفهوم که اغلب اشتباه می‌شوند، اما بیشتر اوقات با هم دست در دست هستند. فرد ایفانتیل «بچه همیشه» است که نمی‌خواهد مسئولیت بپذیرد. نارسیس «آدم بزرگی با تاج روی سر» است که نیاز به تحسین دارد. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، آنها بسیاری چیزهای مشترک دارند: خودپرستی، ناتوانی در همدلی، تحمل کم استرس. علاوه بر این، ایفانتیلزم می‌تواند نقاب نارسیسزم باشد، و نارسیسزم اغلب از ایفانتیلزم تغذیه می‌شود. در این مقاله ما به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌ها و اینکه اگر شما این ویژگی‌ها را در خود یا کسانی که دوست دارید پیدا کردید، چه باید بکنید، می‌پردازیم.

ایفانتیلزم بزرگسالان چیست

ایفانتیلزم حفظ صفات کودکانه در ذهن فرد بزرگسال است. این یک تشخیص نیست، بلکه یک ویژگی شخصیتی است. خود را نشان می‌دهد در عدم تمایل به تصمیم‌گیری، انتقال مسئولیت، جستجوی «پدر خانواده» (همسر، مدیر، دولت)، که همه چیز را برقرار کند. فرد ایفانتیل روزی یک روز زندگی می‌کند، نمی‌تواند برنامه‌ریزی کند، به راحتی به خواسته‌های لحظه‌ای تن می‌دهد. او ممکن است جذاب و خودجوش باشد، اما خودجوشی او سریع خسته‌کننده می‌شود. در موقعیت بحرانی به ступور یا استرش می‌افتد، به جای اینکه اقدام کند. او دوست ندارد که «آموزش داده شود»، اما در عین حال همیشه شکایت می‌کند و ناراحت است. مثال: مردی ۳۵ ساله که با مادر خود زندگی می‌کند، به عنوان پیک کار می‌کند و همه پول‌های آزاد خود را برای بازی‌ها خرج می‌کند. یا زنی که همه مسائل زندگی روزمره را بر دوش شوهر خود می‌اندازد و از خستگی شکایت می‌کند.

نارسیسزم بزرگسالان چیست

نارسیسزم یک ویژگی شخصیتی (در شکل شدید — اختلال) است که با احساس بزرگنمایی از خود، نیاز به تحسین دائمی و فقدان همدلی مشخص می‌شود. برخلاف ایفانتیل، نارسیس ممکن است بسیار موفق، هدفمند و حتی کارگوش باشد. اما موفقیت او هدف نیست، بلکه راهی برای دریافت تحسین است. نارسیس تحمل نمی‌کند که مورد انتقاد قرار گیرد، دیگران را تحقیر می‌کند و به دلیل خودپرستی آسیب دیده، انتقام می‌گیرد. او قادر به همدلی نیست، از دیگران به عنوان داروی برای افزایش اعتماد به نفس خود استفاده می‌کند. مثال: مدیری که همه دستاوردهای زیردستان خود را به خود نسبت می‌دهد و به دلیل کوچکترین اختلاف نظر اخراج می‌کند. یا شریکی که نیاز به توجه دائمی دارد، اما خود به احساسات دیگران توجه نمی‌کند.

شباهت‌ها: ریشه مشترک

ایفانتیل و نارسیس هر دو خودپرست هستند. دنیا به دور آنها می‌چرخد، آرزوها و ناراحتی‌های آنها. هر دو قادر به سازش سالم نیستند. هر دو از مسئولیت بزرگسالانه می‌ترسند (اما به گونه‌ای متفاوت: ایفانتیل آن را می‌گریزد، نارسیس آن را شبیه‌سازی می‌کند، در واقع از شکست می‌ترسد). هر دو زیر پوشش خود ارزش پایین دارند. ایفانتیل به نظر ناطمئن می‌رسد، نارسیس به نظر فوق‌العاده می‌رسد، اما در عمق هر دو آسیب‌پذیر هستند. هر دو در خانواده‌های ناسالم بزرگ شده‌اند: یا پرحمایتی زیاد یا سردی و خشونت. هر دو از ردپذیری بدتر می‌شوند. اگر به آنها رد بدهند، ایفانتیل عصبانی می‌شود و به خود می‌رود، نارسیس به خشم می‌آید و شروع به انتقام می‌گیرد.

تفاوت‌ها: ایفانتیل برنامه‌های بزرگ را نمی‌سازد

ایفانتیل به بزرگی مدعی نیست، او می‌خواهد که به او اجازه داده شود تا بازی کند. نارسیس برعکس، به تخت افتخار نیاز دارد. ایفانتیل ممکن است اشتباه خود را بپذیرد (البته فقط اگر نیازی به تلاش نداشته باشد)، نارسیس هرگز. ایفانتیل بیشتر شبیه به «بچه تنبل» است، نارسیس بیشتر شبیه به «شاه متکبر». در روابط، ایفانتیل منتظر است که مانند یک بچه مراقبت شود؛ نارسیس منتظر تحسین مانند یک خداست. ایفانتیل به اعتیاد مایل است (الکل، بازی‌ها، غذا)، نارسیس به کارگوشی و خریدهای بی‌رویه (چیزهای با کیفیت بالا). با این حال، ممکن است ترکیبی باشد: نارسیس ممکن است در زندگی روزمره ایفانتیل باشد (نمی‌شوید ظرف‌ها را بشویید، حساب‌ها را پرداخت کنید)، اما در کار به صورت خشن است.

کوکتل: ایفانتیلزم نارسیسی

سخت‌ترین حالت زمانی است که ویژگی‌ها با هم ترکیب می‌شوند. فرد همیشه نیاز به تحسین دارد و هیچ مسئولیت واقعی‌ای نمی‌پذیرد. او خود را یک نابغه می‌داند، اما نمی‌تواند اجاره آپارتمان خود را پرداخت کند. او به قدرت نیاز دارد، اما نمی‌تواند حتی روز خود را سازماندهی کند. این افراد اغلب در خانواده به تیغانی تبدیل می‌شوند: آنها فریاد می‌زنند، تحقیر می‌کنند، اما در عین حال خودشان کار نمی‌کنند یا با کندی کار می‌کنند. همیشه کسی باید باشد: دولت، والدین، شریک. در عین حال، آنها واقعاً نمی‌فهمند که چرا اطرافیان از آنها خوشحال نیستند. این نوع شخصیت بسیار سمی است که همه کسانی که در محیط او هستند را نابود می‌کند.

دلایل شکل‌گیری

هر دو پدیده به دوران کودکی برمی‌گردند. ایفانتیلزم از پرحمایتی زیاد (مادر همه چیز را تصمیم می‌گیرد) یا، برعکس، از آسیب دیدن، زمانی که کودک در مرحله «من نمی‌خواهم بزرگ شوم، زیرا بزرگسالان سخت‌گیر هستند» گیر می‌کند، نشأت می‌گیرد. نارسیسزم از ترکیب تحلیل و تحقیر: والدین یا تحسین می‌کنند (تو نابغه‌ای)، یا تحقیر می‌کنند (تو هیچ‌کاره‌ای). کودک یاد می‌گیرد که از طریق یک «من بزرگ‌تر از همه» محافظت کند. اغلب در خانواده‌های نارسیس و ایفانتیل مرزها شکسته شده‌اند، جدا کردن سالم نبوده است. عوامل فرهنگی: شبکه‌های اجتماعی نیاز ایفانتیل به لایک‌ها (انواع خوشحالی سریع) و نمایش موفقیت نارسیسی را پرورش می‌دهند.

چگونه ترکیب آن را در شریک خود تشخیص دهیم

در اوایل روابط، این فرد ممکن است جذاب و خودجوش باشد (تحلیل نارسیسی «ایده‌آل‌سازی» و ایفانتیل «سبک‌گرایی»). اما سپس شما متوجه می‌شوید که او قول‌های خود را نمی‌دهد، زندگی روزمره را به شما تحمیل می‌کند، نیاز به تحسین دارد، اما خودش هیچ کاری نمی‌کند تا آن را به دست آورد. او ممکن است اگر شما بازی‌ای برای او نخرید، به استرش برسد، و روز بعد بخواهد که شما از ایده‌های نابغه‌ای او تحسین کنید. او نمی‌تواند از موفقیت شما خوشحال شود، اما همیشه از شکست خود شکایت می‌کند. اگر سعی کنید درباره رفتار او صحبت کنید، یا به او حمله می‌کند («تو خودت مقصر هستی»)، یا ناراحت می‌شود («تو مرا دوست نداری»). این یک چرخه بسته است.

آیا می‌توان این افراد را تغییر داد

ساده‌ترین حالت، ایفانتیلزم بدون نارسیسزم است. اگر فرد مشکلات را تشخیص دهد و بخواهد بزرگ شود، به او کمک می‌کند روان‌درمانی (تراپی‌های شماتیک، کپت)، آموزش مسئولیت‌پذیری، برنامه‌ریزی مالی. نارسیسزم درمان می‌شود: نارسیس به ندرت به روان‌درمانگر می‌رود، زیرا مشکل را نمی‌بیند («این دنیا پر از احمق‌هاست»). اگر نارسیس به روان‌درمانی برود (اغلب به دلیل افسردگی یا از دست دادن روابط)، فرآیند سال‌ها طول می‌کشد. و ترکیب ایفانتیلزم و نارسیسزم پیش‌بینی بدترین است. درمان سال‌ها طول می‌کشد و موفقیت تضمین نمی‌شود. بنابراین روانشناسان اغلب به شریک این افراد توصیه می‌کنند که منتظر معجزه نباشند، بلکه خود را نجات دهند.

چه کاری باید انجام دهید اگر خود را تشخیص دهید

اولین‌قدم، تشخیص مشکل است. اگر فهمیدید که شما همان «بچه همیشه» یا «شاه تاج‌دار خودپرست» هستید، این اولین قدم است. دومین‌قدم، مراجعه به روان‌درمانگر است. سعی نکنید خودتان به خود کمک کنید، ریشه‌ها عمیق‌تر هستند. سومین‌قدم، از کوچک شروع کنید: یاد بگیرید که مسئولیت مالی، احساسات و زمان خود را بپذیرید. دستور زدن به خواسته‌های خود را یاد بگیرید. و مهم‌ترین‌قدم، از جستجوی «پدر خانواده» در شریک یا مدیر خود دست بردارید. این کار سخت و دردناک است، اما شانس زندگی شاد را می‌دهد. شما حق دارید که اشتباه کنید، اما حق ندارید با نابالغی خود دیگران را نابود کنید.

ایفانتیلزم و نارسیسزم دو روی یک سکه از نابالغی هستند. آنها روابط، شغل و سلامت را نابود می‌کنند. اما راهی وجود دارد. راه به بزرگسالی از درد می‌گذرد — درد از تشخیص، که شما مرکز جهان نیستید، که دیگران هم احساسات دارند، که زندگی نیاز به تلاش دارد. اما پاداش آزادی، احترام و در نهایت، ارتباط واقعی است. شما آماده آن هستید؟

Постоянный адрес данной публикации: