تحول بهره‌برداری صنعتی از ماه از افسانه خارج شده و به سوال دهه‌های آینده تبدیل می‌شود. علاقه به قمر زمین امروز بیشتر به دلیل علاقه علمی نیست، بلکه به دلیل دیدگاه‌های اقتصادی و رقابت جغرافیایی-سیاسی است. در اینجا، دسترسی به منابع، رهبری فناوری و امکان تعیین قوانین در دوره جدید فضایی در معرض خطر است.

به دنبال چه چیزی در ماه می‌گردند؟

امروز بیشترین علاقه به قطب جنوب ماه معطوف شده است. در آنجا مناطقی با نور خورشید دائم و مهم‌تر از آن، ذخایر یخ آب یافت شده است. آب نه تنها نوشیدنی برای ساکنان آینده است، بلکه می‌توان آن را به هیدروژن و اکسیژن تجزیه کرد تا سوخت موشک و اجزای تنفس را به دست آورد. کسی که اولین بار زیرساخت را در این نقاط استراتژیک ایجاد کند، مزیت عمده‌ای به دست می‌آورد.

علاوه بر آب، به منابع دیگر نیز توجه شده است. در خاک ماهی که به عنوان регولیت شناخته می‌شود، فلزات کمیاب، تیتان، آهن و وانادیوم وجود دارد. اما امید بزرگتر به ایزوتوپ هلیوم-تری است. این ایزوتوپ در زمین بسیار نادر است، اما در ماه، غلظت آن بسیار بالاتر است. هلیوم-تری به عنوان سوخت برای همجوشی ترمояدرا و مورد استفاده در محاسبات کوانتومی و رادیوگرافی پزشکی درخواست دارد.

چه کسی اقتصاد ماه را می‌سازد؟

با گسترش بهره‌برداری صنعتی از ماه، مسابقه جدیدی در فضای کیهانی آغاز شده است. رقابت بین سه نیروی اصلی: ایالات متحده، چین و روسیه است.

ایالات متحده و برنامه «آرتمید»

ناسا برنامه جسورانه‌ای به نام «آرتمید» را اجرا می‌کند که هدف آن بازگرداندن انسان به ماه و ایجاد یک پایگاه دائمی در آن است. برنامه‌ریزی شده است که تا سال ۲۰۳۲ یک زیرساخت نیمه دائمی توسعه یابد و سپس حضور دائمی انسان آغاز شود. پایگاه در ناحیه قطب جنوبی ساخته خواهد شد. ناسا تاکنون قراردادهایی برای توسعه ربات‌های ماهی و وسایل نقلیه بدون سرنشین به مبلغ حدود ۴۴۰ میلیون دلار بسته است.

مدیر ناسا، جرد آیزکمن، این پایگاه را اولین دفاعگاه آمریکا و بشریت بر روی یک جسم دیگر در آسمان نامید.

چین و روسیه: اتحاد جایگزین

پکن و مسکو برنامه بین‌المللی تحقیقاتی ماهی را به عنوان جایگزینی برای برنامه آمریکایی توسعه می‌دهند. پکن با ارسال یک ربات به طرف مخالف ماه و بازگرداندن نمونه‌های خاک، توانایی‌های خود را نشان داده است. پکن هدف دارد تا تا سال ۲۰۳۰ تایکوناوت‌های خود را به سطح ماه بفرستد. روسیه تجربه خود را به پروژه اضافه می‌کند، اگرچه برنامه خود نیز پس از فرود ناموفق ماه ۲۵ به تاخیر افتاده است.

روبات یا انسان؟

سوال کلیدی در بهره‌برداری صنعتی از ماه این است که چه کسی در ماه خواهد کار کرد. استاد ران، رئیس پژوهشگاه فضایی، معتقد است که موفقیت بستگی به این ندارد که کدام فضانورد در قرن بیست و یکم اولین بار بر روی ماه قدم می‌گذارد، بلکه به توسعه رباتیک بستگی دارد.

شرایط ماه بسیار خطرناک برای انسان است: رادیاسیون بالا، گرد و خاک ماهی، فقدان میدان مغناطیسی و تغییرات عمده دما. ربات‌ها می‌توانند به صورت شبانه‌روزی کار کنند و نیازی به سیستم‌های پیچیده زندگی ندارند. بنابراین، اولویت ایجاد سیستم‌های خودکار عمومی است که بتوانند وظایف عملی را در این شرایط شدید انجام دهند.

فضانورد آنتون شکاپلرور معتقد است که استخراج و فرآوری مواد معدنی توسط ربات‌ها انجام خواهد شد و انسان‌ها بیشتر برای تعمیر تکنولوژی‌های پیچیده نیاز خواهند داشت. با این حال، حمل مواد به زمین از لحاظ اقتصادی بی‌معناست، بنابراین تمامی چرخه تولید باید به صورت مستقیم در ماه سازماندهی شود.

ándo شروع به استخراج خواهد شد؟

پیش‌بینی‌ها متفاوت است، اما اکثر کارشناسان بر این باورند که استخراج اقتصادی منابع می‌تواند در دهه‌های آینده آغاز شود. اکنون تعداد شرکت‌های نوپایی مرتبط با مأموریت‌های ماهی در جهان به سرعت در حال افزایش است و سرمایه‌گذاری‌های جهانی در فضا.

به عنوان مثال، استارتاپ آمریکایی اینترلون از ناسا یک کمک هزینه به مبلغ شش و نودصد هزار دلار برای ایجاد سیستم استخراج گازها، از جمله هلیوم-تری، از خاک ماه دریافت کرده است. این شرکت اعلام کرده است که از وزارت انرژی ایالات متحده و پیمانکاران خصوصی پیش‌فروش به مبلغ یک میلیارد دلار دریافت کرده است.

با این حال، همه با این اطمینان نیستند. رئیس روسیه‌نفت، اولگ کازانوف، معتقد است که نمی‌توان انتظار ذخایر غنی در ماه را داشت. تاریخچه زمین‌شناسی ماه بسیار ساده است تا بتواند ذخایر بزرگ ایجاد کند. تنها منبع غیرمعمول هلیوم-تری است که هنوز فناوری‌های استخراج صنعتی برای آن وجود ندارد و تقاضای زیادی ندارد.

مسئله قانونی: چه کسی مالک ماه است؟

مسئله کلیدی که سرمایه‌گذاری را کند می‌کند، مالکیت منابع استخراج شده است. قرارداد فضایی سال ۱۹۶۷ ممنوعیت ملی‌سازی اجرام آسمانی را محدود می‌کند. اما ایالات متحده معتقد است که ماه را نمی‌توان ملی‌سازی کرد، اما منابع استخراج شده مالکیت آن کسی است که آن‌ها را استخراج کرده است.

این دیدگاه در «پیمان‌نامه‌های آرتمید» که شصت و نه کشور به آن پیوسته‌اند، تثبیت شده است. روسیه و چین این دیدگاه را به عنوان مخالف روح قرارداد فضایی محکوم می‌کنند و در حال حاضر از مدل کنترل بین‌المللی حمایت می‌کنند. این اختلاف حقوقی در واقع بازتابی از مبارزه جغرافیایی-سیاسی برای منابع ماه است.

Постоянный адрес данной публикации: