جشنواره‌ی میلاد و سال نو توسط سربازان در خندق‌های تاریخ جهان

فنومنون جشن‌های خندق: بین زندگی روزمره و وجود

جشن میلاد و سال نو در جبهه‌ها یک پدیده‌ی اجتماعی و فرهنگی منحصر به فرد بود که در آن آیین‌های باستانی با شرایط سخت زندگی در خندق‌ها در هم تنیده بودند. این روزها نقش یک جور روان‌درمانی را ایفا می‌کردند، به طور موقت سربازان را به دنیای «عادی» بازمی‌گرداندند و در عین حال ابزار قدرتمندی برای تبلیغات به شمار می‌رفتند. تاریخ‌نگاران مانند جی وینتر یادآوری می‌کنند که جشن‌های خندق‌ها به عنوان یک نوع مقاومت جمعی در برابر ابسورد جنگ از طریق تثبیت ارزش‌های جهانی شناخته شده‌اند.

«آتش‌بس رождستانی» سال 1914: یک امر غیرعادی در جنگ جهانی اول

بیشترین مورد شناخته شده — قطع خودجوش آتش‌بس در جبهه‌ی غربی جنگ جهانی اول در شب کریسمس 1914 بود. سربازان آلمانی و انگلیسی در اطراف یپر از خندق‌ها بیرون آمدند، با هم سوغاتی‌ها (پوشک‌ها، نان‌های پخته، تنباکو) مبادله کردند، آوازهای کولادو (به ویژه "Stille Nacht") خواندند و حتی فوتبال بازی کردند.

یک واقعیت جالب: حافظه‌های مربوط به "ماتخ هلهله‌ای" در زیر نور ماه، جایی که کلاه‌های مالتیلدای (کلاه‌های چرمی) به عنوان دروازه‌ها استفاده می‌شدند، باقی مانده است. تاریخ‌پذیری فوتبال مورد بحث قرار می‌گیرد، اما خودش به عنوان یک آرایه‌ی فرهنگی تبدیل شده است. این آتش‌بس که در برخی نقاط تا سال نو ادامه داشت، توسط فرماندهی به رسمیت شناخته نشد و باعث نارضایتی شدید فرماندهان هر دو طرف شد. در سال‌های بعد از جنگ، این نوع برادرخواندگی بزرگ مقیاس با آتش‌بس‌های توپخانه‌ای در شب‌های پیش از جشن‌ها و تغییرات در بخش‌ها متوقف شد.

رعایت جشن در شرایط اضطراری

در شرایط کمبود، سربازان از ابتکار عمل قابل توجهی برخوردار بودند:

• آموزش: خندق‌ها با شمع‌های از گلوله‌های شلی تزیین می‌شدند، کریسمس‌ها از تارهای خاردار و کاه، کارت پستال‌های با موضوعات کریسمس، که توسط کشورهای جنگ‌طلب به طور گسترده منتشر می‌شدند، تزیین می‌شدند.

• میز جشن: پایک استاندارد با بسته‌های ارسالی از خانه (مثل "Liebesgaben" آلمانی‌ها — "هدایای عشق") یا محصولات غنیمت کامل می‌شد. در ارتش امپراتوری روسیه، بر اساس دستورات، مقدار اضافی گوشت و "پورسیون شراب" داده می‌شد.

• پراکتیک‌های نمادین: تبادل شلیک‌های هوایی به جای شلیک‌های نهایی، خواندن نامه‌ها، خواندن آوازها به طور جمعی. این اقدامات یک "کمیونت مسافرتی جشن‌ای" موقت ایجاد می‌کردند که از اصول ویرانه‌ای ویران شده توسط جنگ عبور می‌کرد.

سال نو به عنوان یک مرز بین گذشته و آینده‌ی غیرمطمئن

ملاقات سال نو در جبهه‌ها دارای ماهیت سکولار، اما نه کمتر عمیق بود. اغلب با بازتاب‌های درباره‌ی تجربیات گذشته و ترس از آینده‌ی پیش‌رو همراه بود. در ارتش سرخ در سال‌های جنگ جهانی دوم، درختان کریسمس برای سربازان (مثلاً در خندق‌ها یا زمین‌های زیرزمینی) توسط سیاسیون به عنوان یک شکل از پشتیبانی روانی به رسمیت شناخته می‌شدند. پوستر معروف سال 1942 "سال نو جنگی" نشان‌دهنده‌ی سربازان با پدر خداوند، که بر روی یک تانک سوار بود.

یک واقعیت جالب: در جبهه‌ی شرقی جنگ جهانی دوم، سربازان آلمانی در بسته‌های ارسالی از خانه "پیراهن‌های پدر خداوند" (پیراهن‌های کریسمس) دریافت می‌کردند، و سربازان شوروی — کیسه‌های با نقش‌های بافتنی "سلام سال نو از اورال" یا "مرگ به فاشیست‌ها!". این اشیاء فرهنگی منعکس‌کننده‌ی سمبولیک جشن‌ها بودند: تنگدستی برای آرامش خانگی مقابل ایدئولوژی انگیزشی.

مقیاس تبلیغاتی: جنگ تصاویر

روزهای جشن به طور فعال توسط تبلیغات استفاده می‌شدند. سخنرانی‌های رهبران (مثلاً سخنرانی رئیس‌جمهور روزولت یا وزیر امور خارجه‌ی گوبلس)، نسخه‌های خاص از روزنامه‌های جبهه‌ای، کارت پستال‌های با موضوعات ملی‌گرایانه (انگلیسی‌ها — با شاهزاده‌ی سرباز، روسیه‌ای‌ها — با قهرمانان افسانه‌ای) — همه این‌ها برای مобیلization کار می‌کردند. اما در نامه‌ها و یادداشت‌های سربازان، اشتیاق به دنیا و امید برای زنده ماندن تا جشن بعدی به وضوح قابل مشاهده است.

معنای انسان‌شناختی: آیین‌ها به عنوان یک حفاظت

از دیدگاه انسان‌شناسی (در اینجا ارجاع به مفاهیم ویکتور ترنر درباره‌ی لیمینالیت مناسب است)، جشن در خندق‌ها یک "آیین لیمینال" بود — یک وضعیت موقت "بین دو جهان" (جهان و جنگ، زندگی و مرگ). خوردن غذا به طور مشترک، خواندن آوازها، مبادله‌ی هدایا به صورت نمادین، اجتماعی‌سازی را بازمی‌گرداند که توسط جنگ نابود شده بود. این یک عملی برای تأیید انسانیت در مقابل دگرگونی کامل انسان‌زدایی بود.

جشن میلاد و سال نو در خندق‌ها به عنوان یک حادثه‌ی غیرعادی در تاریخ باقی ماند، نه به عنوان یک حادثه‌ی عجیب، بلکه به عنوان یک شاهد بر قابلیت انطباق انسان در یافتن جزایر عادی در وسط هرج و مرج. این لحظات به ما یادآوری می‌کنند که حتی در شرایط غیرانسانی، کدهای فرهنگی و نیاز به اجتماع همچنان رفتار انسان‌ها را تعیین می‌کنند، ایجاد لحظات کوچک اما مهم صلح در وسط جنگ.

Постоянный адрес данной публикации: