طبل به عنوان پایه فرهنگ آفریقا و آسیا

طبل نه تنها یک وسیله موسیقی است. این صدای زمین است، نبض جامعه، زبانی که خدایان و اجداد با آن صحبت می‌کنند. در آفریقا و آسیا طبل از مراسم، جنگ، جشن و زندگی روزمره جدا نیست. صدای آن از قرن‌ها عبور کرده و نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد. در این مقاله ما به سفر به ریتم‌های دو قاره می‌رویم تا بفهمیم چرا طبل به پایه فرهنگ آن‌ها تبدیل شده است.

ریشه‌های قدیمی: وقتی طبل الهه بود

تاریخ طبل به دوران پیش از نوشتاری برمی‌گردد. اولین وسیله‌های کوبشی در آفریقا در دوران نهولیت ظاهر شدند. باستان‌شناسان طبل‌های سفالی و چوبی در قبرها پیدا می‌کنند. برای مردم قدیم، طبل نه یک وسیله بلکه صدای روح بود. صدای آن باران را فرا می‌خواند، روح‌های بد را دور می‌کند، تولد و مرگ را همراهی می‌کند. در آسیا اولین طبل‌ها در مسیلوماتی و هند ظاهر شدند. آن‌ها در معابد برای بیدار کردن خدایان استفاده می‌شدند. طبل ارتباطی با آسمان است. و این ارتباط تا به امروز باقی مانده است.

طبل آفریقایی: صدای روستا

در آفریقا طبل بیشتر از موسیقی است. این یک وسیله ارتباطی است. ریتم‌های مختلف می‌توانند پیام‌ها را تا فاصله ده کیلومتر منتقل کنند. زبان‌های طبل قوم‌های بانتو و یوروبا برای متعهدان قابل فهم است. ضربات می‌توانند درباره تولد، مرگ، خطر یا جشن خبر دهند. طبل‌زن یک فرد محترم است. او تاریخ قوم را حفظ می‌کند. دستان او آرشیو هستند.

جامبه و دندون: ریتم‌های آفریقای غربی

معروف‌ترین طبل‌های آفریقایی جامبه (شکل قاشق، با پوست گوسفند) و دندون (مستطیل، باس) هستند. جامبه با دست‌ها بازی می‌شود. صدای آن می‌تواند صدای بلند و عمیق داشته باشد. دندون با چوب بازی می‌شود. او ریتم را تعیین می‌کند. با هم آن‌ها یک پلیریتمی ایجاد می‌کنند که تمام بدن را به حرکت درمی‌آورد. در مالی، گینه و کوت د‌یواره گروه‌های طبل‌نوازی همه رویدادهای مهم را همراهی می‌کنند: از عروسی تا مراسم خاکسپاری.

طبل آسیایی: تئاتر و مدیتیشن

در آسیا طبل وارد معابد شد و سپس به صحنه‌های تئاتر آمد. در ژاپن طبل تایکو (طبل بزرگ) در مراسم سینتوئیست و تئاتر نو استفاده می‌شود. صدای آن باید فضا را پاک کند. در هند طبل تابلا نه تنها یک طبل بلکه یک زبان موسیقی است. ریتم‌های پیچیده تابلا می‌تواند زبان انسانی را شبیه‌سازی کند. در چین طبل‌ها برای اهداف نظامی برای انتقال دستورات در جنگ استفاده می‌شدند. امروز پeking اپرا بدون آکوپانیمنت طبل غیرقابل تصور است.

طبل و جامعه: وقتی ریتم به وحدت تبدیل می‌شود

در فرهنگ‌های آفریقایی و آسیایی طبل یک وسیله موسیقی جداگانه نیست. او متحد می‌کند. در حلقه طبل‌زنان هر ریتم دیگری را کامل می‌کند. این تشبیه به جامعه است: هر فرد بخشی از کل است. مراسم طبل‌نوازی مردم را نزدیک‌تر می‌کند، مرزها را از بین می‌برد. در آن‌ها افراد مسن و کودکان شرکت می‌کنند. این انتقال سنت از طریق بدن است.

نبرد طبل به عنوان پیامی از اجداد

در آفریقا و آسیا طبل اغلب به عنوان روشی برای ارتباط با روح‌ها استفاده می‌شد. در مراسم وودو در بنین ریتم‌های طبل روح‌ها را فرا می‌خواند. در صومعه‌های بودایی ژاپن طبل سوترا می‌خواند. ضربات طبل زمان نماز را ساختاری می‌کند. در معابد هندو طبل خدایان را بیدار می‌کند. طبل پلی‌است بین زمین و آسمان.

مدرنیته: از مراسم تا صحنه

امروزه طبل از مراسم فراتر رفته است. او بخشی از موسیقی جهانی شده است. ریتم‌های آفریقایی در جاز، فانک و موسیقی پاپ می‌درخشند. طبل‌های آسیایی در سینگل‌های سینمایی و الکترونیک مدرن استفاده می‌شوند. اما حتی در سالن‌های کنسرت طبل ارتباط با گذشته را حفظ می‌کند. او همچنان مردم را متحد می‌کند، احساسات را برانگیخته و خاطرات باستانی را بیدار می‌کند.

طبل نه تنها یک وسیله است. او نبض انسانیت است. ریتم او زمانی که شهرها نبودند می‌خواند و زمانی که شهرها از بین رفتند نیز خواهد خواند. او با زبانی صحبت می‌کند که همه می‌فهمند. زیرا قلب هر کدام از ما با ریتم طبل می‌تپد.

Постоянный адрес данной публикации: