تجارت انسان‌ها در میانمار یک بحران انسانی بزرگ و چندوجهی است که ریشه در ناپایداری سیاسی پیچیده، فقر عمیق و درگیری‌های مسلح طولانی‌مدت دارد. از فوریه ۲۰۲۱، پس از کودتا نظامی، وضعیت به شدت وخیم شده است و شرایط بی‌سابقه‌ای برای شبکه‌های جنایی ایجاد کرده است. سازمان ملل و سازمان‌های حقوق بشری وضعیت فعلی را به عنوان فاجعه‌باری توصیف کرده‌اند که در آن هزاران نفر از گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه، هر سال قربانی فرماهای جدید بردگی می‌شوند.

زمینه سیاسی و عوامل آسیب‌پذیری

ریشه‌های بردگی مدرن در میانمار به طور مستقیم مرتبط با ناپایداری نهادهای دولتی و خلأ قانونی ایجاد شده پس از تسخیر قدرت توسط ارتش است. فقر شدید مردم، نابودی اقتصاد و افزایش خشونت در سراسر کشور باعث می‌شود که مردم به دنبال هر روشی برای بقا بگردند. افراد مهاجر داخلی که تعداد آن‌ها از دو میلیون نفر فراتر رفته است، از زندگی و حفاظت محروم هستند و این موضوع آن‌ها را به آسان‌ترین هدف برای فراوری‌کنندگان تبدیل می‌کند. گروه‌های جنایی از ناامیدی مردم استفاده می‌کنند و به آن‌ها شغل‌های تقلبی یا پناهگاه تقلبی پیشنهاد می‌دهند. فقدان کنترل مرزی مؤثر و فساد در برخی از مقامات نیروهای امنیتی، حرکت قربانیان را بدون ممانعت از مرزها تسهیل می‌کند.

روند‌ها و فرم‌های اصلی استثمار

جغرافیاى تجارت انسان‌ها از میانمار به فراتر از مرزهای کشور گسترش یافته است. مسیر اصلی خارجی آن تایلند است، جایی که قربانیان، عمدتاً اعضای قوم روهینگیا و دیگر اقلیت‌های قومی، به کار برده می‌شوند تا در کشتی‌های ماهیگیری، به عنوان خدمتکار خانگی یا در مزارع کار کنند. مسیر دیگر که بسیار خطرناک است، کامبوج است، جایی که هزاران نفر به وسیله تقلب به فعالیت در مراکز «سکام» (fraud centers) دعوت شده‌اند، جایی که آن‌ها به زور نگه داشته می‌شوند و مجبور به انجام کلاه‌برداری‌های تلفنی و اینترنتی می‌شوند. زنان و کودکان به طور سیستماتیک قربانی استثمار جنسی می‌شوند، چه در داخل کشور و چه خارج از آن، به ویژه در چین، جایی که آن‌ها به عنوان زوجه‌های اجباری فروخته می‌شوند.

وضعیت قوم روهینگیا: نسل‌کشی به عنوان عامل کاتالبزور ترافیک

به طور خاص، وضعیت فاجعه‌بار قوم روهینگیا که برای دهه‌ها تحت تبعیض و خشونت سیستماتیک قرار گرفته است، توجه ویژه‌ای می‌طلبد. آن‌ها از حقوق شهروندی و حقوق اصلی محروم هستند و یکی از گروه‌های تحت تعقیب بیشترین گروه‌ها در جهان هستند. عملیات نظامی ۲۰۱۷، که توسط سازمان ملل به عنوان عملی نسل‌کشی شناخته شده است، منجر به فرار صدها هزار نفر به اردوگاه‌های پناهنده در بنگلادش شده است. این اردوگاه‌های پر از جمعیت، که شرایط وحشتناک و فقدان امنیت دارند، به مراکز اصلی تجارت انسان‌ها تبدیل شده‌اند. فراوری‌کنندگان، از بی‌عقوبت بودن خود استفاده می‌کنند و به پناهندگان ناامید فرصت‌های تقلبی برای نقل مکان پیشنهاد می‌دهند و آن‌ها را به بردگی می‌کشانند. جامعه بین‌الملل می‌پذیرد که ترافیک روهینگیا پیامد مستقیم سیاست‌های خشونت‌آمیز دولتی در میانمار است.

چالش‌های نهادی و واکنش بین‌المللی

مبارزه با تجارت انسان‌ها در میانمار با موانع نهادی غیر قابل عبور مواجه شده است. سیستم قضایی فلج شده است، نیروهای پلیس و امنیتی در خدمت رژیم نظامی عمل می‌کنند و مبارزه با ترافیک را به عنوان اولویت نمی‌دانند. جامعه مدنی و سازمان‌های غیر دولتی که قبلاً نقش کلیدی در ثبت جنایات و کمک به قربانیان ایفا می‌کردند، اکنون هدف بازداشت‌های سرکوبگرانه هستند. تحریم‌های بین‌المللی اعمال شده بر خونتا، امکانات برای کمک مالی و فنی هدفمند را محدود می‌کنند. به این ترتیب، یک چرخه باطل ایجاد می‌شود: بحران سیاسی ترافیک را تولید می‌کند و فقدان نهادهای دولتی مشروع، مقابله مؤثر با آن را ممکن نمی‌کند. حل این بحران انسانی بدون حل بحران سیاسی و بازگرداندن حاکمیت قانون به میانمار ممکن نیست.

Постоянный адрес данной публикации: