روند دادگاه شبیه یک تئاتر است. وجود متهم، وکیل مدافع، قاضی در جامه و همچنین مخاطبان - شاهدین یا عموم مردم. اما در این تئاتر همیشه به قوانین بازی نمی‌کنند. بزرگترین مشکل - دروغ. شاهدین دروغ می‌گویند، کارشناسان دروغ می‌گویند، وکیلان دروغ می‌گویند. گاهی اوقات، متاسفانه، حتی قاضیان هم دروغ می‌گویند. مبارزه با دروغ در دادگاه نه تنها یک وظیفه فنی است، بلکه یک مسئله نجات عدالت است. اگر دادگاه نتواند حقیقت را از دروغ تشخیص دهد، چرا باید وجود داشته باشد؟

بزرگترین دشمن - نشان دادن دروغ شاهدین

بیایید با بیشترین پدیده شروع کنیم. شاهدی به دادگاه می‌آید، دست بر قلب می‌گذارد و دروغ می‌گوید. دلایل ممکن است هر چیزی باشد: ترس، دوستی، پول، انتقام. مبارزه با این موضوع از زمانی که او دهان باز می‌کند، شروع می‌شود. اولین مرز - مسئولیت کیفری بر اساس ماده 307 قانون مجازات اسلامی. قاضی مکلف است شاهد را هشدار دهد: «برای دروغگویی - تا پنج سال زندان». این برای بسیاری مانند یک دوش سرد عمل می‌کند. اما نه برای همه. دروغگویان مداوم می‌دانند که به ندرت مجازات می‌شوند و به خطر می‌روند.

دومین مرز - روند بازپرسی است. قاضی یا وکیل با تجربه هرگز به شاهد اجازه نمی‌دهد که آزادانه داستان را بازگو کند. او سوالات خاص و کوتاه می‌پرسد. او می‌خواهد زمان، مکان، فاصله، نور، لباس، جهت حرکت را نام ببرد. او پاسخ‌ها را با آنچه که در بازپرسی اولیه داده شده است، مقایسه می‌کند. کوچکترین اختلاف - و دروغگو شروع به تلاش برای تغییر می‌کند. سومین مرز - شواهد نوشتاری است. اگر شاهد بگوید که «آفتاب روشن بود و هیچ کسی دیده نمی‌شد»، اما ضبط‌های دوربین نشان می‌دهند که نور روشن بود، دروغ فاش می‌شود.

چگونه یک کارشناس دروغگو را می‌گیرند

کارشناس در دادگاه یک شخصیت تقریبا مقدس است. نتیجه‌گیری او اغلب به عنوان حقیقت نهایی پذیرفته می‌شود. اما اگر کارشناس دروغ می‌گوید؟ به عنوان مثال، کارشناس پزشکی قانونی شدت جراحات را کاهش می‌دهد زیرا از او خواسته شده است که برای پول این کار را انجام دهد. یا کاشف دستخط تأیید می‌کند که امضایی که در واقع جعل شده است. مبارزه با این نوع دروغ دشوار است، اما امکان‌پذیر است. اولین روش - بازبینی است. طرف مقابل یک بازبینی مستقل از نتیجه کارشناس توسط یک متخصص دیگر سفارش می‌دهد. اگر بازبینی‌کننده خطاهای خشن پیدا کند، دادگاه بازپرسی مجدد را تعیین می‌کند. دومین روش - بازپرسی کارشناس در دادگاه است. وکیل سوالاتی در مورد روش تحقیق، داده‌های اولیه می‌پرسد. یک وکیل با تجربه سریع می‌تواند بفهمد که کارشناس کجا از دستورالعمل‌ها منحرف شده است. سومین روش - درخواست برای بازپرسی کمیسیونی است، که سه کارشناس به طور همزمان کار می‌کنند و یکدیگر را کنترل می‌کنند.

دادستان و وکیل: کدام دروغ خطرناک‌تر است

طرف‌های پرونده نیز فرشته نیستند. دادستان ممکن است گناه را بزرگنمایی کند، واقعیت‌ها را تغییر دهد، از روش‌های احساسی به جای شواهد استفاده کند. وکیل ممکن است قانون را تغییر دهد، آلیبی‌های غیرexistent را ارائه دهد، به ترحم فشار بیاورد. این همیشه به عنوان دروغ شناخته نمی‌شود، اما به واقع یک فریب دادگاه است. تنها راه برای مبارزه با این موضوع تنها یک روش است: اصل رقابتی. یک طرف می‌گوید "سفید"، طرف دیگر می‌گوید "سیاه". و قاضی مقایسه می‌کند، مدارک را بررسی می‌کند و تصمیم می‌گیرد. اگر قاضی بی‌تفاوت باشد و به واقع به دروغ توجه نکند، دروغ فرار می‌کند. اگر قاضی فعال باشد - سوالات می‌پرسد، مدارک را درخواست می‌کند، بررسی‌ها را تعیین می‌کند - دروغ عقب می‌زند.

دروغ وحشتناک‌ترین: وقتی قاضی دروغ می‌گوید

این موضوعی است که معمولاً به صورت آشکار گفته نمی‌شود، اما این اتفاق می‌افتد. قاضی ممکن است протکل جلسه دادگاه را تغییر دهد، چیزی را که طرفین نگفته‌اند، اضافه کند. یا شواهد واضحی از بی‌گناهی را نادیده بگیرد، فقط به بهانه "عدم قانع‌کننده بودن" اشاره کند. یا در حکم نوشته شود که شرایط کاهش‌دهنده که وجود ندارد، تا مجازات بسیار سبک را توجیه کند. مبارزه با دروغ قاضی تقریباً غیرممکن است. وکیل می‌تواند دادخواست اعتراضی ارائه دهد، به اشتباه در واقعیت اشاره کند. دادگاه вышестجایی پرونده را بازبینی می‌کند و پرونده‌ها و ضبطهای صوتی را بررسی می‌کند. اگر جعل پیدا کند، پرونده را برای بازپرسی جدید ارسال می‌کند و در مورد قاضی یک تعیین خصوصی صادر می‌کند. بر اساس این تعیین، ممکن است بازرسی از کمیسیون قضایی انجام شود. اما تا رسیدن به مجازات واقعی تنها تعداد کمی از آن‌ها هستند. معمولاً قاضی را در مقام خود کاهش می‌دهند یا به بازنشستگی می‌فرستند. پرونده‌های جنایی علیه قاضی به دلیل دروغ تقریباً وجود ندارد. و این بزرگترین شکاف در سیستم است.

تکنیک‌های ضد دروغ: پلی‌گراف، ویدئو، آزمایش‌ها

خبر خوب این است که تکنولوژی پیشرفت می‌کند. امروز دادگاه‌ها بیشتر و بیشتر از آزمایش روانی-فیزیولوژیکی با پلی‌گراف استفاده می‌کنند. این یک شواهد 100 درصدی نیست، اما یک استدلال بسیار قوی است. اگر شاهد از پلی‌گراف خودداری کند، دادگاه ممکن است این موضوع را به نفع طرف دیگر قضاوت کند. دومین ابزار قدرتمند - ضبط ویدئویی بازپرسی‌ها است. از سال 2020 به بعد، ضبط عملیات بازپرسی در پرونده‌های جنایی مجاز است. اگر بعداً شاهد در دادگاه نشان دهد که او در زمانی که او می‌گوید نبود، قاضی ضبط را پخش می‌کند: "اینجا شما به این صورت می‌گفتید". سومین ابزار - تحلیل ردپای دیجیتال است. موقعیت جغرافیایی تلفن، زمان پیام‌ها، چک‌های فروشگاه - همه این‌ها دروغ را از بین می‌برند. چهارمین ابزار - آزمایش زبانشناسی است. متخصصان متن نشان دادن‌ها را تحلیل می‌کنند: آیا جزئیات اضافی زیادی وجود دارد، آیا نشانه‌های یادگیری وجود دارد، آیا لغت‌ها با شاهدین دیگر همخوانی دارد. دروغ معمولاً از حافظه واقعی در جزئیات فقیرتر است.

نکات عملی برای وکلای دادگستری: چگونه دروغ را از بین ببرند

اگر شما وکیل هستید و در پرونده‌ای که در برابر شما دروغ می‌گویند، فعالیت می‌کنید، چند روش به یاد داشته باشید. اولین روش "تخم‌مرغ چندلایه‌ای" است. سعی نکنید با یک ضربه دروغ را فاش کنید. سوالات را به صورت جزئی بپرسید: نور، صدا، بو، زمان، حرکت. دروغگو در جزئیات گیر می‌کند. دومین روش "دокумент غیرمنتظره" است. در زمانی که لже‌گو آن را نمی‌بیند، چاپی ارائه دهید. به عنوان مثال، ضبط دوربینی که نشان می‌دهد او در زمانی که او می‌گوید نبود. سومین روش "درهای باز" است. بپرسید: "آیا مطمئن هستید از نشان دادن این نشان دادن‌ها تحت خطر ماده 307؟". اغلب این موضوع کافی است تا لجه‌گو رنگ بپردازد و شروع به تغییر فرمول‌ها کند. چهارمین روش "سکوت" است. پس از پایان سلسله سوالات، سکوت کنید و به شاهد نگاه کنید. از سکوت ناراحت‌کننده لجه‌گو شروع به پر کردن پاکت‌های جدید می‌کند و دروغ خود را فاش می‌کند.

چه کاری باید انجام دهید اگر شما یک شخص عادی شدید و قربانی دروغ در دادگاه شدید

شما یک شخص عادی هستید. شما چک‌ها، عکس‌ها، شاهدین را به دادگاه آورده‌اید. اما قاضی به آن‌ها نگاه نمی‌کند و طرف مقابل بدون وقفه دروغ می‌گوید. چه باید کرد؟ اولاً، فریاد نزنید. فریاد در دادگاه یک شکست است. دوماً، درخواست‌های کتبی ارائه دهید. هر کلمه‌ای از دروغ را در پروتکل ثبت کنید. بنویسید: "درخواست می‌کنم دادخواست فساد شواهد به پرونده اضافه شود". سوماً، درخواست کنید ضبط همه جلسات را داشته باشید. اکنون این کار در بیشتر دادگاه‌ها اجباری است. چهارماً، اگر قاضی به وضوح نمی‌خواهد دروغ را ببیند، شکایت خود را به رئیس دادگاه و کمیسیون قضایی ارائه دهید. نترسید. این حق شماست. پنجماً، پس از حکم، فوراً به دادگاه اعتراض کنید. در دادگاه اعتراضی اغلب به واقعیت‌ها بیشتر توجه می‌شود.

چرا مبارزه همیشه موفق نیست: نقطه‌های دردناک

صادقانه بگویم: سیستم با دروغ دادگاه به طور خوب مبارزه نمی‌کند. دلایل چندگانه‌ای وجود دارد. اولین دلیل - بار کاری زیاد قاضیان است. قاضی تا صد پرونده در ماه دارد. او وقت ندارد که هر شاهد را چندین ساعت بازپرس کند. دومین دلیل - ترس از لغو حکم است. اگر قاضی شروع به مبارزه با دروغ کند، ممکن است اشتباه کند و دادگاه вышستجایی حکم را لغو کند. آسان‌تر است که به جای این کار، حکم نادرست را صادر کند تا از خطر شغل خود نترسد. سومین دلیل - عدم تمایل دادستان‌ها به تحریک پرونده‌ها بر اساس ماده 307. آن‌ها این کار را کوچک می‌دانند. چهارمین دلیل - پایین بودن سطح دانش بسیاری از وکلای دادگستری. آن‌ها نمی‌دانند چگونه بازپرسی متقابل انجام دهند، درخواست‌ها ارائه نمی‌دهند، آزمایش‌ها را درخواست نمی‌کنند. در نتیجه، دروغ بدون مجازات شکوفا می‌شود.

چه چیزی در سال‌های آینده تغییر خواهد کرد

امیدوارکننده است که دیجیتالیزاسیون باعث انگیزه می‌شود. ضبط کامل جلسات دادگاه به یک امر عادی تبدیل می‌شود. سیستم‌های تشخیص دروغ بر اساس صدای در حال تحقیق قرار می‌گیرند - هنوز تجربی هستند، اما پیشرفت وجود دارد. پایگاه‌های الکترونیکی شاهدین دروغگو ایجاد می‌شوند. اگر کسی یک بار دروغ بگوید، در پرونده بعدی به سختی به سخنان او توجه خواهد شد. تعداد آزمایش‌های دادگاهی افزایش می‌یابد. وکلای دادگستری یاد می‌گیرند که با پلی‌گراف و زبانشناسی کار کنند. مهم‌ترین چیز - فرهنگ قضایی تغییر می‌کند. قاضیان جوان دیگر مانند پیران شوروی‌ای بی‌تفاوت نیستند. آن‌ها سوالات می‌پرسند، بررسی می‌کنند، شکاکیت می‌کنند. به آرامی، حقیقت از بین می‌رود.

مبارزه با دروغ در دادگاه نه تنها برای دستگیری و مجازات کسی است. بلکه برای اینکه عدالت همچنان عدالت باقی بماند. دادگاهی که به هر دروغی ایمان دارد، یک نمایش است. دادگاهی که می‌تواند کاه و خاشاک را از تخم‌مرغ جدا کند، پشتیبان جامعه است. هر لجه‌گوی فاش‌شده، هر آزمایش بررسی‌شده، هر ضبط ویدئویی، هر کاهی که در دیوار حافظه حقیقت قرار می‌گیرد - این‌ها آجرهایی هستند که در دیوار حفاظت از حقیقت قرار می‌گیرند. و حقیقت، به عنوان معروف است، گران‌تر است.

Permanent link to this publication: